Follow by Email

Thursday, October 13, 2016

මොන්ටිසෝරි



මොන්ටිසෝරියක්
පාට දෙකේ නිල ඇදුමක් අන්දලා, ඒ ඇඳුමටම තියලා ලේංසුවක් තුංහුලස්වට නමලා කට්ටක් ගහලා,  මොන බාසාවකටවත් අයිති නැති නමක් සිංහලෙං ලියපු කාඩ්බෝට් මලක් සාක්කුවෙ හයිකරපු අවුරුදු තුන හතරක් වයස ඇති ළමයිංව පාර දිගේ අඩවමින් අරගෙන යනවා ඔබ දැක ඇතැයි සිතමි. ඒ ගෙනියන්නේ නර්සරියටයි. එව්වාට ඩේ කෙයාර් කියාද කියති. මටත් හැමදාම උදේට නර්සරිවලට ඇදං යන ළමයි හමුවේ. එක ළමයෙක්ව ගෙනියන්නේ ඩීසල් ත්‍රීවිලර් එකකය. ඒකේ බීම බෝතල් ටිකක් ඇහිරුවා වගේ පොඩි ලමයි විස්සක් ඉතර අහුරාගෙන යන හැටි අපූරුය. අපේ ගෙවල් ලඟින් ඒ රථයට පටෝන ළමයාට ඩීසල් තීවිලර් එකේ සද්දයද පරද්දන තරං සද්දෙකිං ඇඬීමේ හැකියාව ඇත. තව ළමයෙක්ව අරං එන්නේ පැන්ට බෝතලයක් අනෙක්පැත්ත හැරෙව්වා වගේ අම්මෙකි. ළමයාව හරියට පාරෙ ගෙනියාම කෙසේ වෙතත් ළමයව අල්ලාගෙන යාමෙන් ඒ අම්මාව නං අඩි එකහමාරක් උස හයිහීල් කුට්ටමෙන් නොවැටී බේරේ. මං පොඩි කාලේ මේ කියන ජාතියෙ 'ඩේ කෙයාර්' හෝ 'නර්සරි' නොතිබුණත් අපේ ගමේ පන්සලේ මේ වගේ ළමයි ගාල් කරන තැනක් තිබුණි. ඒ පුස්ප නැන්දගේ මොන්ටිසෝරියයි. හරිම වචනය මොන්ටිසෝරිය වුවත් එයට 'මොට්ටසෝරිය', 'මොන්ටසෝරිය' ආදී උපහාස නම්ද පටබැඳී තිබිණි.



උදේ පාන්දරට බලෙං ඇහැරවා, බලෙං දත් මද්දවා, බලෙම්ම මූනෙත් කකුල් අතපයෙත් සබන් ගා ඒවා වතුරෙන් හෝදවා, මොනවා හෝ දෙයක් බලෙං ගිල්ලවා, මොකක් හෝ ඇඳුමක් අන්දවා මගේ ඇඬුම තඹේකට ගනන් නොගනිමින් “යම.... යම තෝ නැත්තං තොට දෙනව දෙකක් වැරනිය කෝට්ටක් කඩාගෙන පු* පැලෙන්න දැනගං.“ ආදී වශයෙන් තර්ජනය කරමින් මාව ඇදගෙන ගොස් පන්සලේ මොන්ටිසෝරියට දමා පුස්ප නැංදා මාව අල්ලා ගත් සැනිං පිස්සු බල්ලන් දුසිමක් විසින් ලුහුබඳිනු ලබන්නියක් මෙන් ආපසු දිවීමෙං අපේ අම්මාගේ “කොලුව මොන්ටිසෝරියට දැමීම“ අවසන් වෙයි. එවිට මමත් ඇති වීරියෙං දෙතුන් පාරක් කෑ ගසා පුස්ප නැංදාගේ අතත් විකා දැං ඉතිං අඬලා වැඩක් නැති බව දැනගෙන නිහඬ වෙමි. වරිං වර පැමිණෙන අම්මලා විසින් ‘ජෑකොඩියා‘, ‘වස්සලා‘, ‘හංසනී‘, ‘දසුනි‘, ‘දිනුකෙයා‘, ‘දිනුසා‘, ආදීන්වත් පුස්ප නැන්දගේ අත් අඩංගුවට පත්කර අපේ අම්මාට කිසිසේත් දෙවෙනි නොවන ආකාරයකින් දුවති. මොන්ටිසෝරි යන්න පටං ගෙන දවසක් දෙකක් ගතවෙත්ම වතුර බෝතලේ පොලවෙ ගසමින්, උඩ පැන පැන මහපාරේ බිම ඉඳගනිමින්, “වච ඉංඤ ජීපාාාාං“ කියා කෑ ගසමින් අම්මාගේ අතෙන් ගැලවීමට දඟලමින් බිරුසන් දෙන මා දකින කවුරුත් අපේ අම්මගෙන් අහන්නේ එකම පැනයයි.


“ළමය මොන්ටිසෝරි ඇරං යනවද?“


“ඔව් මේ මොන්ටිසෝරි යන ගමං“


අපේ අම්මාත් මගිං කඩාගත් වැරනිය කෝට්ටකිං මගෙ කකුල් කෙටි දෙකට පාරක් දෙමින් මගේ එක අතකිං අල්ලාගෙන මගේ මොන අවයව කොටස පාරේ ඇතිල්ලුනත් නොසැලී ඇදගෙන යමින් උත්තර දෙන්නීය. මමත් අම්මාගේ ඇදගෙන යාම අමාරු කිරීමට බිම ඉඳගනිමින් පාර අයිනේ ඇති ගස් ගල් පටලවාගෙන හැකි සෑම උත්සාහයක්ම දරමි. වැහි දවසක නං මඩවලකට පැන ඇඳුමේ මඩ ගාගැනීමෙන් සහ තෙමා ගැනීමෙන් හොඳ වැරණියා කෝටු පාරවල් හත අටක් ලැබ ගෙදර නවතින්නට පුළුවන. එදාට පිටේ වැවිලි මතුවෙන්නටම පාර ලැබේ. කෙසේහෝ මොන්ටිසෝරි පටං ගෙන මාසයක් විතර යත්දී මේ දිනපතා ඇඬීමේ සහ දිවීමේ චාරිත්‍රය දෙපාර්ශවයටම එපාවී අත්හැරෙනු ලැබෙයි.


