Follow by Email

Saturday, January 21, 2017

ප්‍රජනන සෞඛ්‍යය




පහුගිය කාලයේ අපේ රට වැඩියෙන්ම ප්‍රසිද්ධියට පත්වුනේ සෙක්ස් හෙවිල්ලට බව ගූගල් සමාගම අපිට කෝචොක් දැම්මේය. "හොඳා එහෙනං "porn" හොයාපු එවුං වැඩියම ඉන්න රටවල් එලියට දාහං" කියා ගූගල් එකෙන් ගේම ඉල්ලන්න එකෙක්වත් හිටියේ නැත. දැං ආයෙමත් සමලිංගිකත්වයට අනුමැතිය දෙන්නට යන බව කියා බුකියේ ජෝගියක් පටංගෙන ඇත්තේය. මං මේවා ගැන එතරං තැකීමක් නොකලේ 'සූටිං මාටිං බැලීම', 'පේස්බුක් එකේ උඩ පහල යාම', 'අන්තර්ජාලයේ ඇඩ් බැලීම', වැනි අටෝරාසියක් වැදගත් වැඩ මට තියෙනා බැවිනි. නමුත් මේ තරං උඩ දමන සෙක්ස් ගැන නොලියා බැරිය. එබැවින් වයස අවුරුදු දහතුනට අඩු එවුං මේවා කියවා නොබැලුවාට කම් නැත.


මං පොඩිකාලේ පටං කියෙව්වේ තරමට නොගැලපෙන ඒවාය. මං ලංකාදීප පත්තරේ කියවන්නට පටංගත්තේ අවුරුදු හත අටේ කාලයේදීය. එබැවින් අපේ වයසේ එවුන්ට වඩා සමාජයට හොස්ස පොවන්නට මට හැකිවිය. එබැවින් රටේ ලෝකේ සිද්ධවෙන දේවල් කිසිවකට මගෙන් බේරී හැංගෙන්නට බැරිවිය. 


ඒ කාලයේ 'ගැට්ටක් අයිනේ සිටින ආරච්චි' වැනි නමක් ඇති නලුවා තරුණියක්ව දූෂණය කර හිරේ ගිය වග පත්තරේ තිබුණි. මට තේරුං ගිය ආකාරයට දූෂණය යනු දූවිලි ගාලා ඇඳුං පැලඳුං සවුත්තු කිරීම වැනි දෙයකි. ඒ අනුව කොලපත් පැදීම, පෝරකවරයක නැග හෙලපල්ලමට ලිස්සීම, ගුටි ඇනගැනීම, ඔට්ටු තැබීම, කන්තෝරු පැනීම වැනි සෙල්ලං නිසා අපිත් ඉසේ කෙස් ගානට දූෂණය වී ඇත. නමුත් ඒක හිරේ දාන්නට තරං වැරැද්දක් වන්නේ කොහොමදැයි මට හිතාගන්නට නොහැකිය. මේ ගැන මාමාගෙන් ඇසූ නමුත් මාමා එය ඇහුන්නෑ වගේ හිටියේය. උත්තර දෙන්න බැරි ප්‍රශ්න වලට ඇහුන්නෑ වගේ සිටීම මාමාගේ සිරිතයි. ඒ ගමන අහන්නට ඉතුරු උනේ තාත්තා විතරය. මහගෙදරදී දලු ගෝනියට දලු දාන්නට උදව්වෙන ගමං මං තාත්තාගෙන්


"තාත්තේ දූෂණය කියන්නේ මොකද්ද?"


යැයි ඇසුවේ පුංචම්මා ඇතුළු හත් අට දෙනෙක්ගේ ජනතාවක් මැදය. උත්තරේ ලැබුනේ ලෝකයට යොමා සිටි මගේ හොස්සකට සමතලා වෙන්නටය.


"යස... යසම යස කුණුහරුප අහන්න යනවට. තවේකක් දෙන්න තිවුනේ සෝම්පාලයියෙ දතක් හැලෙන්නම"


පුංචම්මාත් ඒකට පෝර පස් දැම්මේය. පත්තර කියවිල්ලෙන් මාව 'යංකිසි දවසක' අන්තිම නරක මිනිහෙක් වන බව ආච්චම්මා අනාවැකියක්ද කිව්වේය.


ඒ විදිහට මගේ උත්තර නැති ප්‍රශ්න ගොඩට තවත් එක ප්‍රශ්නයක් ඉතුරු විය. තාත්තාගෙන් ලැබුණු උත්තරය අනුව හිතාගන්නට පුළුවන් උනේ ඒක 'උඹ' 'තෝ' 'බල්ලා' අාදියටත් වඩා ඉතාමත් තදබල කුනුහරපයක් බවයි. එයින් පස්සේ ඉස්කෝලේදී දරුණු වලියක් ඇදුනු අවස්ථාවක දෙකකදී මම මේ 'දූෂණය' නැමති ප්‍රබල කුණුහරපය කියා කීප දෙනෙක්ටම බැන වැදුනා මතකය. මේ ගැන පැමිණිල්ල චන්ද්‍රා මිස්ගේ කනට ගිය අවස්ථාවේදී මුළු හෝල් එකේම සිටි ගුරුවරු හතර දෙනාම එකතුවී මගේ මේ නවතම කුණුහරපයට හිනාවුන හැටිද මතකය. 


අතට අහුවන සේරම කියවීම එකම පරමාර්ථය කරගත් මට ඒ කාලයේදි කියවන්නට ලැබුණු තවත් පත්තර කීපයකි. ඒවා ගෙනාවේ පුංචම්මාය.

සුවඳ
මගේ හදවතේ සුවඳ ඔබට දැනේවා

කියා නම තැබූ පත්තරය එයින් එකකි. මේවා පොඩි ළමයින් කියවන පත්තර නොවන බැවින්ද, මං එව්වා කියවනු ඇතැයි හිතන්නට බැරි නිසාද, මේ පත්තර මහගෙදර අතන මෙතන දමා තිබුණි. ඒවායේ තිබුනේ සතිපතා පලවන කතන්දරය. මමත් කතන්දර කියවන්නට හරිම ආසාය. මට ගේනා ළමා පත්තරවල තිබුනේ කතන්දර එක දෙකකි. අනෙක්වා ඉරි අඳින්න, යාකරන්න, හිස්තැං පුරවන්න, ආදී මට මිනිත්තු පහකින් ඉවර කළහැකි මොන්ටිසෝරි වැඩය. ඒ වුනාට මේ පුංචම්මා ගෙනෙනා පත්තරවල ඇත්තේ කතන්දර විතරමය. ඉතිං මට ළමා පත්තර වලට වඩා පුංචම්මාගේ පත්තර හිතට අල්ලලා යාම අරුමයක්යැ. ඒ මදිවාට 'සඳරේණු' නම් පත්තරේ තිබුණු 'කොමිටෙල් විජිතය' කියන කතාවත් සුවඳ පත්තරේ තිබුණු 'දමින්ද සමරක්කොඩි' කියා පොලිස්කාරයෙක් ලියන 'බැරැක්කයේ ජීවිතය'ද මොකද්ද කියන එකෙත් තියෙන ඉළ ඇදෙන කතා කියවන්නැතුව ඉන්නට පුළුවනෑ.


පුංචම්මාගේ පත්තරවල තිබුණු කතාවල හිටිය අයට තිබුණු ලොකුම ගැටළුව ඒ ගොල්ලන්ට කසාද බඳින්න හැටියක් නැතිකමය. ගෙවල්වලිං විරුද්ධවීමය. ඒ හිංදා ඒ ගොල්ලෝ අතන මෙතන හම්බුවෙවී අඬමින් සහ මූනු ඉඹිමින් කාලය ගතකලෝය. ගෑනු කෙනෙක් සහ පිරිමි කෙනෙක් මූනු ඉඹිනවා හැබැහිං දැක නොතිබූ මට ඒ වගේ ඉඹිලිවල පොටෝ බලන්නට පුළුවං උනේ ඒ පත්තරවලිනි. ඊට අමතරව පෝර කොම්පැනියකින් අැවිත් හන්දියේ ඉස්කෝලෙ ඉස්සරහ එල්ලපු රෙද්දක පෙන්වූ චිත්‍රපටියේද මූනු ඉඹිල්ලක් තිබුන නමුත් මිනිස්සු හූ කියන්නට පටංගත් නිසා අම්මා මාවත් ඇදගෙන ගෙදර ඒමෙන් ඒක බලන්නට බැරිවිය.


පුංචම්මා ගෙනෙනා පත්තර ජාතිය මාරු වුනේ වසර ගණනක පෙම් සටනකින් පසු 'වහ බොනවා' යැයි තර්ජනය කර ආතාගෙන් බලහත්කාරෙන් ලබාගත් කැමැත්තෙන් පසුව පුංචම්මාත් බාප්පාත් කසාද බැඳීමෙනි. ඒ විවාහයත් සමගම පුංචම්මාත් බාප්පාත් මහගෙදර කාමරයක පදිංචි වූ අතර 'ප්‍රියාදරී' නම් පත්තරයක් පුංචම්මාගේ ජාතික පුවත්පත බවට පත්විය. මේ පත්තරේ කලාප කීපයක් ඒ දෙන්නාගේ කාමරේ සීසීකඩ තිබූ අතර කොට්ටයක් අනික් පැත්ත ගැසීමෙන්, බෙඩ් සීට්ටෙකක් යට බැලීමෙන් හෝ මෙට්ටය ඔසවා බැලිමෙන් එයින් පත්තරයක් හොයාගැනීමට හැකියාව තිබුණි. 


අලුත බැඳපු කාන්තාවන්ගේ කතන්දර ඒ පත්තරවල තිබුණි. ඒ කතන්දර පටංගැනුනේ


"එයා S ලෙසත් මම M ලෙසත් හඳුන්වන්නම්. මම S අයියාව අඳුරගත්තේ අපේ කඩේදියි. එයා අපේ ගෙවල් ළඟ පාලමක් හදන තැනක වැඩ කලේ. එයා එයාගෙ යාලුවා P අයියාත් එක්ක මගේ යාලුවා W අක්කාගෙ පස්සෙන් යන ගමන්...."