පුස්ප නැන්දාගේ මොන්ටිසෝරියේ මුලින්ම කෙරෙන්නේ බුදුං වැඳීමය. මේකට අවශ්‍ය මල් ළමයින්ගේ අම්මලා ගෙදරින් ගෙනැත්දිය යුතුය. මගේ මල්වට්ටියට මල් කැඩෙන්නේ මොන්ටිසෝරියට යන ගමන් පාර දෙපැත්තේ ඇති ගස්වලිනි. බොහෝ වෙලාවට අතුලගෙ කඩේ ගාවදී මං මගේ මල් වට්ටිය පොලවෙ ගහන්නේ එතැනිං මං ඉල්ලන කඩචෝරුව අරන් නොදුන්නොත් පමණි. නැත්තං වටපිට බලබලා ගොස් මල් වට්ටිය ඇලකරගෙනද ඒවා බිම හලාගන්න පුළුවන. ඉතිං එහෙම අතුරු ආන්තරාවකට ලක් නොවී ගෙනා මලක් පුදා පුස්ප නැන්දා කියන පන්සිල් සහ ගාථා කියා අපි බුදුන් වඳිමු. සමහර වෙලාවට “මහ අසප්පුරුස ළමයි“ වසයෙං අපේ අාච්චම්මා ආදීන් විසින් හංවඩු ගැසූ ළමයි පුස්ප නැංදා 'බුද්දං සරණං ගච්චාමී' කියූ විට 'බැයිනං පලෙයං මල් හාමී' වැනි වෙනිං පද කියති.


බුදුන් වැන්ද පසු අපි පුස්ප නැංදාට එක පොදියට දනගසා වඳින්නෙමු. ඒ වඳින ගමං කකුල් පටලවා අනික් එවුං වට්ටන්නෙමු. අපි බුදුගෙයිං එලියට එනවිට දෙතුං දෙනෙක් එසේ කකුල් පටලැවී වැටී හොස්ස තලාගෙන හොරනෑ පිඹිමින් එති. ඉං පස්සේ තියෙන්නේ 'වියායාම කිරීමයි'. පුස්ප නැංදා කියන විදිහට අපි කළ යුත්තෙමු.


“නැගිටින්න“


අපි නැගිටිමු. බංකුවක් බිම පෙරලේ

“අත් ඔසවන්න“

අපි අත් දෙකම ඉහලට ඔසවමු.

“පාතහෙලන්න“

අපි “ද්‍රස්“ ගා ඇඳුමේ වදින ලෙස අත් පාත දමමු.

“ඉඳගන්න“

අපි ඉඳගනිමු. පෙරලිච්ච බංකුවේ කීප දෙනෙක් බංකුව නැගිට්ටවන්න යද්දි බංකුව වැටුන බව අමතක වුන කීප දෙනෙක් ඉඳගන්න ගොස් බිම ඇද වැටෙති. පුස්ප නැංදා හනික ඇවිත් වැටුන අයගේ අතපය තුවාලදැයි බලද්දී වැටුන අය ‘බිරුසන්‘ දෙති.

ඉං පසුව තියෙන්නේ “දත් - නියපොතු“ බැලීමය. අපි අත් මුනිං අතට හරවා ඉස්සරහට දික්කරගෙන “ඊ“ කියාගෙන ඉන්නෙමු. පුස්ප නැංදා ඇවිත් හැමෝගෙම අත් සහ දත් බලා “හොඳයි“ කියන්නීය. සමහරුංගේ දත් මැදලා නැතිනම්, නියපොතු කපා නැත්නං

“හෙටේනකොට දත් මැදං එන්න“

“හෙටේනකොට නියපොතු කප්පෝගෙන එන්න“

කියයි. එවිට අදාල ලමයා

“හා“

කියයි. සමහර ළමයින්ගේ දවස් කීපයක් බලා පුස්ප නැංදාම නියපොතු කපයි.

මෙයින් පස්සේ මොන්ටිසෝරියේ දවසේ වැඩ ආරම්භ කෙරේ. සමහර දවස්වලට තියෙන්නේ පුස්ප නැංදා බිස්ටල් බෝඩ් කෑල්ලක ඇඳලා දෙන පිංතූරෙ පුංචි කෑලිවලට ඉරාගත් පාට කඩදාසි වලිං ඇලවීමය. සමහර දවස්වලට පාට කරපු පොල්කුඩු, තේ කොල, පරිප්පු ඇට ආදියෙංද ඒ පින්තූරෙ අලවන්නට ලැබේ. අපි මුලින්ම කරන්නේ පින්තූරේ පොඟන තරමට එහි හැමතැනම ගම් උලාගැනීමය. අපට ගම් බෝතලයක් අල්ලන්න හම්බුවෙන්නේ එහෙමත් දවසකය. ඒ හංදා අහුවුන දවසේ පුලුවන් තරං ‘ගං‘ ඉවර නොකලොත් අලුත් ‘ගං‘ කුප්පියක් හම්බුවෙන්නේ නැත. අතේ ඇඟිලි පහෙන්ම ගං ගාන බැවින් පින්තූරයත් අතත් දෙකම ගංවලින් ස්වයංපෝෂිතය. ඉන් පස්සේ ගෙදරින් ගෙනා පරිප්පු ඇට මුල ලිහා අලවන්න පටං ගනිමු. පරිප්පු ඇටයක් බොහෝ වැර වෑයමෙන් අල්ලා පින්තූරේ වාටියේ අලවා ඇඟිල්ල ගන්නා විට පරිප්පු ඇටයද ආපහු ඇගිල්ලේ ඇලේ. ඉතිං අනෙක් අතින් ඒ පරිප්පු ඇටය ගලවා ආපහු පින්තූරයේ අලවමු. එවිට කලිං පරිප්පු ඇටේ ගැවුනු ගම්වල පමණක් නොව ඒ අතේ තිබෙන ගම්වලද ආනුභාව බලෙන් ආයිමත් පරිප්පු ඇටය ඒ අතෙත් ඇලේ. මොන හේතුවටදැයි නොදනිතත් පරිප්පු ඇට පමණක් නොව පොල්කුඩු, තේ කොල, කඩදාසි ආදී අපි අලවන්නට ගන්නා හැම ජාතියක්ම කැමති කඩදාසියේ නොව අපේ අතේ පයේ ඇලෙන්නමය. ඉතිං කුකුල් කේන්තිකාරයන් වන අපි මේ ‘ඇලෙන ජාති‘ ඇලවීමට අදාල තැංවල අලවන්නට අපොහොසත්ව ඒවා අතපයේ, ඩෙස් බංකු, ඇඳුං ආදියේ අලවාගෙන ඌරු ජුවල් නැග පින්තූර පොලවේ ගහන්නෙමු. උන්ඩි කරන්නෙමු. දෙකට ඉරා දමන්නෙමු. සමහරු ඒවාට “උඹ, තෝ, ගෑනි, බල්ලා“ ආදී කුණුහරුප කියා බනිති. සමහරු මයිසූර් පරිප්පු පොඩි වැඩි නිසා අතට අහුවෙන්නේ නැතැයිද එනිසා අලවන්නට බැරියැයිද කියා සාප කරද්දී තවත් සමහරු ගෙනා ඒ වගේ කීප ගුණයක් විසාල වටානා පරිප්පු ඇට අලවාගෙන තබාගන්න අසමත් වන ගම් බෝතල් බිම දමා පාගා ඒවාට දඬුවම් දෙන්නෝය. අවසානයේදී පුස්ප නැංදාට බොහෝවිට මෙයින් අඩකට වැඩි සංඛ්‍යාවක් ආපහු ඇලවීමට සිදුවන්නේය. 