ආදී වසයෙනි. කතාව මැදට යනවිට ඉංග්‍රීසි හෝඩියේ අකුරු විසි හයෙන් වැඩි ගානක් කතාවට පැටලිලා හමාරය. මේ කතාවල හැටියට මේ ඉංග්‍රීසි කැපිටල් අකුරු දෙකේ 'සම්බන්ධයට' ගෙදරින් 'ගොඩාක්' අකමැති වී ඒ දෙන්නා පැනයන්නේය. ගිහිං නවතින්නේ තවත් ඉංග්‍රීසි කැපිටල් අකුරකගේ ගෙදරය. ඒ ගෙදර මේ ඉංග්‍රීසි අකුරු දෙක නවතින්නේය. එදා රෑ මේ ඉංග්‍රීසි අකුරු දෙක ඒගොල්ලංගේම ලෝකයක තනිවී "ගොඩාක් සතුටු" වන්නේය. මෙන්න මෙතැනදී මේ ගොඩාක් සතුටු වීම මොකක්දැයි මට තේරුං ගැනීමට අමාරුය. සමහර විට හොඳට කන්න බොන්නට ලැබීම නිසා වන්නට පුළුවන. නැතිනං දැං ගෙදර අය සහ අනෙක් ඉංග්‍රීසි කැපිටල් අකුරු වලට මේ ජෝඩුවගේ සම්බන්ධයට තවදුරටත් 'අකමැති' වන්නට බැරි නිසා වන්නට පුළුවන. මේ ප්‍රශ්ණය ඔඩුදුවන්නට පෙර පත්තරේ ඒ පිටුව පහුවදා මගෙත් එක්ක ඉස්කෝලෙ යන්නේ ඒ නිසාය. ඒ පිටුව කියවූ හුඟක් දෙනෙක්ගේ මතය වන්නේ බදාගෙන ඉන්නට, ඉඹින්නට ලැබෙන හිංදා සංතෝසයක් ඇතිවන්නට ඇති බවය. නමුත් එක්කෙනෙක් කිව්වේ දෙන්නා එක්ක 'හෙලිමෙං' ඉඳීම මේ සන්තෝසයට හේතුවන්නට ඇති බවය.


නමුත් මේ පත්තරය දිගින් දිගටම කියවීමෙන් මේ කියනා වැඩේ මොකද්දැයි අහුලා ගන්නට පුළුවන් විය. මේ පත්තරේ 'ඔබගේ සැමියා/බිරිඳ තෘප්තිමත් කරන ආකාරය' කියා වෙනමම පාඩං රැසක් තිබුනා නොවැ. ඒවායේ තිබූ කරුණු කාරනා තේරුං ගන්නට මට උවමනා උනේ 'යෝ' යන්නෙන් පටං ගන්නා වචනයකත් 'ලි' යන්නෙන් පටං ගන්නා වචනයකත් තේරුම දැනගැනීමට පමණයි. එතැන් පටං මේ කියනා සන්තෝෂදායක කටයුත්ත මොකක්දැයි කාටත් කියාදෙන්නට මටත් හැකි විය. මේ ගැන මගේ දේශනා ඇසීමට පන්තියේ කොල්ලන් ඉතාමත් ලැදිකමක් දැක්වූ අතර අතරින් පතර සමහර ශ්‍රාවකයන් කියා සිටියේ මේ වැනි දර්ශන තමුන් අල්ලපු ගෙදර ජනෙල් රෙදි අතරින් අංශුමාත්‍ර වශයෙන් දැක ඇති බවයි. 



මේ කාලයේදී සෞඛ්‍යය සහ ශාරීරික අධ්‍යාපනය විෂයට අදාල වැඩමුළුවකට අපේ මාමාද සහභාගී විය. ඒ කාලයේ ඉඳහිට එවැනි වැඩමුළු ගුරුවරුන් වෙනුවෙන් පවත්වන ලදී. වෙනදා ඒ වැඩමුළුවලදී කියාදෙන දේවල් ගෙදර ඇවිත් අනික් අයටද කියන මාමා මේ වැඩමුළුවෙන් පසු ගෙදර ඇවිත් ඒ ගැන මොකවත් කිව්වේ නැත. වෙනදා මෙන් නොව මේ වතාවේ මාමාට බෑග් එකක්ද, සුදු ටී ෂර්ට් එකක්ද, තොප්පියක්ද, පොතක්, පෑන් ආදී තෑගි ගොඩක්ද ලැබී තිබුණි. ඒ හැම එකකම අතු දෙකක් වටකුරු කර තැනූ ලාංඡනයක් වටේට කහපාටින් ලොකු අකුරින්

යොවුන් ප්‍රජනන සෞඛ්‍ය වැඩසටහන

 කියා ලියා තිබුණි. මේ වනවිට අපේ මාමා සිටියේ කසාද බැඳලා නමුත් කැන්දන් එන්නට තව මාස කීපයක් තිබෙන සමයකය. ඉතින් හැම සිකුරාදාම හවසට "යොවුන් ප්‍රජනන සෞඛ්‍ය වැඩසටහන" කියා ලියූ බෑග් එකේ රෙදි කඩමාලු කීපයක් දමාගෙන බයිසිකලේට පැට්ටල් බෝතලයකුත් පොවාගෙන අපේ මාමා සිය අනාගත බිරිඳගේ ගෙදර යන්නේ සති අන්තය ගත කිරීමටය. මහ වැසි ඇති සීතල දවස්වලට අපේ ආතා ගෙදර ඉස්තෝප්පුවට වී ඉන්නේ "යොවුන් ප්‍රජනන සෞඛ්‍ය වැඩසටහන" කියා හංවඩු ගසා ඇති ටී ෂර්ට් එක ඇඳගෙනය. ඒ මදිවාට අපේ ආච්චිඅම්මා දලු කඩන්න යනවිට අව්ව සැර වැඩි නිසා "යොවුන් ප්‍රජනන සෞඛ්‍ය වැඩසටහන" නමැති තොප්පිය දාගෙන ඉන්නේ


"මේ අපේ පුතාට වැඩසටානකට ගිහිං හම්බුවෙච්චෙකක්"


කියා අනෙක් අයටද කියන ගමන්ය. 


මේවාට හිනාවෙවී සිටි මට ඊළඟ අවුරුද්දේ නවය වසරේ සෞඛ්‍ය සහ ශාරීරික අධ්‍යාපනය අච්චු පොතට 'ප්‍රජනනය' නමින් පාඩමක්ම ලැබුනා නොවැ. නවය වසර පන්ති හතරටම සෞඛ්‍ය සහ අනිත්තෙක ඉගැන්වූ ගුරුතුමියට මේ විලිලැජ්ජා සහගත පාඩම උගන්නන්නට හිත හදාගන්නට බැරිවූ බැවින් එය භාරවූයේ 'ශිෂ්‍ය උපදේශනය' කියා බෝඩ් ලෑල්ලක් ගැසූ කාමරය අස්සේ හිටි ගුරුතුමාටය. එතුමා එක දවසක පන්ති හතරම එකට එක්කාසු කර ඒ පාඩම කදිමට ඉගැන්වූයේ නොදන්නා එවුන් රැසකට සම්පූර්ණ දැනුමක් ලබා දෙමිනි. ඒ වැඩසටහනින් කීප දොහක් යනතෙක් සමහර කෙල්ලන්ට කොල්ලන්ගේ මූන බලන්නට බැරි ලෙඩක් මතුවිය. අපි එදා පොතේ ඇඳගත් පින්තූර මූ අැත්තටම එල්ලාගෙන ඉන්නවා නොවැයි ඔවුන්ට සිතෙන්නට ඇත. නමුත් ආපසු හැරී බලනවිට අකාලයේ කාලකන්නි වන්නට ගිය ජීවිත කීයක් නම් එදා ඒ පාඩමෙන් උගත් දේවල් නිසා රැකෙන්නට ඇතිදැයි සිතේ. ඒ පාඩම පෙළ පොතට ඇතුළත් කළ කෙනාට මගේ ගෞරවය හිමිවිය යුතුය.


මේ කාලයේදී නොසන්ඩාල වැඩවලට ප්‍රසිද්ධියක් ලබා සිටි අපේ පන්තියේ අයෙක් රුපියල් තිහක් වටිනා පත්තරයක් ගෙනාවේය. ඒ පත්තරය තමුංගේ ලොකු අම්මාගේ පුතාගේ යාළුවෙක්ට වෙනිං යාළුවෙක්ගෙං ලැබී පිළිවෙලින් තමුං අතට ආ බවත් පත්තරේ ඇත්තටම අයිතිකරු හරියටම කවුරුන්දැයි නොදන්නා බවත් අපේ මිත්‍රයා කීවේය. ඒ පත්තරයේ තිබූ කතන්දර සහ නිරිවස්තර පින්තූර අපේ සිත තදින් බැඳගත් අතර පාඨකයෝ බහුල වීම නිසා පත්තරයේ පිටු වෙන වෙනම බෙදාහැර එකවර වැඩි ගණනකට කියවීමට ලබාදීමට සිදුවිය. General English අච්චු පොතද මේ පත්තරයේ දිග පළලටම මුද්‍රණය කර තිබීම පිළිබඳ අධ්‍යාපන ප්‍රකාශන දෙපාර්තමේන්තුවට අනේක වාරයක් පින් දෙමින් ඉංග්‍රීසි හල්කඳුරු තිත්ත වූ අය පවා මැදට තිහේ පත්තරෙන් පිටු ඩබලක් දමාගෙන ඉතා උනන්දුවෙන් General English පෙළ පොත කියවූහ. මේ ආරංචිය අනෙක් පන්තිවලටද පැතිර යාම නිසා කාලච්ඡේදයක් අවසානයේ ගුරුවරයා පන්තියෙන් පිටවන විටම 


"අනේ පිටුවක් දියල්ලා බං. ඊළඟ පීරියඩ්ඩෙකේ ගෙනත් දෙනව."


කියමින් පින්සෙන්ඩුවන කොල්ලන්ගෙන් අපේ පන්තියේ කොට බිත්තිය පිරී යයි. දවස අවසන් වනවිට පත්තරේ ගෙදර ගෙනියන එකා තේරීමට තුණ්ඩු දැමීමට හෝ 'හෝ දහය විස්ස' කියන්නට පවා සිදුවිය. කොල්ලන් මේ තරම් රහ කරමින් බලන්නේ මොකක්දැයි දැනගැනීමේ ආසාවක් කෙල්ලන් තුලද තිබූ නමුත්


"මේවයෙ තියෙන්නේ බොලගෙ ග** අ** තියෙන එකම තමයි"


කියා සැක දුරු කිරීමට පාලිතයා ක්‍රියා කලෙන් නැවතත් ඒ ගැන විමසීමට එඩිතර සිසුවියක් අපේ පන්තියේ ඉතිරි නොවීය.


 අන්තිමට දහය එකොළහ වසරවල සහ උසස්පෙළ හාර පන්සියයක් වූ සිසු කැලගේ අතින් අත යමින් සිත් සතන් නිවා සැනහූ පත්තරය ඊළඟ සතියේ රට එක්සේසත් කළ රජතුමෙකුගේ නමින් නම් කළ වෙනත් පාසලකට ගියේ එවැනිම සේවාවකටය.