තවත් දවස්වලට පොතේ අකුරු ලියන්නට ලැබේ. පුස්ප නැංදා තිත් ඉරි වලින් දෙකේ කාසියක් තරමට ලොකුවට ලියාදෙන අකුර උඩ අපි පැන්සලෙන් බොහෝ වාරයක් ලිවිය යුත්තෙමු. අපි කැමති ‘බිංදුව‘ ‘රයන්න‘ සහ ‘ටයන්න‘ යන අකුරුවලට පමණි. අනෙක් අකුරු ලියන්නට දුන්විට අපි අකමැත්තෙමු. ඒත් දෙන අකුර ලියන්නට ඕනෑය. ‘අ‘යන්න ලියන්න දුන්නොත් එය පටං ගන්නා ගැටය සහ අවසන් වන ගැටය අපේ අතිං දෙතුන් පාරට වඩා ලියවෙන්නේ නැත. ‘ක‘ යන්න, ‘ත‘යන්න, ‘න‘යන්න ආදී මොන අකුර දුන්නත් ඒ සියල්ල දහ ගමනක් එක උඩ ලියන විට එකම අකුර වගේ වන්නේය. තව දහ ගමනක් ලියන විට අකුරුවල තටු කෑලිද අකුරේ බඩටම යාවේ. දැන් එතන ඇත්තේ කට කැඩිච්චි කලයක් වැනි එකකි. අන්තිමට අකුර අඳුරාගන්නට නොව අකුර මොන හෝඩියට අයත්දැයි කියන්නට පන්සලේ හාමුදුරුවන්ටවත් බැරිය. සමහර විට විසි වතාවක් විතර ලියන විට අකුර හිල්කරගෙන යන පැන්සල පිටුව ඉරා දමයි.


මේ අතර පැන්සල්, මක්ක වලට වලිද ඇතිවේ. සමහරුන්ගේ අතින් වැරදීමෙන් අපේ පොත්වල ඇඳෙන පැන්සල් ඉරි මකා නොදුන්නහොත් අපි ඒ වෙනුවෙන් දිවි හිමියෙන් අනෙකාගෙ කෙස් උගුල්ලමු. ටොකු ඇනගමු. කොනිත්තමු. විකමු. වඩාත් දරුණු අවස්ථාවලදී පැන්සලෙන්ද අනින්නෙමු. පැරදුන කෙනා 


“වුස්වලැල්ලේ...... ලිලූගෙය වට වැස්සලෙග් අැල්ලා......“


කියාගෙන නඩුව කියන්නට යයි. පුස්ප නැන්දාද හීං කුකුලුවැල් කෑල්ලක් අරගෙන ඇවිත් වැරදිකාරයාට එකක් තලන්නීය. එවිට පැමිණිලිකාරයාට හිත හොඳවන අතර වැරදිකාරයා නලවාගන්නටද පුස්ප නැංදාට සිදුවේ.


චිත්‍ර අඳින්නට නම් අපි කොහොමත් කැමතිය. අපි අඳින 'අපේ පවුලේ අය' ඉන්නා චිත්‍ර බලන අය හිතන්නේ මොන්ටිසෝරියේ ඉන්න අපි සියළු දෙනාම ලේ නෑයෝ කියාය. ඒ හැමෝම අතේ ඇඟිලි පහද කකුලේ ඇඟිලි පහද විහිදාගෙන අත් දෙක දෙපැත්තට දික්කරගෙන සිටිනා කෝටු අතපය සහිත මිනිස්සුය. ඔවුන්ට පෙට්ටි වගේ ඇඳුංද අන්දා ඇත්තෙමු. මේ විදිහෙ පෙට්ටි ඇඳි උස කෝටු මිනිස්සු අම්මා සහ තාත්තාද, මිටි කෝටුකිතයි ළමයින්ද වේ. මේ අය අත් දෙපැත්තට විහිදාගෙන 'ගිනි ගිනි බෝලේ' කරන්නට මෙන් එක පෙලට සිටින අතර ඔවුන්ට පිටිපස්සෙන් උල් හැඩැති කඳුවලින් මැද කන්දෙන් ඉදිච්ච රඹුටං ගෙඩ්ඩක් මෙන් කෙඳි විහිදා 'ඉර මාමා' පායන අතර කලු පාට තුනේ ඉලක්කං රෑනක් ඊට උඩිං පියාඹා යන්නේ කෑම හොයාගෙනය. සමහර විටක මෙම චිත්‍රවල එක ජනේලයක් සහ දොරක් සහිත මාරිපෙට්ටියක් වැනි ගෙවල්ද තිබේ. මේවා පාට කිරීමේදී දම්පාට, රතුපාට, තැඹිලි පාට මිනිස්සුන්ද, නොයෙක් පාට ගෙවල්ද ඇතිවීම නොවැලැක්විය හැක. පියාඹන තුනේ ඉලක්කම් ටික හැර අනෙක් කිසිවක කලුපාට නොගෑමට අපි පරිස්සම් වෙමු. පරිස්සම් කරගත නොහැක්කේ පාට පෙට්ටිය පමණි. අපි දෑත බදා පාට උලනු ඔරොත්තු දී ගත නොහැකිව පාට කෑලි දෙකට තුනට කැඩී චිත්‍රයද ඉරා දමයි.