මීලඟට අපට නිල් චිත්තර පටියක් හෙවත් 'බ්ලූ' එකක් බලන්නට අවස්ථාව ලැබුනේ හදිසියේ රටයන කෙනෙක්ගෙන් අපේ පාසල් සගයෙකුගේ ගෙදරකට ඩෙක්කෙක් ලැබීමෙනි. ඊළඟ සතියේම පත්තරේ ගෙනා නොසන්ඩාලයා බ්ලූ පීස් එකක් ගෙනාවේය. ඩෙක්කෙක ඇති ගෙදර වැඩිහිටියන්ගෙන් නිදහස් වන දවසක් උදාවෙන තෙක් අඟල් දහයේ තල පරිගණකයක් තරම් විසාල පීස්සෙක රැක ගැනීමේ කොන්ත්‍රාත්තුවට කර ගැසුවේ මමය. මේක අස්සේ තියෙන්නේ මොකද්දැයි බලාගන්න ඩෙක්කෙක් ගමේ වෙන කාටවත් නැති නිසා බයවෙන්නට දෙයක් නැත. මං ඩෙක් පීස්සෙක ගෙදර ගෙනගොස් අල්මාරියේ දමා


"මේක මං පාරෙ තිවිල අහුලගත්තෙ. මට පස්සෙ වෙලාවක ගලෝලා බලන්න. පරිස්සං වෙන්න අල්මාරියෙ දාතිව්වා"


කියා අම්මාට කීවෙමි. ඕනෑ දහිරවාට්ටුවක් ගෙදර ගෙනැත් ගලවා බැලීමේ මැකෑනික් කමක් මගේ ඉහේ තිබූ ඒ කාලයේ මේකත් සිය පුත්‍රයාගේ එවැනි දහිරවාට්ටුවක්ම බවට විස්වාස කිරීමට අම්මා පසුබට නොවූවාය.


නියමිත දවස උදාවිය. ඩෙක්කෙක අැති නිවසේ  දෙමව්පියන් දුරක පිහිටි තමුන්ගේ ඉඩමේ දළු කඩන්නට යන දවස උදාවිය. එදා දවසේ අපේ පන්තිවල සිසුන් රැසකටම බඩේ අමාරු, දතේ අමාරු ආදී නොයෙක් ලෙඩ ඇතිවිය. සිය රෝගී දරුවන් ගෙදර දමා දෙමව්පියෝ දවසේ වැඩවලට ගියහ. අපිද ලෙඩේ පසෙක දමා පුබ්බයිසිකල්වල නැගී අදාල නිවසට ගියෙමු. ඩෙක් පීස්සෙක භාරකරු බැවින් මා යන තෙක් වැඩේ පටන්ගන්නේ නැත. 


මම යනවිටත් ගේ ඉදිරිපස තිබූ සෙරෙප්පු කුට්ටං ගණන පෝය දවසක රජමහා විහාරයක් ඉදිරිපිටවත් දකින්නට බැරිය. හන්ටර් සමාගමේවත් එදා ඒ ගෙදර පිලිකන්නේ තිබූ තරං බයිසිකල් ගොඩක් තියෙන්නට විදිහක් නැත. ගෙයි සාලයේ බිම පවා සෙනගය. සමහරු මේස උඩය. කීප පොලකින් කාන්දු වී ඇති රහස නිසා අපේ අහල ගංවල පවා කොල්ලන් එදා ලෙඩවී ඇත. මේ තරම් කොළු රැලක් සිටින තැනක හුස්ම ගන්නා සද්දයවත් නො  ඇසෙන තරං නිෂ්ශබ්දතාවයක් 'විනාඩියක නිෂ්ශබ්දතාවයක්' පවත්වන විටකවත් දකින්නට බැරිය. ජනෙල්වල සියළු තිරරෙදි දමා ඇතුළ නොපෙනෙන ලෙස වසා ඇත. ටීවියෙකේ ශබ්දය බින්දුවටම අඩුකර ඇත. එක ජනේලයකට එකා බැගින් වටපිට බැලීමට ඔත්තුකරුවන් යොදා ඇත. කවුරුන් හෝ ආවොත්  වහාම ඩෙක් පීස්සෙක එළියට ගැනීමට සූදානමින් රිමෝට්ටෙක අතේ තබාගත් එකෙක් ඉදිරියෙන්ම සිටී. ඒ වහාම ඩෙක් පීස්සෙක ඩැහැගෙන හංගා ගැනීමට සූදානමින් ලොකු ටීෂර්ට් එකක් ඇඳි එකෙක් බිම ඉඳගෙන සිටී. තවත් එකෙක් අත වෙනත් දෙමළ චිත්‍රපටියක ඩෙක් පීස් එකක් ඇත්තේ නිල් චිත්‍රපටිය වෙනුවට ඩෙක්කෙක ඇතුළට පැනීමටය.


එදා ඒ ඩෙක්පීස්සෙක බැලූ සෙනග කන්දරාව දුටුවානං එහි රඟපෑ නළු නිලියන්ටද ලැජ්ජා හිතෙනවා ඇත. දර්ශනය දෙවරක් බලා අවසානයේ අහල පහල අයට නොදැනෙන්නට සද්ද නැතිව, ගෙදර වත්තේ විවිධ දිශාවලින් දෙන්නා බැගින් ප්‍රේක්ෂකයන් පිටවී ගිය ආකාරයට සද්ද නැතුව ගමනක් යන්නට දිගුදුර මෙහෙයුම්වල යෙදෙන සීල් භටයන්ටවත් බැරිය.


පසු කාලීනව සීඩී ධාවන යන්ත්‍ර සහ කැමරා පෝන් කලඑළි බැසිමත්, ළමයින්ට කොම්පියුටර් ලැබීමත් නිසා මෙවැනි සාමූහික ත්‍රාසජනක කටයුතු පුද්ගලික මට්ටමට පත්විය. බොහෝ නිවෙස්වල අධිවේගී අන්තර්ජාල පහසුකම් වලින් කෙරෙන්නේද එවැනි ජවනිකා අතළඟට ගෙන ඒම බවද නොරහසකි. 


නමුත් මේ සියල්ලෙන්ම කෙරෙන්නේ දැනුමක් ලබාදීම නොව තවතවත් හැඟීම් උසිගැන්වීම පමණි. නවය වසරේ පෙළ පොතේ ප්‍රජනනය පාඩමෙන් කළ සේවාවෙන් කොටසක් හෝ කළ හැකි උපදේශන සේවාවක් තවමත් සමාජගතවී නැත. එදා එම පාඩම පාසල්වල ඉගැන්වීමට පටන්ගැනීමෙන් පසු අපේ ගම් ප්‍රදේශයේ අවුරුදු දාහතරේ පහලොවේ ගැහැණු ළමයින් ගැබ් ගැනීම් සහ හොරෙන් පැනයාම් ගණන විශාල ලෙස අඩුවී ඇති බව පෙනෙන්නට තිබේ. නමුත් ROOMS කියා බෝඩ් ගැසූ තැන්වල ආදායමේ අඩුවක් නැත. එයින් කියවෙන්නේ දැන් තරුණ තරුණියෝ 'පාවිච්චි වෙන්නට' හෙවත් අනවශ්‍ය ගැබ් ගැනීම් වලක්වාගන්නට දන්නා බවය. විවාහ වනතෙක් ගැටළු ඇති නොවී ජීවත් වන්නට ඒ දැනුම ප්‍රමාණවත්ය.


නමුත් විවාහයෙන් පසු ජීවිතය ගැන හරිහමං උපදෙස් ලැබෙන්නේ අල්ප වශයෙනි. මංගල සබාවලදී තලත්තෑනි අයගෙන් නව යුවලට උපදෙස් ලැබෙන්නේද රට වෙනුවෙන් හැකි ඉක්මනින් ළමයි හදන්න කියාය. නමුත් තමුන්ටත් දරුවාටත් කරදරයක් නොවන ලෙස දරුවෙක් හදාගන්නා ආකාරය කියාදෙන කෙනෙක් නැත. උපත්පාලන ක්‍රම ඇතත් ඒවායේ අතුරු ආබාධ ගැන කියාදෙන කෙනෙක් නැත. මගුල් පින්තූරයේ කෙට්ටුවට ඉන්නා මනමාලිය වසර දෙක තුනකින් 'අලි බාගයක්' වන්නේ උපත් පාලන පෙති නිසා බව කියා දෙන්නට කෙනෙක් නැත. 


එබැවින් විවාහ ජීවිතයේ ගැටළුවලට උපදෙස් දෙන්නේද ඉරිදා පත්තරේ අග පිටුවේ සිටිනා ජාවාරම්කාරයෝය. ඒවා වෙත ඇදෙන ජීවිතවල අවසානය කෙලවර වන්නේ කොතැනින්නදැයි කිසිවෙක් දන්නේ නැත. නොයෙක් දික්කසාද නඩුවලින් අඩකට වඩා හේතුවී ඇති සැඟවුනු හේතුවද දෙන්නා දෙපොලේ සිටීම සහ ලිංගිකමය වශයෙන් ඇති ගැටළු බව දැක ඇත්තෙමි. 


ඉතින් මේ සමාජයීය ගැටළු වෙනුවෙන් මෙම ලිපිය කියවන ඔබට කළහැකි යමක් තිබේ. ඔබ අතරින් මේ විෂය සම්බන්ධව පුළුල් දැනුමක් ඇති බොහෝ දෙනෙක් සිටිනු ඇත. ඔබ දන්නා දේ ලියා ප්‍රසිද්ධ කරන්න. ඔබ සහභාගී වන මංගල උත්සව වලදී විවාපත් යුවලට සිය ඉදිරි ජීවිතයට අවශ්‍ය වියහැකි දැනුම ලබාදෙන්න. එහෙමත් නැතිනම් මෙහි පහත කොමෙන්ට් වශයෙන් හෝ පලකරන්න. එය සමාජයට කරන උදව්වකි. මක්නිසාද යත් ලිංගික ගැටළු මානසික සහ සමාජයීය යන අංශ දෙකෙන්ම බලපාන බැවින් ලිංගික ගැටළු ඇති පුද්ගලයා අසමත් පුද්ගලයෙක් වන්නේ ඔහු අවට සිටින සමාජයත් අසමත් කරමින්ම වන බැවිනි.

Tuesday, January 17, 2017

වාහ ණයක්

කඩවසම් දුරකථනයක් ඇරුණු විට මීලඟට ජන ජීවිතයේ අත්‍යවශ්‍යම අංගය වන ‘වාහන කට්ටක්‘ ගැනයි මේ කතාව.


මට අවුරුදු නවයක් පමණ වන කාලයේ දවසකට පැය කාලක් පමණ තිස්සේ අපේ ආච්චම්මා වැලි බෝතලයෙන් ‘සබර රොටී‘ තැලුවේද තාර පාරේ දමාගෙනය. අද ඒ පාරේ ඇති වාහන කන්දරාව අනුව කල්පනාවක් නැතුව පාරට බහින ඕනෑම කෙනෙක් තප්පර කාලෙන් රොටියක් වනවා ඇත. දැන් සෑම ගෙදරකම මොටෝ සයිකලයක් හෝ වීල්ලෙකක් හෝ ඒ දෙකම තිබේ. මෙතැන වීල්ලෙක යනු ත්‍රී රෝද රථය - ත්‍රීවිලරය - ටීවිල්ලෙක - වීල්ලෙක ආදී වශයෙන් පරිණාමය වූ තෙසක් රියම බව දැනගත යුතුය.


මඩ්ගාඩ් නැති, පොල්ලෙලි සීට්ටෙකක් ඇති පුබ්බයිසිකල් වල නැගී ගමේ තැන් තැන්වල රස්තියාදු ගැසූ කොල්ලන්ගේ කකුල්දෙක අස්සෙන් මොටෝ සයිකල් මතුවන්නට පටං ගත්තේ ඉන්දියානු බයිසිකල් ආනයනය සමගය. ජපං බයිසිකල් වල මිලට වඩා සෑහෙන අඩු මිළකට ඉටිකිරිස් බයිසිකල් ලබාදී රතගාය සනීප කිරීමට දායක වූ ‘ජම්නාලාල් බජාජ් නානාජී‘ සහ ‘ටී.වී. සුන්දරම් ලිංගම් නානාජී‘ලාගේ සමාගම් වලට අපි අපේ උත්තමාචාරය පුදකළ යුත්තෙමු. එකල හොන්ඩා සීඩී නයින්ටි, තැපැල් නයින්ටි ආදිය අතහැර බජාජ් බොක්සර්, කැලිබර් ආදියට වහවැටී අපේ ගමේ සිටි ළමිස්සියෝ විවාහ ජීවිතයට සැපත්වූවෝය. නමුත් පසු කාලෙක කුණු කොල්ලයට විකුණුන අලුත්ම අලුත් චයිනීස් මෝට සයිකල් වලට ඒ තැන ගන්නට නොහැකි විය. ඒ චීන මෝටර් සයිකල් නාකි පාට ජපං බයිසිකල් වල කොපි වූ නිසාය. ඒවා මිලට ගත් නහරකාරයෝ කීපදෙනාද වැඩිකල් නොගොස් සිය බයිසිකල් අටපට්ටං කර යකඩවල විකුණා චීන බයිසිකල්වල හෙඩ් ලයිට් එකේ දැලිගෑවෝය. 



තෙසක් රිය අපේ ගම් රටවල් ආක්‍රමණය කළ ආකාරය මා විසින් කලින් ලියා ඇති නිසා දැන් ඒ ගැන නොලියමි. දැනට ලංකාවේ සාමාන්‍ය ගෙදරක රස්සාවල් කරන පිරිමි අය ගණනට මෝටර් බයිසිකල්ද, රැකියා කරන හෝ ළමයින් පාසල් යවන කාන්තාවන් ගණනට ස්කූටර්ද, පවුලේ අයට ගමනක් බිමනක් යන්නට තෙසක් රියක්ද ඇත. මෙයට අමතරව පවුලේ නම්බුව පෙන්වීමේ ආභරණයක් වශයෙන් ගෙදර දොරකඩ හරස්වන පරිදි ප්‍රධාන පාරට මුහුණලා නැවැත්වූ අලුත්ම අලුත් කාර් රථයක් ඇති නිවෙස්ද නැතුවාම නොවේ. මා දන්නා එවැනි කාර් රථයක් භාවිතා කෙරෙන්නේ මිදුලේ බිම දමා හෝ වැලක වනා වේලීමට නොහැකි කොට්ට, මෙට්ට ආදිය එහි වහලය සහ බොනට් එක උඩ වනා වේලිමටය. කලාතුරකින් මිරිස්, ගම්මිරිස්, පොල් කුඩු ආදියද කුල්ලක දමා ඒ මත තබා වියලන්නේ සත්තුන්ගෙන් බේරා ගැනීමටය. මෙයට අමතරව සමහර පොහොසත් අයගේ නිවෙස්වල පමණක් පාපැදියක්ද ඇත්තේ තමුන් ව්‍යායාම කරන බව පෙන්වීමට ඉඳහිට අහල පහල අතුරු මාර්ගවල රවුමක් දෙකක් යාමටත් තමුන් "බොහොම හොඳට කන බොන නිසා ඇඟ මහත්වී ඇති බැවින් ව්‍යායාම කරන බව" ගෙදරට එන අයට පෙන්වීමටත් පමණි.


මොටෝ සයිකලය යනු බොහෝ ප්‍රයෝජනවත් වාහනයක් නමුත් එය හරියට පාවිච්චි නොකලොත් මේක ගත්තෙ මොටෝ කියා හිතෙන්නට පුළුවන.  ගමනක් යන්න ලෙහෙසිම සහ ලාබම වාහනය මොටෝ සයිකලය වන්නේය. අබලන් මාර්ග මෙන්ම පටු මාර්ග වලද යා හැකි වීමත්, ගමනට දෙදෙනෙක් සහභාගි වන්නේ නම් බස් වියදමට සමාන හෝ එයටත් අඩු ගාස්තුවක් වැයවීමත් මෙයින් ප්‍රධානය. නමුත් මරදන්කඩවල වෙදමහත්තයාගේ කිර්තිය දසත පැතිරවීමටද මෙයින් ලැබෙන අනුග්‍රහය සුළුපටු නොවේ.


ඔබට බයිසිකලයක් ගන්නට ඕනෑ නං මුලින්ම කළ යුත්තේ


"මචංලා. මට බයික්කෙක් ගන්න ඕනෑ. මගෙ යාළුවෙක් ළඟ තියෙනවා **** 180 එකක්. ඒක හොඳයිද? පාට්ස් තියෙනවද?"


කියා බුකියේ තත්වයක් උඩුගත කිරීම (Status update) කිරීම පමණි. ඔබ මෙය බුකියේ කියා පෑවත්, රස්සාව කරන තැන අයගෙන් ඇසුවත්, ලොතරැයි කූඩුවකින් ඇහුවත්, සාමාන්‍ය පෙලට පන්ති යන ළමයෙක්ගෙන් ඇහුවත්, සිස්සත්වෙ පාස් වෙච්චි ළමයෙක්ගෙන් ඇහුවත් ලැබෙන්නේ මේ වගේ උත්තර පමණි.


"අපෝ ඔව්ව ගන්නෙපා. සේෆ්ටි පේල්"

"මගෙ ළඟත් තිබුනා. ඒකෙ සීඩීයයි යුනිට්ටෙකෙං පෙට්‍රල් ලීක්වෙනවා. ජරාවක්. ලොවෙත් ගන්නෙපා"

"ඔව්ව හදන්නෙ නාඩාර්ල එක්කහු කරන ටකරං, සැමැන්ටිං උණුකරල"

"ඔව්වයෙ ගුරුත්ව කේන්ද්‍රය තියෙන්නෙ පදින කෙනාගෙ උරිස්සට උඩිං. වංගුවක් එහෙම ගනිද්දි ගම්‍යතාවය අවස්ථිතියට සමානුපාතික නොවීමෙන් ඇතිවන අඛණ්ඩ වාතය නිසා බල ඝූර්ණයට වියුක්ත ඝර්ෂණයක් ප්‍රේරණය වීමෙන් ...................... වෙලා පෙරලෙනවා. මේ වීඩියෝ එක බලන්න"


සියලු දෙනාගෙම නිර්දේශය වන්නේ


"ජපන් බයික්කෙකක් ගන්න. පරණ එකක් වුනත් ඔයිට වඩා හොඳයි. කවදාවත් කැඩෙන්නෙ නෑ. එන්ජින් පාට්ස් ගෙවෙන්නෙ නෑ. කොටිම්ම ටයර් එකත් පරම්පරා දෙකකටවත් ගෙවෙන්නෙ නෑ. ඔය ඉන්දියන් ප්ලාස්ටික් පපඩං වලට වඩා පරණ ජපන් බයික්කෙක් අරං හදාගන්න එක හොඳයි."


"ජපන් බයික් එකේ බර අදින්න පුලුවං. බලන්නකො තැපැල් නයින්ටියෙ පිටි මුට්ට දෙකක් දාගෙන ඕන කන්දක් යනව."


මේ විදිහට ලැබෙන උපදෙස් වලින් ඔබේ මොලය කුරුවල් වී හිස කරකැවෙන ගතියක් එනවා ඇත. ජපන් නොවන සේරම බයිසිකල් යමපල්ලන් මෙන් පෙනෙන්නට පටන් ගන්නවා නම් ඔබට සාර්ථක උපදෙස් ලැබී ඇත. දැන් ඉතිං ඔබ ජපං බයිසිකල් සොයාගෙන යනවා ඇත. ඉරිදා පත්තරවල ලුහුඬු දැන්වීම් පීරමින්, අන්තර්ජාලයේ අහුකොන් අතර රිංගමින් ජපං බයිසිකල් සොයන ඔබට කොළඹට නුදුරින් තෙකලා විදුලිය, නළ ජලය, පිරිසිදු ඔප්පු, ජනප්‍රිය පාසල් අතළඟ ඇති පර්චස් දහයක ඉඩමක් ගන්නා මිලට ලැබෙන්නේ ඔබගේ ලොකුතාත්තාගේ වයසේ බෙන්ලි, රෝඩ් මාස්ටර්, තැපැල් නයින්ටි ආදියයි. කලාතුරකින් හෝ අඩු මිලට ලැබුනොත් ඒවා පොත නැති, ශතවර්ෂයක් පුරා ලයිසන් නොකළ, පිළිකන්නක දිරා යමින් පවතින හෝ මකබාස් මහත්මයෙක් විසින් අවසන් කටයුතු සිදුකළ එකක් පමණි.


මෙවැනි අවස්ථාවක ඔබ නැවතත් පිළිසරණක් පතා ඔබගේ උපදේශකයන් සොයා යතොත් ඔබ දිරිමත් කිරීමට ඔවුන් මෙසේ කියනු ඇත.


"හොඳ බඩු ගණං තමයි ඉතිං."

"ආයි ඉතිං ගත්තා පැද්දා ඉතරනෙ."

මෙන්න මෙතැනදීවත් ඔබගේ මොලේ පෑදුනොත් හොඳාය. නැත්තං ඔබ පරම්පරාවෙන් හම්බවෙන දේපලක් විකුණා හෝ අම්මා අප්පාගේ අර්ථසාධකය පැහැරගෙන හෝ රෑට හොරෙං තැඹිලි, පොල්, පුවක් ආදිය බෑමෙන් හෝ මුදල් උපයාගෙන මෙවැනි මිළ අධික එකක් ගන්නවා ඇත. එහෙමත් නැත්තං කුමක් හෝ ජපානයේ නිපදවන ලද ලංකාවට ආපසු දරහැවක් වූ යමක් අඩු මිලට ගන්නවා ඇත.