දවල් දවසට ලැබෙන වැදගත්ම වැඩය නම් සෙල්ලං කිරීමට ලැබීමය. පන්සල් මිදුලේ ඇති තරං වැලි ඇති බැවින් අපි ඒවා ගොඩවල් සාදා ඒවා “කෝම්පිට්ටු“ යැයි නම් කරමු. හරි හමං කෝම්පිට්ටුවක් හදන්න පොල්කට්ටක් පන්සලේ හොයාගන්නට නැත. කවුරු හෝ එලෙස නම් කරන “කෝම්පිට්ටුවක්“ පාගා එය හිමිකරුගෙන් බේරීමට දිවීම එක සෙල්ලමකි. දුවන්නට කම්මැලි “කෝම්පිට්ටු හිමියෝ“ අඬාගෙන පුස්ප නැන්දා ළඟට දුවති. නැත්තං වැලිවලින්ම දමා ගසති. මේ රණ්ඩු බේරන්නට බැරිවිට පුස්ප නැංදා වේවැල ලෙලවා


"ආයි දග කලොත් දෙනව සේට්ටම"


කියා බොරුවට සැර කර පැමිණිලිකරු සනසාලයි. දවල්ට කෑමට අපි ගෙදරින් ගෙනා දෙයක් කන්නෙමු. මට නම් මොන්ටිසෝරි යනවාට කප්පම් ලෙස එක එක පාටින් යුතු කේක් කෑල්ලක් හැමදාම 'කරුනෙ මාමගෙ' කඩෙන් අරන්දෙනු ලැබේ. මම ඒක බත් පෙට්ටියේ දාගෙන පියනෙනුත් වහගෙන කන්නේ අනෙක් අය ඉල්ලනු ඇතැයි බයටය. තව සමහරු ඒ වැනි කෑම ජාති ගෙනත්


"හූ...හූ....මේ දැක්කද මං ගෙනාවෙ ජෑං පාස්"


කියා බත්, කඩල, මුංඇට ආදිය ගෙනා අයට තමුංගේ ජෑංපාස් එක පෙන්නා ඉන්පසු එයිං කෑල්ලක් කඩාගෙන කා

"පුරාම රහයි. පැණීම පැණි රහයි"


කියා තවත් උජෝවඩති. පහුවදාට කඩල, මුංඇට, බත්, කිරිබත්, කවුපිකාරයෝද බත් පෙට්ටි පොලවෙ ගසා දෙමව්පියන්ගේ ඉහ නිකට හිඳ හෝ අනුන්ට පෙන්න පෙන්නා කන්නට පැණි රහ කෑමක් අරන් එති. ටික දවසකින් මේ ගෝරි බේරන්නට බැරි තැන පුස්ප නැන්දා අපූරු වැඩක් කලාය. එක දවසකට මොන්ටිසෝරියේ ළමයින්ට කෑම දෙන්නේ එක ළමයෙකුගේ ගෙදරකිනි. ඉතින් අපේ ගෙදරින් දෙන දවසට නූල්ඩස් එක්ක පොල් සම්බෝලය. 'දිනූෂාගේ' අම්මා හදන්නේ කඩලය. දසුනිලාගේ ගෙදරින් කෑම දෙන දවසට හොඳය. එදාට කෑම ජාති ගොඩාරියක්ද කිරිතේද ලැබේ. දසුනිගේ අම්මා අපේ ළඟට ඇවිත් 'කිරිවලට තේ දාන්නද?' කියාත් අසන්නීය. ඒ ගොල්ලන්ගෙ ගෙදර අය ගොඩාක් පෝසත් අය හින්දා එහෙම දෙන බව අපි දනිමු.


පුස්ප නැන්දා අපිට කටන්දරද කියා දෙයි. අපි කීප දෙනෙක් කටන්දර අහන්නට ආසාය. නමුත් අනෙක් අය කැමති රණ්ඩුකරගෙන දුව පැන නටන්නටය. පුස්ප නැන්දා කටන්දර කියන්නේ අපූරු ක්‍රමයකටය.


"ඔන්න එකමත්තෙක රටක හිටිය කුමාරයෙක්. කවුද.......?"


"කුමාරයෙක්"

අපි උත්තර දෙමු.


"ඉතිං ඔන්න දවසක්කේ කුමාරය කැලේ ඇවිදගෙන ඇවිදගෙන ඇවිදගෙන ඇවිදගෙන ගියා. කොහෙද.........?"


"කැලේට"


"ඔන්න ඉතිං කුමාරයට ගොඩාාාාක් බඩ්ඩග්ගිනිවුනා. මොකද්ද උනේ........?"

"බඩ්ඩග්ගිනි උනා..."


"අන්නහරි බඩගිනි උනා"


මේ අතරේ කොනිත්තාගැනිලි. ඇඟිල්ලෙං ඇනගැනිලි නිසා ඇතිවන පුංචි පුංචි වලිද සංසිඳවන්නට පුස්ප නැංදා වේවැල ඔසවාලයි. 


අවුරුද්දේ අංතිම වන විට අපිට කියාදෙන්නේ නැටුංම විතරය. පුස්ප නැන්දා සීනි පිට්ටු කටු දෙකක් වගේ පිත්තල පාට දෙකක් නූලක අමුනාගෙන ඇවිත් ඒ පියං දෙක "ටිංං ටික්" කියා හප්පමින් අපිට සිංදු කියා දෙමින් නටවයි. ඇය සිංදුවේ පදයක් රතුපාටින් කියූවිට අපිද ඒ පදයම නිල් පාටින් කිය යුත්තෙමු.


"අත දිලෙනා පය දිලෙනා වර වර ගානේ"


"අත දිලනා පයදිලනා ජරබරගානේ"


අපි වැරැද්දූ විට පුස්ප නැංදා තාලය පැත්තක දමා අපිට සැර කරයි.


"ජරබර ගානේ නෙමෙයි වර වර ගානේ"


අපිට මැවී පේන්නේ අතත් පයත් ගෝල්ලිප් පැකැට්කොල වගේ දිලිසෙන කෙනෙක් අත වනලා අපිට "වර වර" කියා අඬගසන හැටිය. අපේ ගෙදර අයත් මට අඬගසන්නේ "වර' කියලාය.


නැටිල්ල එහෙම පිිටිම්ම නරිනාටකයකි. නැටුමකදී කුරුල්ලෝ පියාඹන ආකාරය කරන විට සමහර අය ඇත්තටම කුරුල්ලෝ පිහාටු ගහනවා වගේම අත්දෙක උඩ පහල යවන හැටියට ඔවුන්ව ඇත්තටම උඩ නොයන එක ලෝක පුදුමයකි. අපි සමහරවිට නැටිල්ල අමතකව ඒ දිහා බලා සිටිමු. සමහරු අතපය ඉහල යවන්නේ රෙද්දක් හුළඟට වැනෙනවා වගේය. තවත් සමහරු බත්කූරෙක් පියාඹනවා වගේ පුළුවං තරං වේගෙං අත් ඉහළ පහල යවන්නේ ඇත්තටම උඩ යන්න වගේය. අපි වගේ සෝමාරියෝ අත්දෙක යංතං උඩ පහල යවන්නේ හුළඟට වැනෙන හබරල කොළ වගේය. මොන්ටිසෝරි යන ළමයි හෝ ඉස්කෝලේ එක දෙක වසරේ ළමයි සිංදු කියා නැටීමෙන් සන්තෝෂවන්නේ යැයි කවුරුන් හෝ කියත් නම් ඒ අමුම අමු බේගලයකි. නැටුං නැටීම හා සින්දු කීම පොඩි ළමයින්ට වදයකි. පනයන වැඩකි. මේ මොන්ටිසෝරි නැටුං කරුමයක් වන්නේ ගෙදර අය සහ පවුලේ අය දැනගත්විටය. දවාලට මොන්ටිසෝරියෙං ළමයි ගෙනියන්නට එන අම්මලා මේ නැටුං පුහුණු දැක ගෙදර පවුලේ, අහල පහල අය සමගත් 


"මුංට දැං නැටුං උගන්නනවා"


කියා කිවීමෙන් වැඩේ අනති. එවිට පවුලේ අය හෝ එවිට රැස්වී සිටින පිරිස.