අපිට අට ඉස්බක් පමණ දුරින් නෑයෙක් වන මාමෙක් මේ ආකාරයේ දහමංමුලාවක වැටුනු අන්දරය මේ ගැන පංකාදු නිදසුනකි. ඔහුට දිගං මාමායි කියමු. දිගං මාමා මට වඩා අවුරුදු දෙක තුනක් වැඩිමල්ය. අම්මා අප්පා දෙන්නා මිය පරලොව යෑමත් අනෙක් සහෝදර සහෝදරියෝ විසින් පිටිවහල් කරනු ලැබීමත් නිසා දිගං මාමා තමුන්ගේ වැඩිමහල් සහෝදරිය සමග කුලී නිවසක ජීවත් වේ. දිගං මාමා කියවීමේ ප්‍රවීනයෙකි. බඩු තුණ්ඩුවේ, දං සීට්ටුවේ, පොතේ, පත්තරයේ පටං ඕනෑම දෙයක් ඔහු කියවයි. අහක දමන පොතක් පත්තරයක් වුවත් ගෙදර ගෙනෙයි. ඔහුගෙන් බේරී නිදැල්ලේ තියෙන්නට හැක්කේ සෙල්ලිපියක් හෝ ටැම් ලිපියක් පමණි.


දිගං මාමා කියවා ඇති පතපොතේ සමහර කරුණු අපිටද කියයි. වොක්ස්වාගන් කාර් රථයේ චැසිය පදං කිරීමට ගංජා පුච්චා දුං අල්ලන කතාවත් මට කිව්වේ දිගං මාමාය. ඔය විදිහෙං පුදුමාකාර කාර්මික ඥානයක් ඇති දිගං මාමාට සිය අක්කණ්ඩියද සමග දළු කඩන්නට යන්නටත්, පෝර මිටි අදින්නටත්, තවත් නොයෙක් දේවල් කරන්නටත් බයිසිකලයක් ගන්නට ඕනෑ විය. දිගං මාමාගේ දැනුමැති මොලය ඉල්ලා සිටියේ ජපං බයිසිකලයකි. සාක්කුව කියාපෑවේ දහපාලොස්දාහකට වඩා දෙන්නට බැරි බවකි. ඒ අනුව දිගං මාමාගේ අතිජාත මිත්‍රයෙක් තැපැල් නයින්ටියක් සාක්කුවට සරිලන මිලකට හොයා දුන්නේ ඒ තත්වේ බයිසිකලයක් ලේසිවට හොයාගන්න අමාරු බව කියමිනි.


ඒ බව පසක් කරමින් ගෙදර ගෙනා බයිසිකලයේ ලයිසන් ඉන්ෂුවරන්ස් තියා ලියාපදිංචි පොතවත් නැති බව දැනගන්නට ලැබුණි. ලෑලි කෑලිවල ලැකර් වලින් ලියා එල්ලා තිබූ අංක තහඩු දෙක ඇත්තද බොරුද කියා දන්නා කෙනෙක් නැත. බයිසිකලේ පොඩි අඩුවකට තියෙන්නේ එක කෑල්ලක් නැතිකම විතරය. ඒ කෑල්ල වනාහි ගියර් එකට යටින් තියෙනා එන්ජිමේ වම් පැත්ත වහන කෑල්ලය. බයිසිකලේ ඉස්ටාට් කළ විට ඒක ඇතුලේ තිබෙනා සියළු ආයිත්තම් කැරකෙන හැටි හොඳහැටි පෙනෙන්නේය. මේ කෑල්ල නැති හංදා ඒ බයිසිකලය පදින්න පුළුවන් වන්නේ රික්තකයක් තුළ පමණි. දැනටත් සතියකට වතාවක් දිගං මාමා සිය සහෝදරිය සමග ප්‍රදේශයේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර බයිසිකල් වැඩපොලවල් වල යන්නේ ඒ කෑල්ල හොයන්නටය. මේ කෑලි හෙවීමේ වන්දනා ගමනට දැං අවුරුදු දෙකකට වඩා වැඩිය. ඒ කෑල්ල සොයාගත් දවසක වුනත් බයිසිකලය පදින්නට වන්නේ කැලෑ පාරවල්වලය. මහපාරේ යනවා නම් පොලීසිය ඉන්නවාදැයි බැලීමට පෙරගමන් රථයකුත් උවමනාය. මේ කෑල්ල පංචිකාවත්තෙන් දවසින් හොයාගන්නට පුළුවං වනු ඇතැයි අපි කී විට දිගං මාමා කියන්නේ පංචිකාවත්තේ ඉන්නේ කාක්කන් බවත් උං දෙන්නේ ඔරිජිනල් කෑලි නොවන බවත්ය. නමුත් සැබෑ හේතුව දිගං මාමාගේ ලෝබකම බව දිගං මාමාද ඇතුළුව අපි හැම කෙනාම දන්නෙමු. තව කල්පයක් යනතුරුත් දිගං මාමා අසුවල් කෑල්ල හොයමින් ගරාජ් වන්දනාවේ යෙදෙනු ඇත්තේ


"ජපං බයිසිකලේ ඇනෙයක් තරං ඉංදියම්බයිසිකල් වටින්නෑ"


යන සටන්පාඨය කියමිනි.


මේ විදිහටම අනෙක් තවත් දුක් විඳිනා බයිසිකලයක් අපේ ගමේ තිබුණි. ඒ හේමිචන්දර මාමාගේ බයිසිකලයයි.


හේමිචන්දර මාමා පෙජෙට්ටෙකේ වැඩට ගියේ අමතරව කීයක්හරි හොයාගැනීමටය. මේසන් බාසුන්නැහැ කෙනෙකුටවත් ග්නනට බැරි තරම් පඩියක් ඒ කාලේ පෙජෙට්ටෙකේ වැඩට යාමෙන් හොයාගන්නට පුළුවන. මේ විදිහට ගොඩගහගත් සල්ලි වලින් තමුන්ගේ එකම පුත්‍රයාගේ අනාගතයට ඕනෑවන භාණ්ඩයක් හේමිචන්දර මාමා එකපාරම ගෙවා ගෙදර ගෙනාවේය. ඒ චීනෙන් ලංකාවට ගෙනැත් ලංකාවේදී නමක් හංවඩුව ගසා විකුණන මොටෝ සයිකලයකි. ඒ කාලයේදී ලංකාවට මේ විදිහට ගෙන්වූ චීන බයිසිකලයක් ඒ වර්ගයේ ජපං බයිසිකලේක මිලෙන් තුනෙන් පංගුවටත් අඩු ගණනකට විකිණුනි. මොටෝ සයිකලයක් ගෙනාවාට හේමිචන්දර මාමාට බයිසිකලයක් තබා ලාඩප්පා කෝට්ටකින් ටයර් එකක්වත් පදින්නට බැරිය. ඒ වුනාට ඒක ගෙනාවේ පුතාට බවත් පුතා ලොකු උනහම බයිසිකලේ පදිනු ඇති බවත්, දැං ඉතිං අපේ කාලෙ ඉවරවේගන යන්නෙ බවත් හේමිචන්දර මාමාගේ තීරණය විය. එතෙක් සාලේ කොනක බයිසිකලය ගාල්කර ඒ වටේට පුටුසැට්ටෙක අහුරා මාගලකින් වසා දැම්මේ ආරක්සාවටය. 


මාසෙකට හමාරකට දවසක් මේ ආරක්ෂක විධිවිධාන පැත්තකිං තියා බයිසිකලය එළියට ගනු ලැබේ. ඒ හෝදන්නටය. මිදුලේ හෙවන ඇති ගහක් යට වතුර පිරවූ බාල්දි, කොරස්, හට්ටි, ලබුකැට, ආදිය වටකරගෙන සුවඳ සබන් ගාගෙන නෑමේ අවස්ථාව එදාට බයිසිකලයට ලැබේ. බයිසිකලේ අහුමුලු අස්සේ රිංගා සිටින කරදලින්ට එදාට කොට්ට පැදුරු අකුලාගෙන බයිසිකලෙන් බැස යන්නට සිද්ද වන්නේය. බයිසිකලේ හෝදන තෙක් 'කොළු පැටියා' බලාගැනීමේ වගකීම කොල්ලාගේ අක්කලා තිදෙනාටය. දූවිලි බිංදුවක් නැතිවෙන්න නාවන ලද බයිසිකලය දොරකොඩ හුඩ්ඩෙක යට සිමෙන්ති පොලවට ගෙනත් ටයර්වල ඇති මඩ යන්නට නැවතත් හෝදනු ලැබේ. ඊළඟට හේමිචන්දර මාමා බයිසිකලය ඉස්ටාට් කරන්නේ කකුලේ යටිපල්ලත් සබන් ගා හෝදාගෙනය. යතුර නොයෙක් අතට කරකවමින් පැය ගානක් ගතවනතෙක් "හුටස් ටස්" ශබ්දය හැර වෙන යමක් නොලැබෙන බයිසිකලේ ඉස්ටාට් කිරීමේ යෙදෙන හේමිචන්දර මාමා ඒ අතරතුර තේ බීම සහ දවල්ට කෑමද සිදුකරයි. අන්තිමට බයිසිකලය ඉස්ටාට් කරගන්නා විට අහල පහල අයද වටවී හමාරය. ඉස්ටාට් වූ පසුව බයිසිකලය අවුරුද්දකට හරියන්න බිරුසන් දෙන්නේ 'කොළු පැටියා'ද බය කරවමිනි. පැය බාගයක් පමණ හොඳහැටි කෑ ගසන තෙක් බයිසිකලේ බොටුව මිරිකාගෙන අල්ලාගෙන සිටින හේමිචන්දර මාමා තවත් පැයක් පමණ බයිසිකලේ 'නිමෙන්නට' හැර නැවතත් එය පරණ පුරුදු වාසභවනටම දමා පුටු සැට්ටෙක ඒ වටේ අහුරා ආරක්ෂාව තර කරන්නේය.


දිගං මාමාගේ බයිසිකලය පිලිකන්නේ දිරායන්නාක් මෙන්ම හේමිචන්දර මාමාගේ බයිසිකලයද අකාලයේ වයසට යන්නේය.


නාහෙට නාහන දඩබ්බරයෙක් වන පීටර ආතලාගේ ගෙදර වසන්තද පෙජෙට්ටෙකේ ගොස් සාක්කුව සරුකර ගත්තෙකි. වසන්තටද ටේලක් ගන්න උවමනා වෙලාවේ අහල ගං හතකටම විකුණන්නට තිබුනේ එකම ටේලකි. නෑ බෑ නොකියා වසන්ත ඒ ටේලට ලංසුව තියා බයිසිකලය ගත්තේය. වසන්ත බයිසිකලය ගත්ත ගමංම සයිඩ් කන්නාඩි දෙක ගලවා අකුලකට විසිකල බව කිව්වේ එගොඩහ සෝමෙ මාමාය. ඒ දෙක අහලපහල හිටිය පිරිමි අය අහුලාගත්තේ රැවුල කපන්නට මූණ බැලීමට ගන්න හොඳ නිසාය.


වසන්තට බයිසිකලේ උවමනා වුනේ ගමං යන්නට නොව යකා නටන්නටය. ගමේ මිනිස්සු පුබ්බයිසිකලයකින්වත් නොගිය නියරවල් දිගේ පවා වසන්ත තමුංගේ ටේලෙන් ගියේය. දොම්පෙ නැන්දා දොලේ නානවිට වසන්තයා ටේලෙන් දොලදිගේ උඩහට ආ බවත් දොම්පෙ නැන්දා දිය රෙද්ද පිටිං ගෙදර දිවූ බවත් දවසක් ආරංචි විය. අපේ පුංචම්මාගේ කඩේ ළඟ සිට පන්සලට හැරෙන තැන දක්වා පාර කෙලින් තිබෙන කොටස වසන්තගේ කෙලිබිම වූ අතර ගමේ මිනිස්සුන්ගේ මරුකට විය. විදිලි වේගෙන් යන ගමන් බයිසිකලේ මිනිස්සුන්ගේ කණ ළඟින් ඇල්ලීම වසන්තයාගේ වීරක්‍රියාවක් වූ අතර වසන්තයා බයිසිකලෙන් එනවිට පාර අයිනේ ගහකට මුවාවීම ගමේ අයගේ පුරුද්ද විය. සමහර දවස්වලට උදයංගයා, චතුරයා ඇතුළු රෑනක්ම වසන්තයාගේ ටේලට නැගී වීර චාරිකාවල නියැලුනහ. එක් දවසක් බයිසිකලේ ටැංකිය උඩ චතුරයාද, පිටිපස්සේ උදයංගයා සහ බයෙන් වෙවුලන උදයංගගේ මල්ලීද දමාගෙන කොස්සක නැගී යන බටකොල ආච්චිගේ කාර්ය මණ්ඩලය මෙන් පුංචම්මාගේ කඩේ අසලින් නික්මුණු වසන්තයාගේ ටේල නිර්භීත බලුකුක්කෙකුගේ පාර පැනීම හමුවේ ලාම්පුතෙල් පහර කෑ ගැරඬියෙක් මෙන් දෙපැත්තට වැනී ගුවංගතවී පිචොක් ගාලක් කඩාගෙන දොලට වැටුනු අතර අල්ලාගන්න තැනක් නොමැති නිසා උදයංගගේ මල්ලී එයිටත් බඹ දෙක තුනක් එහා බටගාලට ඇදවැටී තිබුණි. ඒ මාරක ගමනින් බයිසිකලය දෙකට කැඩුනු අතර ගමේ මිනිස්සුන්ට අවුරුද්ද ලැබුවාක් මෙන් විය.


වාහන ඇත්තේ ලොකුකම් කියන්නටවත්, වත්කමක් විදිහට ගෙදර තියාගන්නටවත්, පණ නහගන්නටවත් නොවේ. වාහනයක් ගත යුත්තේ ගමන් යන්නටය. ඔබ අලුතින්ම වාහනයක් ගත්තත්, පරණ වූ වාහනයක් ගත්තත් වාහනයට උවමනා නඩත්තු නියම පිළිවෙලට කරන්නේ නම්, එයින් කරන්නට පුළුවන් සහ බැරි දේ ගැන දැනුමක් තිබේනම් වාහනය ඔබට යාදෙනවා ඇත. එවැනි වාහන වලට ආදරය කරන මිනිස්සු අත්තා මුත්තා කාලේ වාහනවලිනුත් හයිවේ එකේ යනවා දකින්නට පුළුවන.







Sunday, January 1, 2017

මැසේජ්, කැලැන්ඩර්, ලිත් සහ පොත්

“කුදටික්”

“චුහුක්”

“චුහුක්”

“චුහුක්”

“ඥිමුක්”

“කුදටික්”

“මොකද්දනේ ඔය පෝන්නෙක සයිලන් දාන්නකො. හොඳටම නිංදයාගෙන එන වෙලාවෙ.”

අපේ ගෙදර 2017 නව වසර පටං ගත්තේ ආං එහෙමයි. ඔය උඩිං තියෙන සද්ද ටික සේරම ආවේ ටෙලිපෝන් එකෙන්. අන්තිම වාක්‍ය දෙක නිකුත් උනේ අපේ ගෙදර ඉන්න අනික් එක්කෙනාගෙ කටිං.

අලුත් අවුරුද්දට තමුන් දන්න කියන කාටත් එස්සෙම්මෙස්සෙකක් යවන්න ඕනි. එහෙම යැව්වෙ නැත්තං තරහ වෙන්න පුලුවං. ඉස්සර නං ඒ වගේ මැසේජ් එක එක්කෙනාට වෙන වෙනමම යවන්න වෙන හිංදා ටිකක් පැයක් විතර ගතවෙනවා. ටෙලිපෝන් එකේ අංක ලැයිස්තුවේ මුල ඉඳං අගට වෙනකං එක එක නොම්බරේට වෙන වෙනම මැසේජ් යවන එක බොහොම කරදරකාරී, වෙලා ගතවෙන වැඩක්. ඔය අතරේ කිරිබත් හදන්න පොල් ගාන්න, ලිපට පිඹින්න, කෙහෙල් කොල කපන්න වගේ වැඩවල යෙදෙන්නත් වෙනවා. ඇයි ඉතිං තමුන්ට එන මැසේජ් ගෙදර හැමෝටම ඇහෙන්න කියවලා ඒවට “Esema wewa” කියලා උත්තර යවන්නත් එපෑ. එතකොට සමහරුංගේ අංක මග ඇරෙන්න පුලුවං. එහෙම උනොත් ඒ අය තරහ වෙන්නත් පුලුවං. ඒ බව තේරුං ගත්ත ටෙලිපෝන් හදන සමාගම් තමුංගේ ටෙලිපෝන් වලින් එකම මැසේජ් එක ගොඩක් දෙනෙක්ට යවන්න ක්‍රමයක් හැදුවා. 

ඒ හංදා දැං එස්සෙම්මෙස් සුබ පැතුම් ඇරිල්ල හරිම ලේසියි. මුලින්ම කරන්න ඕනි කාගෙ ළඟවත් වැඩිය නැති අවුරුදු සුබපැතුම් එස්සෙම්මෙස්සෙකක් හොයාගන්න එක. ඉංග්‍රීසියෙන් තියෙන එකක් තමයි වැඩිය හොඳ. බරසාර ඉංග්‍රීසි වචන තියෙනවනං තවත් හොඳයි. ඊළඟට ඒකේ අන්තිමට තමුන්ගේ නමත් & Family කියන කොටසත් ටයිප් කරගන්න. බැඳපු අලුත ළමා ලපටි නැති අයට නං තමුං දෙන්නගෙ නං දෙකම දාන්න පුළුවං. හරියට, අර විදානෙගේ ෆේස්බුක් ගිණුම වගේ. ඊළඟට වැඩිපුර රුපියල් සීයක හමාරක කාඩ්ඩෙකක් පෝන් එකට දාගන්න.  ඉං පස්සේ මැසේජ් යවන්න ඕනි කට්ටිය තෝරන්න. මේ වැඩේට බිරිඳවත් සහභාගී කරගන්න.

“අපේ සුදුවක්කට මැසෙජ්ජෙකක් දාන්න එපා. මං එයාට කෝල් කරනව. මැසේජ් දැම්මොත් තරහ වෙයි.”

නෑදෑයන්ට කෝල් එකක් මිස මැසේජ් හරියන්නේ නෑ.

“පියන්තිලට යවන්නෙපා. ගියපාරත් අපි යවපු මැසෙජ්ජෙකට රිප්ලයි කලේ නෑ.”

“අර සක්කරවට්ටමට එහෙම යවනව නෙමෙයි. නැත්තං ආයි පටං ගනී දෙන්නගෙ කිචිබිචිය. මං දන්නැතුවේ තමුංගෙ තරම”

“වීල්ලෙකේ අයියට එකක යවමු නේ. ඒ මනුස්සය ඉතරයි හදිස්සියකට ඉන්නෙ.”

ඔය විදිහට මැසේජ් ලබන්න ඕනෑ අයගේ අංක ටිකට හරි ලකුණ දාලා ‘ඇරපිය(send)’ ඔබන්න. මැසේජ් ටික අදාල තැන් වලට යන අතරේ ටෙලිපෝන් සමාගම පෝන් එකේ තියෙන සල්ලි ටිකට අරිනවා බලාගන්න පුලුවං.

සමහරු වෙලාව ඉතුරු කරගන්න මේ විදිහට තෝරා බැලිල්ලකිං තොරව තමුන්ගේ ටෙලිපෝන් එකේ අංක ලැයිස්තුවේ තියෙන සේරම අංක වලට මැසේජ් යවනවා. ඒ වැඩේට ගතවෙන්නේ බොහොම පොඩි වෙලාවයි. ‘සේරටම ඇරපිය (Send to all)’ ඔබපු ගමං අංක ලැයිස්තුවේ ඉන්නා සේරටෝම එක බැගින් මැසේජ් ලැබෙනවා. දැං තියෙන කඩවසම් දුරකථන වල අංක පන්සීයක් විතර තියාගන්න පුලුවං. සමහර නම්වලට අංක දෙකතුනක් තියෙන්නත් පුලුවං. එතකොට දුරකතන සමාගමට එක කඩවසම් දුරකතනෙකිං රුපියල් හාර පන්සීයක්ම ලාබයි. ඒ වගේම තමයි. අපේ ඇමතුම් ලැයිස්තුවේ තියෙන්නේ අපේ හිතවත් අයගෙ නොම්බර විතරක් නෙවෙයි. ගිය අවුරුද්දේ ගන්න බලපු කාර් එකේ අයිතිකාරයා, ට්‍රිප් එකක් ගිය වෙලාවේ නැවතුන ගෙස්ට් හවුස් එකේ එක්කෙනාගෙ නොම්බරේ, දානෙට බඩු ගත්ත කඩේ මුදලාලිගෙ නොම්බරේ, ගිය සිංහල අවුරුද්දට බඩු මදිවෙලා වැඩි ගානට බෝතල් දෙකක් ගත්ත හොර පොට් එකේ එකාගෙ නොම්බරේ, යාළුවොංගෙ පරණ නම්බර් (මේවා සමහර එව්වා කැන්සල් වෙලා ගිහිං දුරකථන සමාගමෙන් ඒ අංක වෙනත් අයට දීලා වෙන්න පුළුවං) ආදී අංක සේරටමත් මේ විදිහටම මැසේජ් එක බැගින් යනවා. දැනටමත් ඒ වගේ මැසේජ් ලැබුණු අය “මේ මොකාද මේ” කියලා කල්පනා කරනවා ඇති. ඒ වගේ මැසේජ් හත අටක් මටත් ලැබිලා තියෙනවා. 