"හා එහෙනං අද කියාදුන්න නැටුම නටල පෙන්නන්න"


කියති. එවිට ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරුනොත් අම්මාගෙන් රැවුං ගෙරවුං ලැබේ.


"හෙට උඹට අතුලගෙ කඩෙං කිසිම කඩචෝරුවක් ඇරං දෙන්නෑ. නටහං නැත්තං අරං දෙන්නෑ"


"හූ... හූ... මෙයාට බෑ.. මෙයාට බෑ"


නරඹන්න බලා ඉන්නා අය කරන කෝචොක් එකෙන් අම්මා තවත් ඇවිස්සේ. ඉතිං අම්මාගේ නම්බුවත් මගේ කඩචෝරුවත් බේරාගැනීමට මතක විදිහට කතාවක් කියන්නා වගේ සිංදුව කියමින් ඒ අතරට තාලෙට කිසිසේත් නොගැලපෙන අතපය එහෙමෙහෙ වැනීමකින් සහ දනිස් නමා උඩ පාත යමින් රවුමක් කැරකීමකින් නැටුමක් වැනි විකාරයක් මවාපෑමට මට සිදුවේ.

60 comments:

  1. Replies
    1. ඔබට හිමි පුස්ලාඩම යටා කාලයේදී බදුල්ලේ කුණු කන්දෙන් හොයාගත්විට ස්‍රංගයා ගෙනත් දෙනු ඇත. ස්තුතියි.

      Delete
    2. වැස්ස පටං ගත් බැවින් පුස් ලෝඩම හොයන්න පායනකං ඉන්න වෙනවා ඇත. ඒ පිළිබඳ අපගේ සාතිශ්‍ය සංවේගය.

      Delete
  2. හිකිස්..පුංචි කාලෙට ගියා ආපහු

    ReplyDelete
    Replies
    1. එහෙනං මගේ මකන කෑල්ල ආපහු දිය.

      Delete
  3. අවුරුදු තුනක්ම පල්ලියේ මොන්ටිසෝරියට ගිය එකා වෙච්චි...
    සුදුපාට පාං පෙත්තෙ රතුපාටට ගාපු ස්ට්‍රෝබෙරි ජෑම් එක්ක පාං කන අයව තාමත් මතකයි. ජෑම් විසයි කියල ඒ කාලෙ කන්න දුන්නෙ නෑ නෙව.
    හැබැයි එකම එක දවසකට වඩා කිසි දෙයක් ඉල්ලල ඇඬුවෙ නම් නෑ කියල මතකයි.
    මොන්ටිසෝරිය ඇරිලා දැලේ එල්ලිලා ඉන්නවා අම්ම ඉස්කෝලෙ ඉඳන් එනකන් කියන එක විතරයි ලොකුවට මතකෙ තියෙන්නෙ.හෙහ් හෙහ්
    උඹ සෑහෙන අතීතයකට අරන් ගියා..
    ජයවේවා..!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඒ වගේ මුකුත් නොඉල්ලන දරුවො දෙන්නෙක් මාත් දැක්කා. උං කැඩිච්ච සපත්තු දෙක බොහොම අමාරුවෙං දාගෙන යනව කැඩිච්ච තැන අම්මටයි තාත්තටයි නොපෙනෙන්න.

      Delete
  4. මම ජීවිතේට මොන්ටිසෝරි වත් දහම් පාසැල් වත් ගිහිල්ලා නෑ. අපරාදේ සුරංග ලා ගත්ත "සිඟිති ආතල් " අපිට මේ විදිහටම ගන්න ලැබුනේ නෑ ඒ නිසා.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඒකෙ ගියා කියලා අමුතු ඉගෙනීමක් උනේ නෑ. ඒවෑ නොගිය අය මට වඩා හොඳට ඉගෙන ගන්නවා.

      Delete
  5. මතක තබාගැනීමේ සහ නිරීක්ෂණයේ උපරිමය! විශිෂ්ඨ හැකියාවන් .

    ReplyDelete
    Replies
    1. එහෙනං එහෙනං. මෙව්වා විභාගෙට අහන කරුණු නං මතක තියෙන්නෑ ජීවිතේට.

      Delete
  6. "පැන්ට බෝතලයක් අනෙක්පැත්ත හැරෙව්වා වගේ අම්මෙකි"
    මම මේ කල්පනා කලේ මොන වගේද කියල.
    අද යන ගමන් ෆැන්ට බෝතලයක් අරන් ගිහින් අනිත් පැත්ත හරෝල බලන්න ඕනැ.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඒ කියන්නේ තුනටියට උඩිං බඩ මහතයි. ඒ වුනාට ඒ ටිකට යටිං හිර ඩෙනිමක් ගහල කකුල් මිරිකල කෙට්ටු කරල ඒවෑ අඩියට පැන්සල වගේ උලට හිටින්න අඩි උස සෙරෙප්පු දාපු කාන්තාවක් මවාගන්න. එයාගෙ ගුරුත්ව කේන්ද්‍රය තියෙන්නෙ බඩටත් උඩිං. පෙරලෙන සම්භාවිතාව වැඩියි.

      Delete
  7. "පුස්ප නැන්දාගේ මොන්ටිසෝරියේ මුලින්ම කෙරෙන්නේ බුදුං වැඳීමය"
    ඔන්න ළමයාගෙ කුඩා මනස විකුර්තියේ ආරම්බය.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඒක දැනීමක් ඇතුව කන වැඩක් නෙවෙයි. ඒ හංදා නොකෙරුණත් කමක් නෑ. හැබැයි ඉතිං මනස විකෘති වෙනව කියන්න නං අමාරුයි නේද?

      Delete
    2. එහෙම වෙන්නේ බුදුන් වැන්දම විතරයිලු මචං...

      Delete
  8. Replies
    1. දෙයා මේ බී අනද පාට්

      Delete
  9. මම මොට්ටසෝරි ගිහින් නැහැ, අවුරුදු 3, 4 දී නෙමෙයි මේ මට්ටමේ වැඩ කරන්න ඇත්තේ අවුරුදු 5 වගේ වෙලා නේද ශ්‍රංග...
    දැන් අපේ පොඩ්ඩ මොට්ටසුරි යනවා, මොනවද කියල දුන්නේ කියල ඇහුවම හැමදාම කරන්නේ අත්පොඩි ගහල පෙන්නන එක...
    ඌ නම් මොට්ටසුරි යන්න අකමැත්තක් නැහැ වගේ...

    ReplyDelete
    Replies
    1. මං හිතන්නෙ දරුවා අල්ලගෙන තියෙන්නෙ එයාට ලේසි කොටහ විතරයි. දැං දරුවො අපි පොඩිකාලෙට වඩා වෙනස්. ඒ හංදා එයාලා ආසාවෙං ඔය තැංවලට යනව ඇති.

      Delete
  10. ඒ වගේ මොන්ටිසෝරියට යන්න තිබුනා නම් හොඳයි කියලා හිතුණා. සුරංග අය්යා මහා නරක ලමයෙක් ඒ කාලේ. :D

    ReplyDelete
    Replies
    1. මං දැං කියලා හොඳ එකෙක්යෑ. අපේ ඔෆීස් එකේ අයගෙං අහල බැලුවනං කියයි.

      Delete
  11. මමත් ගියා බං මොට්ටසෝරි. ඔය කියන හො‍ටු ලේන්සුව, වතුර බෝතලේ අදවගෙ මතකයි. ඉන්ටවල් එකට කන එක තමයි බලාපොරොත්තුව. වෙනස ඔය වගෙ බාසාව පාවිච්චි නොකරපු එක විතරයි.
    අපි කොන්සර්ට් හෙමත් කලා බං. මම නරියටද කොහෙද හිටියෙ මල් පෝච්චි අස්සෙ හැංගිලා.

    ReplyDelete
    Replies
    1. මෙයිට වඩා ජඩ වචන සමහරු කිව්වා. ඒ කියන්නෙ රෑට ගෙදර අම්ම තාත්තා රණ්ඩු වෙද්දි කියන වචන දවල්ට ඒ ළමයි මොන්ටිසෝරියෙදි ඩික්ටේෂන් දෙනවනෙ.

      Delete
  12. ශ්‍රංග, ඔය පුස්ප නැන්දගෙ සුදුසුකම් මොනවද ?
    තරහ වෙන්න එපා මෙහෙම ඇහුවට.
    දියුණු රටවල නම් අවු. 4ක උපාධියක් සහ මනා පුහුනුවකින් පසුව තමයි ඔය පෙර පාසැල් ගුරු කියන බැරෑරුම් රැකියාවට බඳවා ගන්නෙ.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ලංකාවෙත් දැන් , රජයේ පිලිගත් ඩිප්ලෝමාවක් තියෙන්න ඕනෙ. උපාධියක් වගේම විෂේශ අද්‍යාපනය අවශ්‍ය ළමයි සදහා ඩිප්ලෝමා කරපු ගුරුවරියො මොන්ටිසෝරි වල උගන්නනව. හැබැයි දියුණු රටවල වගේ ඉහල වැටුපකට නෙමේ බොහොම සුළු වැටුපකට, ගොඩක් වෙලාවට ඒකත් කරන්නෙ දරුවන්ට ආදරේ කමට රස්සාවකට නෙමේ. අනික් පිරිස විදේශ ගත වීම සදහා සුදුසුකම් සපුරාගන්න හදන අය. අනෙක් පිරිස රැකියාවක් විදිහට මොන්ටිසෝරි ගුරුකම තෝරාගත් පිරිස ඒ අය ඩිප්ලෝමා එකක් හරි දෙකක් හරි කර දිගටම වෘතියේ නියැලෙන අය.

      Delete
    2. හානේ, ඔයා දියුණු රටක කෙනෙක්ද?

      Delete
    3. මේ කියන්නෙ 1991 අවුරුද්ද ගැන. ඒ කාලෙ පුස්ප නැංදා තමයි ගමේ ලස්සනම ගෑළ්ලමයා. ඊට අමතරව බැඳලත් නෑ. මිහිරි හඬින් සිංදු කියන්න පුළුවං. තරුණ සේවා සභාවෙ මොකක් හරි ඉගෙනගැනීමක් කරල තියෙනව කියල යංතං මතකයි. කේන්ති යනවත් අඩුයි. එච්චරයි. වෙන සුදුසුකම් නෑ. හැබැයි එදා එයාගෙං අපේ මනසට ලොකු බරක් දැම්මෙ නෑ. දැං ලංකාවෙ මොන්ටිසෝරි විශ්වවිද්‍යාල වගෙයි. ඒවෑ භාෂා තුනම උගන්වනව. ආගං හතරම උගන්වනව. ලමයින්ට ඇවිදින්න ඉඩක් නෑ. නගරබද පර්චස් දහයෙ ගෙවල් අස්සෙ ළමයි හිරකරගෙන ඉන්නව. ඒවෑ ප්‍රතිඵල තව අවුරුදු පහලොවකිං තමයි බලන්න වෙන්නෙ.

      Delete
  13. මං මොට්ටසෝරි ගියා අවුරුදු හතරක්. දෙකක් අයිය එක්ක. අනික් අවුරුදු දෙකේ අයිය සතියකට දෙතුන් පාරක් මාත් එක්ක මොට්ටසෝරි ආව ඉස්කෝලේ නොයා.
    මං හෙන කුකුළා. පොඩි කෙල්ලෝ දෙන්නෙක් මට දවසක් බිම දාන් ගැහුව. මොකටද කියල මක් කරලවත් මතක් කරගන්න බෑ.
    ඔන්න ටීච අපිව එලියට එක්කං යනවා චු දාන්න. අපි හිටං දාද්දි කෙල්ලෝ ඉදං දානවා.
    කොන්සර්ට් තිබ්බ මතකයි. කොන්සට් එකේ අන්තිමට සැන්ටා ඇවිත් තෑගී දෙනවා. මට හම්බුනා බමරයක්.
    මිස්ල දෙන්නෙක් හිටිය. සුදු මිස් හොඳයි. කොන්ඩේ දිග එක්කෙනා වසයි
    මොට්ටසෝරි යන්න බෑ කියල නං ඇඩුවේ නැහැ. ඒත් වෙලාවට එක්කං යන්න නාවොත් ඇඩුව

    ReplyDelete
    Replies
    1. මෙයාත් ඒක බලං ඉඳලනෙ. අපි හරි කැත එවුං නේද? අරම තලපු එක සාධාරණයි.