ඒ වගේම ඔබේ පෙර වැරදි තියේනං කාගෙන් ආවාදැයි බිරිඳට සනාථ කර පෙන්වන්නට බැරි ඒ වගේ මැසේජ් හිංදා ඔබව නාන කාමරේ ලිස්සා වැටෙන්නට, කොන්දට ලීයක් පෙරලීමට, කකුල ඇමැට්ටි වීමට, පුටුව පල්ලේ වැටීමට පවා ලක්වන්න පුළුවං.


ජනාධිපතිතුමාත්, ඩිජිටල් ඇමතිතුමාත් ඒ විදිහටම මැසේජ් පොදි පිටිං එවා තිබුනා. එතුමන්ලා නම් ඩුවල් සිම් පෝන්වලට මැසේජ් දෙකක්ම එවනවා. එව්වාට ආපසු සුභ පැතුං යැව්වාට බාරගන්නෙත් නෑ. එව්වාත් අපිටම තියාගන්න පුලුවං.


බුකිය පුරා බැලූ බැලූ අත සුභ පැතුං විතරමය. බුකියෙන් එන මැසේජ්වලත් ඇත්තේ සුභපැතුම් විතරමය. ඊමේල්වලත් නොයෙක් විදිහේ ආලවට්ටං දැමූ මෙගාබයිට් බර ගණංවල පින්තූර, ඇනිමේෂන් දකින්න පුලුවංය. ටෙලිපෝන් එකේ ස්කයිප්, වයිබර්, පේස්බුක්, ජීමේල්, වට්සැප්, ඉමෝ, අම්මෝ ආදී සේරමත් දමාගෙන නොටිෆිකේෂන් සක්‍රීය කරගෙන ඩේටා කනෙක්ෂන් එකත් සක්‍රීය කරගෙන හිටියා නං ඊයේ රෑ දොලහේ පටං ඔබට නින්ද යන්න විදිහක් නැතිය. ඇටිකිච්චංගේ නාද, ගෙඹි නාද, සාස්පාංවල පියන් බිමට වැටෙන සද්ද, කාටුන් සද්ද, ආදී නොයෙක් සද්ද ඇති කරමින්, “අහවලා ඔබට මැසේජ් එකක් එව්වාය”, “අහවලා ඔබේ කාල රේඛාවට පින්තූරයක් දැම්මාය”, “ආං ඒකට අහවල්ලු ලයික් කොලාය”, “එව්වාට අහවල්ලු කොමෙන්ට් දැම්මාය”, ආදී නොයෙක් කේලං කියමින් ටෙලිපෝන් එක ඔබේ නිංද කඩන්නට ඇති.

සති දෙකක් විතර කාලයක ඉඳං “වී කරේ ඕල්වේස්” සමාගමෙං “ඔබ අපේ සමාගමට රුපියල් අච්චරයි සත මෙච්චරක් හිඟපාඩු තියා ඇති නිසා තවත් ණයට දොඩන්න දෙන්නේ නැත”යි තර්ජනය කර ඇති හිංදත්, එයිටත් වඩා නිකම්ම මෝඩ වැඩක් බව දැනෙන නිසාත් මං අද කාටවත් මැසේජ් යැව්වේ නෑ. ඒ වුනාට මට ලැබෙන සුබ පැතුම් ගානේ අඩුවකුත් නෑ. එයිනුත් ඉංග්‍රීසියෙන් තියෙන සමහර එව්වායේ තේරුම ලිහාගන්න බැරි තැන මං මැසේජ් කියවිල්ල අත්තැර දාලා පොලේ ගියා. 


පොලේ හත් අට තැනකම ලිතයි පොතයි දෙකම රුපියල් පනහයිය. ලිත එක්ක දෙන පොතේ ඇත්තේ 2017 එලාඑලද කියන එකයි. ඉස්සරනං ඒ පොතේ නම ටිකක් බයානක වැඩිය. මං පොඩි කාලේ ලිතත් සමග දුන්නේ 

1996
ඉරණම
විසඳෙන හැටි

වගේ බයානක නමක් තියෙන පොතක්. කොච්චර බයානක දැයි කියතොත් අපේ අම්මා ඒක බලාගෙන එක එක ලග්නය අයිතිකාරයින්ගේ ඉරණම කියවනවිට සමහරුන්ට තමුංගේ ලග්නෙත් අමතක වෙනවා. ඒ පොතේ වුෂ්චික, දනු, මකර, කුම්බ ආදී එක එක ලග්නේ නමත් ඒකට අයිති සතා හෝ බඩු මුට්ටුවේ රූපෙත් ඇඳලා එයිට යටින් ටිකක් තද කලු අකුරෙන් ඒ ලග්න හිමියාට ඒ අවුරුද්දේ වෙන්න පුලුවං ලොකුම නස්පැත්තිය ලියා තියෙනවා. 

වෘශ්චික
දේපල හානි

කියලා. එයිටත් යටිං ඡේදෙන් ඡේදෙට ඒ ලග්නහිමියාට අදාල අවුරුද්දේ හැදෙන ලෙඩ රෝග, වෙන්න පුළුවං නස්පැත්ති, සේරම විස්තර කරලා තියෙනවා. ඉගෙනීම, රස්සාව, කසාද, ළමා ලපටි ආදී සේරම ගැන විස්තර ඇතුව වාර්තාවකුත් වෙන්න පුලුවං විපත්ති වලට පිළියමුත් ඒවටම එකතු වෙනවා. අන්තිමට 

අය- * වැය-**
ජය වර්ණය - කොළ පාට

ආදී වසයෙන් ලියා තියෙනවා. සමහර ලග්න වලට විතරක් හදිසි ධනලාභ, විභාග ජය ආදී හොඳ දේවලුත් තියෙනවා. අපේ ආච්චම්මගෙ ලග්නෙටත් එක පිට අවුරුදු කීපයක්ම විවාහ යෝග සහ දරු සම්පත් තිබුණා. 

අන්තිම පිටු දෙකේ තියෙන්නේ ඒ අවුරුද්දේ රටේ වෙන්න පුළුවං නස්පැත්ති සේරම. ඒවත් කවියෙං

වාහන අනතුරු වැඩිවී සැම තැන ජීවිත දහසින් බිලිවෙනවා
ගංවතුරද, කඳු නාය යාමකින් රටට විපත් තව ඇතිවෙනවා
පියා දුවව හඳුනන්නැති තරමට සදාචාරයෙන් පිරිහෙනවා
කැරලි කෝලහල දසතින් ඇතිවී මහජන දේපොල වැනසෙනවා

ඉරණම පොත කියන්නේ ඒ විදිහට අවුරුද්දක් පුරාවට මිනිස්සුං බයකරගෙන ඉන්නා බලගතු පොතක්.


ලිත කියන්නේ ගෙදරකට ලුණු වගේම නැතුවම බැරි දෙයක්, ලංකාවෙ ප්‍රසිද්ධම “ඈපා ලිත”. අපි එකොලහේ පන්තියෙ හිටිද්දී ගනං සර් පාලිතයගෙන් ප්‍රශ්ණ ඇහුවෙත් 

“ඈ පාලිත, කියනවකො බලන්න මේකට උථ්ථරේ” 

කියලයි. සමහර පත්තර වලිනුත් තමුංගේ නමිං ලිත් බෙදාහැරියට කවුරුත් ගන්නේ “ඈපා ලිත”. ලිත කියන්නේ වැදගත් දෙයක් හිංදා අවුරුද්ද මාරු වෙද්දි පරණ ලිත ගලෝලා විසි කරන්නේ නැතුව අලුත් ලිත ඒක උඩිං අලවන එක තමයි සිරිත. සමහර ගෙවල්වල බිත්තියේ තියෙන ලිත් තට්ටුව දශක ගානක් පරණයි. 


ලිතේ උඩිම්ම කහපාට බිත්තරයක් ඇතුලේ සැරසිලි ඇතුව “ඈපා ලිත” කියලා තියෙනවා. දැන් තියෙන්නේ “ඈපා පංචාඬඟ ලිත” කියල එකක්නෙ. ඒකට යටිං මොකක් හරි සිද්ධස්ථානෙක පොටෝ එකක් තියෙනවා. ඒකට යටිං ලොකු වගුවක තියෙන්නේ “පොහෝ පවුරුනු පිළිවෙල සහ පෙහෙවස් සමාදං විය යුතු දවස්” කියන ලැයිස්තුව. පෝය ලබන ගෙවෙන වෙලාවල් ගැන සිල් සමාදං වෙන අය, මාලු බාන අය දැනගන්නෙ ඒකෙං. පෝයට කලිං හෝ පස්සෙ දවසේ ගෙදර බිත්තර තම්බන්න හිතං ඉන්නව නං, නැතිනං ඔලුවෙ උකුණො බලන්න හිතං ඉන්නවනං ඊට කලිං පෝය ගෙවිලද බලන්නත් ඕනෑ. එව්වා බලන්නේ ඔය වගුවෙන් තමයි. 


දුරුතු මස ජන 15 සිකු පුභා 03.08 න් අමාවක ලබා එමදා අභා 11.21 න් ගෙවේ සෙන සිල් 


කියා අපි ඒ වගුවෙ තියෙනා නොදන්නා හරුපෙ කියවුවම දන්නා අය පෝය ලබන ගෙවෙන වෙලාවල් දන්නවා. එතකොට

“එහෙනං අද රෑට බිත්තර තැම්බුවට කමහ්නෑ. හෙට පාන්දරට පෝය ලබන්නෙ. පාන්දර තුනකුග්ගානට”

කියා කියන්නට අපේ වැඩිහිටියෝ දන්නවා. 

එයිට අමතරව රිට්ටා කියා ජාතියක් ඇතත් එයිං ඇති වැඩේ මම දන්නෙ නෑ. අලුත් අවුරුදු චාරිත්‍ර සේරම තියෙන්නෙත් ඔය ලිතේම තමයි. ඉරණම පොතේ තියෙන අය වැය විස්තරෙත් ලිතේ තියෙනවා. සත් දිනට මරු සිටින දිශාව, රාහු කාලය, රජයේ සහ ප්‍රසිද්ධ බැංකු නිවාඩු, සුභ දවස්,  ආදී සේරම දේවල් දන්නෙත් ඔය ලිතම තමයි. බැරිවෙලාවත් හූනෙක් ඇඟට වැටුනත් ඒකෙ තේරුම දන්නෙත් ලිතම තමයි. ඒ හංදා ලිත කියන්නේ ලිප වගේම ගෙදරකට නැතුවම බැරි දෙයක්.