      Delete
  14. මාත් ඔය මොට්ටසෝරියට කියල ගියේ පල්ලියෙ එකට තමයි.
    හැබැයි ඒ කාලෙ අපි චිත්‍ර ඇන්දද කියලනං මතක නෑ. මොකද ඒ කාලෙ පාවිච්චි කලේ ගල්ලෑලියි ගල් කූරුයි. (ඔවු ඉතිං අපි වෑසක ඩෑල් තමයි. හැක්..)
    හැබැයි දැං තියෙනව වගේ විකාර වැඩනං ඒ කාලෙ තිබුනෙ නෑ.
    ඒ කාලෙ මගේ ප්‍රියතම කෑම තමයි රංජනී හෝටලෙන් ගන්න ක්‍රීම් බනිස්.

    ReplyDelete
    Replies
    1. පියං රෝල්, ජෑං පාස්, කේක් කෑලි තිබුනෙ නැත?

      Delete
    2. ඒවත් තියෙන්නැති බං. ඒත් අල්ලල ගියෙ අරක තමයි.

      Delete
  15. ඔය මොට්ටසෝරි වල අකුරු ලියන්න දෙන එක එච්චර හොඳ වැඩක් නෙමෙයි. මට මතක විදියට මොකක්හරි චක්‍කරලේඛනේකුත් ආව ඕක කරන්න එපා කියල. ඒකට මෙහේනං අකුරු මදිවට එලකියුෂන් කියල මොකක්ද මගුලකුත් කරනව අමතර ගානක් අරගෙන.

    අපේ කොල්ලත් මොට්ටසෝරි ගියා අවුරුදු දෙකක්. ‍අපේ ‍ගේ දොරකඩම තියෙන එකට ගියේ. පළවෙනි අවුරුද්දෙ කොන්සට් එක කරන්න බෑ කියල පොළොවෙ පස් කෑව. දෙවෙනි අවුරුද්දෙනං අවුලක් නැතුව වැ‍ඩේ කෙ‍රුන.

    ReplyDelete
    Replies
    1. දැං සමහරු ලමයි මොන්ටිසෝරි දාන්නෙ, පන්ති වලට යවන්නෙ උංව බලාගන්න කුලියට කෙනෙක් ගෙදර නවත්තනවට වඩා ඒක ලාබ නිසයි. අපි නං මොන්ටිසෝරි ගියෙ අවුරුද්දයි. අවුරුදු පහේදි ඉතරයි.

      Delete
  16. මට තාම මතකයි පරිප්පු ඇට අලවන ගමන් දෙක තුනක් කටේ දමාගත්ත හැටි,සමහර වෙලාවට පාප්පත් එක්කම.
    සුරංග මේ වගේ සිද්දි මෙච්චර විචිත්‍ර විදිහට මතක තියෙන්නෙ කොහමද කියල මටනම් හිතාගන්න බැහැ.

    ReplyDelete
    Replies
    1. එහෙම තමයි ඕන්නැති මනස්ගාත ඔලුවෙ පිරෙනව. මගෙං අහන්නකො ලුහුඬුකරණය යනු කුමක්ද කියල. දන්නෑ. ගියපාර විභාගෙට ලියන්න ගිහිනුත් මතක නැතුව ගියා.

      Delete
  17. මම මොන්ටිසෝරි යද්දි අතර මග තිබ්බ කෝවිලේ පූසාරිය පාරට පැනල මාව බය කරනව , මම ගල්කැට අහුරක් කොහොම හරි කෝවිලේ පිං කැටේට දාල දුවනව.
    මම මොන්ටිසෝරි යන්ඩ ආස උන හේතුව තමයි අම්ම බෝතලේට දාල දෙන හැලිබොරේන්ජ් එක බොන්න පුළුවන් කම , ගෙදර හිටියොත් කවදාවත් ඒකෙන් හදල දෙන්නෙ නෑ. ඔය උඹට තියනව වගේ මෙමරියක් මොන්ටිසෝරියේ දීපු අද්‍යාපනය ගැන කිසි දෙයක් මතක නෑ හැබැයි පට්ට සීතලේ ගැහි ගැහි මොන්ටිසෝරියට ගිය පාර දෙපැත්තෙ තිබ්බ ගස් ගල් ඔක්කොම මතකයි

    ReplyDelete
    Replies
    1. ගල්කැට දාලා ඔබතුමාට හස්ත සාස්තරේ ගැන ඔහොම දැනුමක් දෙය්යො දුන්නනම් නිකම් හිතන්න සල්ලි දැම්මනම් කොකොම සූත්තර ලැබෙන්න තිබුනද කියල

      Delete
    2. පූසාරිගෙ පිං කැටේට ගල් දාලා බේරුනා මදැයි. ඒකාලෙ මොන්ටිසෝරිවල මොනවක්වත් උගන්වල නැද්ද කොහෙද.

      Delete
  18. මාත් ගියා මොන්ඩිහෝලි. මං කිව්වෙ එහෙමයි ඉස්සර. අපොයි මෙහෙම පෝරිසාදයෙක්. ඒක නෙවි කියමු බලන්න අර හංසනීමමද මේ මොන්ටිසෝරියෙ හිටියේ. කාටද මතක යාහෑල්ලෙ "හංසනී". අතිවිශිෂ්ටයි. ජයවේවා..

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඔව් ඔව් එයා තමයි මේ. අපි දෙන්නා ඒ කාලෙ රණ්ඩු උනහම ආපහු යාලුවෙන්නෙ මූණ ඉඹගෙන. සමහර දවස්වල අපි දෙන්නවම එක්කං එන්නෙ අපේ අම්මා.

      Delete
  19. හපොයි මගේ මොන්ටිසෝරි ජීවිතෙත් මේ වගෙයි. හැමදාම අම්මා ඇදගෙන ඇවිත් දාලා දුවනවා. මම ටීචර්ගෙන් ගුටි කාකා අඩනවා. හැබැයි ගල් බනිස් නැත්නම් ආප්ප අරන් දුන්නේ නැත්නම් මොන්ටිසෝරි වානා.

    ReplyDelete
    Replies
    1. පොඩිකාලෙ අපෙං මොනව හරි කරවා ගන්න අපි ඉල්ලන දෙයක් දෙන්නම වෙනවා. ඒ අතිං අපි අල්ලසට සහ දූෂණයට පුරුදු වෙලා තියෙන්නෙ පොඩි කාලෙදිමයි. ඒකත් අරං තියෙන්නෙ දෙමව්පියන්ගෙන්.

      Delete
  20. මාව අවුරුද්දක් ඇතුලත මොන්ටිසෝරි හතරකට මාරු කරල තියනව ...
    ඒතරං හොඳ චරියාව ...

    ReplyDelete
    Replies
    1. ආයෙ මොනවද ඉතිං. දකින දකින එකාට විදින්න යන්න ඇති.

      Delete
    2. රැඳවියෙක්ව අවුරුද්දක් ඇතුලත බන්ධනාගාරවලින්වත් එච්චර ගානකට මාරු කරන්නෑ.

      Delete
  21. මොන්ටිසෝරියක් ලඟ හිටියා ටික කාලයක් මැරෙනව හිනාගිහිං :D

    ReplyDelete
    Replies
    1. හිනා කාල මැරෙන්නෙ. සමහර පොඩි අය කියන කරන දේවල් වලට.

      Delete
  22. අපි කවදාවත් නොගිය පන්තියක්.

    හැබැයි පුතෝ අපි හෝඩියේ පන්තියේ ඉන්නකොට ඔයිට බොහොම සමානයි. අපිනම් පන්තියේ චූ කරගෙන, කක්කා කරගෙන එහෙම නෑ. ටීච අපිව ඇදගෙන ගිහින් ටැප් එකට අල්ලලා හෝදලත් නෑ.

    ReplyDelete
    Replies
    1. එහෙනං ඉතිං ජරා වෙච්චි ජංගිය ගලෝල හෙලුවෙං කොහොමටවත් තියන්න නැතුව ඇති.

      Delete
  23. හනේ අම්මේ.. මේක කියවද්දි හිනාවෙලාම හුස්ම හිරවෙනව. මට පුදුම සුරංග අයියට මෙව්ව මතක තියන එකනෙ මෙච්චර හොදට. හැමදාම මං ඇවිත් කොමෙන්ටුවෙ කොටල යනව වාගෙ, බ්ලොග්වල රසම පිටුව (මට ) යාං හෑල්ල.

    ReplyDelete
    Replies
    1. ඔව්වා මට මතක් වෙනවා මල් හතට. හැබැයි මතක තියාගන්න ඕනි එව්ව එකක්වත් මතක ඉන්නෙ නෑ බැරිවෙලාවක්වත්

      Delete
  24. This comment has been removed by the author.

    ReplyDelete
  25. මගෙ මොන්ටිසෝරි ජීවිතේ නම් බොහොම ආතල්. අපේ ගෙවල් කිට්ටුව ඒත් අප්පච්චි එක්ක එකට වැඩ කරපු අංකල් කෙනෙක්ගෙ ඇන්ටිගෙ නංගි තමයි මොන්ටිසෝරිය කලේ. ඒ අංකල්ගෙ දුවයි පුතයි තව අහල පහලම ළමයි දෙතුන් දෙනෙකුයි මායි. එච්චරයි.එහෙන්ම උදේටයි දවල්ටයි කන්ඩත් දෙනව.මම මොන්ටිසෝරියෙදි වැඩිපුරම කලේ පොයං ඉගෙන ගන්න එක.

    මේ එහෙම ඉගෙන ගත්තු එකක්....

    අයිසලිපා බ්‍රදල් ජොනා,
    මොරිපලිගා ඩිඟා ඩොඟා,

    මම ඔය විදිහට ඕක ඉගෙන ගත්තට මොන්ටිසෝරියෙ උගන්නපු ඇන්ටි ඕක මට කියල දුන්නෙ වෙන විදිහකට....

    Are you sleeping? are you sleeping?
    Brother john, brother john,
    Morning bell is ringing, morning bell is ringing,
    Ding dong bell, ding dong bell.

    ReplyDelete
    Replies
    1. මෙන්න අපේ ලොකු දුව මුලින්ම කියපු ඉංග්‍රීසි සින්දුව ඔය මොන්ටි සේරුවෙන් ඉගෙනගෙන.

      රෝය රෝය බෝට්
      ජෙල්ලි ඩවුන ටීම්
      මෙල්ලි මෙල්ලි මෙල්ලි මෙල්ලි
      ලයිපි බටා ඩිම්

      Row, row, row your boat,
      Gently down the stream.
      Merrily, merrily, merrily, merrily,
      Life is but a dream.

      Delete
    2. අපිට ඉංගිරිසි මළපොතේ අකුරක්වත් කියා දුන්නෙ නෑ. සිංහල අකුරු ඉලක්කං ඉතරයි. හැබැයි මං ඉස්කෝලෙ යන්න කලිං පොත් කියවන්න ඉගෙනගත්තා. මට එක වසරෙ “සාමා සල් මල කඩන්න. අමර ගස යට“ පොත කියවන්න පුලුවං උනේ මොන්ටිසෝරි යද්දිමයි.

      Delete
  26. මද්දත් අවු 3ක්ම ගියා. හැබැයි මම නම් ඇඩුවෙ යන්න බෑ කියල නෙමෙයි යන්න ඕනි කියල.

    ReplyDelete
  27. අපිට තිබුණේ සර්වෝදය පෙර පාසල්. ඒකෙ දුන්නෙ කැරපොතු රස දැනෙන ත්‍රිපෝෂ ගුලි කන්න. අනේ මන්දා මට නම් කොන්සර්ට් එක මතකයි. සරුවපිත්තල ඇඳුම් ඇඳලා මාත් මොකෙක්ද සතෙකුට හිටියා. සුරංලා වගේ අත ගිලෙනා පය ගිලෙනා වර වර ගානේ සිංදුවත් කීවා. තව එකක් තිබුණා අපි ඒක කිව්වෙ මෙහෙමයි.

    කොමල පයා නටන රඟා - දැක මගෙ පූසා.
    (කොමල පපා - නටන රඟා දැක මගෙ පූසා..)

    ReplyDelete
  28. බැක් ටො මොන්ටිසෝරි දවසක් දැම්ම නම් කොහොම තියෙයිද? නියමෙට ලියල තියනවා සුරංග.
    //තව ළමයෙක්ව අරං එන්නේ පැන්ට බෝතලයක් අනෙක්පැත්ත හැරෙව්වා වගේ අම්මෙකි// මැවිලා පෙනුන.
    මම ගියේ අක්කල එක්ක ඒගොල්ල ගිය ඉස්කොලේටමයි. මම යන්න ඕනේ කියල ඇඬුවලු. පන්ති භාර ගුරුතුමිලත් විරුද්ධ වෙලා නැහැ. අක්කා පලවෙනි අවුරුද්දේ ඉන්න කොට මාත් එකේ අන්ඔෆිෂලි ඉඳල.

    ReplyDelete