අවුරුද්දෙ මුල කඩ, බැංකු, ආයතන වලින් තමුංගේ ගනුදෙනුකාරයන්ට කැලැන්ඩර් දෙනවා. සමහරු කැලැන්ඩර් ඉල්ලලා මුදලාලිලා එක්ක වලිදාගෙන

“අපිට කැලැන්ඩරෙයක් නොදුන්නොත් අපි ආයි මේ කඩෙං ලුණු ඇටේක දෙයක් ගන්නෑ”

කියල තර්ජනය කරනවා. ඒ හංදා සමහර මුදලාලිලා තමුංගේ වැදගත් පාරිභෝගිකයන්ට කොල දොලහේ ලොකු දින කැලැන්ඩර් දෙන්නේ අනික් කැලැන්ඩර කොල්ලකාරයින්ට හොරෙන්. සමහරු කඩවල්වලට ගිහිං

“අපි හැමදාම ගනුදෙනුකරනෑයො. අපිටද්දෙන්න කැලැන්ඩ්‍රෙයක්”

කියලා තර්ජනය කරනවා. ඒ වගේ කරදර කරන අයට දෙන්නේ තනි කොලේ පහලිං පොඩියට මාස දොලහම ලකුණු කරපු පොඩි කැලැන්ඩර්. ඒවයේ පහල

නව වසරට ආසිරි
ප්‍රසන්න ප්‍රින්ටර්ස්

මරන දැන්වීම්, පන්ති කාඩ්, පෝස්ටර්, පැකැට් ලේබල්, කොටු කපන කාඩ්, ඇඩ්රෙස් කාඩ් ආදිය අච්චු ගසන්නෝ

බොක්කේ බැද්ද, අලියාවැටුන වැව.     දු.ක 074-*******

කියලා ලියල තියෙනවා. ඉස්සර නං සමහර මල් පත්තර එක්කත් කැලැන්ඩරයක් ලැබෙනවා. දෙසැම්බර් මාසෙ අන්තිම සති දෙකේ පත්තරේ ඒ ගැන කලින්ම දැන්වීමක් වැටෙනවා.

“සංගීතා වීරරත්නගේ වෛවර්ණ ඡායාරූපයක් සහිත ඔප කඩදාසියේ මුද්‍රිත කැලැන්ඩරයක් සහිතව ලබන ජනවාරි ** වැනිදා සුවඳ පත්‍රය අදම වෙන්කරවා ගන්න”

ඒ පත්තරේ මුලයි අගයි පිටු දෙක වදින කොලේ ඇතුල් පැත්ත තමයි කැලැන්ඩරේ. ඒවගේ කැලැන්ඩර එල්ලන්න බෑ. ඒවා බිත්තියේ අලවන්න ඕනි. 


ඔය කොයි කැලැන්ඩරේත් දෙන්නේ රෝල් කරලා. ගෙදර ගෙනැත් එල්ලන්න කලිං කැලැන්ඩරේ දිගෑරලා අනෙක් පැත්තට රෝල් කරන්න ඕනි. ඒ වැඩේ කීප විටක්ම කරලා කැලැන්ඩරේ සම්පූර්ණ සමතලා තත්වෙට ගන්න ඕනෑ. නැතිනං කැලැන්ඩරේ යට කොටස බටකොල ආච්චිගේ කටේ යටි තල්ල වගේ ඉස්සරහට දික්වෙලා එනවා. නැත්තං මාගල වගේ රෝල් වෙනවා. මේ හිංදා සමහරු කැලැන්ඩරේ බලහත්කාරෙන් දිගාරින්න ගිහිං අන්තිමට කැලැන්ඩරේ ටකරම වගේ රැලි හිටින තත්වෙට පත්වෙනවා.


 අද අපි හාල්මැස්සො දෙසියපනහක් ගත්ත කඩෙනුත් අපිට කැලැන්ඩරෙයක් දුන්නා. මේං බලන්නකො ඒකත් එහෙමයි. මාස හයක් රෝල්වෙලා.


අපේ ගෙවල්වල පරිස්සං කරලා තියාගන්න අමාරුම දෙයක් තමයි ඉඳිකට්ට. කොතනක තිබුණත් නොපෙනෙන හිංදත්, අත පයේ ඇනෙන්න පුළුවං හිංදත්, හොයා ගන්න ලේසි වෙන්න ගෙදර තියෙන ඉඳිකටු ගහල තියන්නෙත් ලිතේ හරි කැලැන්ඩරේක හරි තමයි. කාටවත් ඒ ගැන වගක් නැතිවුනාට ඉඳිකට්ට පරිස්සම් කරගැනීම වගේම ඉඳිකට්ටෙන් ගෙදර අයව පරිස්සම් කිරීමත් ලිතෙන් සහ කැලැන්ඩරෙන් සිද්දවෙන වැදගත් සේවයක්.

බ්ලොග් ලියන, කියවන, බෙදන සැමටත් අනෙක් සියළු දෙනාටත් ලැබුවාවූ 2017 නව වසර ඵලදායී වසරක් කරමු!




Sunday, December 25, 2016

සා.පෙ

සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය ලියා ඉවරය. මේ ගමන අපේ මස්සිනාද සියළු බාධක ජයගෙන විබාගේ ලිව්වා. කවුද බෝයිට නිකං ඉන්න නොදෙන අයියලා කණ්ඩායම වගේ අපේ මලයාටත් විභාගෙට කචල් අදින්නට මාර දූතිකාවෝ සහ දූතයෝ රංචුවක්ම හිටියා. පළමුවෙන්ම විභාගෙට සති දෙකක් තියා ගෙදරට කඩා වැදුනු සාමාන්‍ය පෙළත් අසමත් දූතිකාවක් 

“පුතේ මේ සටහන් පොත්වල අසුවල් අසුවල් ජාති අඩුයි. අපේ ජූචඥං උගංඥලා චිබුඥා”

කියා අපේ මලයාගේ ඔලුවට හැට්ටකට්ටෙන් ඇනලා තිබුණා. ඉං අනතුරුව උන්දෑගේ දියණියද නේවාසිකවම කඩා පත්වී 

“මල්ලිලට මැත්ස් වලට සිලබස් කව කරල නෑනේ”

කියා සටහන් පොත් පෙරලන විටම අපේ මලයා තමුංගේ අක්කාට මිස්කෝල් එකක් ගසා ඇමතුමක් ගෙන්නා ගත්තා. පවුලේ විභාග කොමසාරිස්වරු ඇවිල්ලා විෂය නිර්දේශයේ අවුල් නිරවුල් කරන්න හදන බවත් කාරුණිකව දැනුං දුන්නා. නත්තලට කලිං රතිඥ්ඥා පත්තු වුනා. පැයකට අධික අඛණ්ඩ දුරකතන සංවාදෙකින් පස්සේ සියලුම පවුලේ විභාග උපදේශකවරුන්ට අපේ මලයා වසන නිවස අතහැර යාමට නියෝග කෙරුනා. ඒ වගේම විභාගය අවසන් වනතෙක් මලයා සමග කිසිම සෘජු හෝ වක්‍ර සන්නිවේදනයක්  පැවැත්වීමත් තහනම් කෙරුනා. 


"හුහ්, උන්දලාට මං කිව්ව ඕනි හරිය."


චූටි මැණිකේ කනෙං අයිං කරපු පෝන් එකෙන් මං කමිසයක් මැදගත්තා.


විභාගෙට විනාඩි දහයක් තරම තියා විභාග සාලාවට ගියහම ඇති බවත්, එයිට කලිං ගිහිං එක එකා කියන විකාර අහලා ඔලුව අවුල් කරගන්න ඕනා නැති බවත්, විභාගේ ලියලා ඉවර උනගමන් ගෙදර එන ගමන්ම ප්‍රශ්ණ පත්තරේ අටට නමලා ගඟටම විසිකරලා ආවත් කමක් නැති බවත් මගෙනුත් අවවාදයක් විදිහට මලයාට දුන්නේ යුතුකමක් හැටියටය. කී හැටියටම ඒ අවවාද අකුරටම පිලිපැද්දත් විභාගේ අතර මැද දවසකදී එදා තිබූ ගනං ප්‍රශ්ණ පත්තරේ හෙනටම අමාරු බවත්, එහෙම ගනං ජාති දැක්කෙම එදා බවත් කියා මලයා නාහෙන් අඬන්න පටං ගත්විට නම් පවුලේ කාටවත් ඒකට උත්තර නැතිවිය. 

හැමෝම එකතු වී, විභාගෙ ආයි පාරක් කරන්න පුලුවං බවත්, පුතා පාස්සුනත් නැතත් අපි නොබනින බවත්, ඔය දැං අසුවල් අසුවල් අය සාමාන්‍ය පෙල පාස් නැතත් ලස්සෙට කොඩිය දමා, කෝටිය රිටේ අමුණගෙන ඉන්නා හැටි බලා පුතාට හිත හදාගන්න පුලුවන් බවත්, මේ ගේදොර වතුපිටි, ඉඩ කඩං හරකබාන (මේ බාන මාත් දැක නැත) පුතාට තියෙන බවත්, කියා නලවා ගන්න බැරිවුනා. ඒ හිංදා මං පැනලා මයික්කෙක අරගත්තා.

“මොකද යකෝ කෙල්ලෙක් වගේ නාහෙං අඬන්නේ. හනේ මංදා මෙහෙමත් පිරිමි. මං දැක්කමයි කොල්ලෙක් අඬනව විබාගෙ අමාරුයි කියල.”

කියා කී විට ඇඬිල්ල එතකින්ම නතර වූ අතර පහුවදා පටන්ම 

“මේ විභාගෙ පේල් වුනත් මිනිහෙක්ට ගොඩ යන්න තව ඕනෑ තරං ක්‍රම තියෙනවා. බලහං මටත් බෑ තමයි. ඒ වුනාට මං මේ පුල්ලාතල් එකේ ඉන්නේ. හිටාල්ලකො කොල්ලො වගේ”

කියමින් මලයා තමුංගේ යාළුවන්ගේ දුක් ගැනවිලිද විසඳූ බව විස්වාස කටයුතු ආරංචි මාර්ග වලින් දැනගන්නට ලැබුනා. ඒ වනවිටත් විභාග භීතිකාව නිසා රින්සෝ, දීවා, ආදී රෙදි සෝදන ද්‍රව්‍යද, හාපික් ආදී වැසිකිලි පවිත්‍රකාරකද පානය කොට සිය ආහාර මාර්ගය සහ මූත්තරා බොක්කද සුද්ද කරගත් විභාග අපේක්ෂකයන් හත් අට දෙනෙක්ම ඊළඟ ප්‍රශ්ණ පත්‍ර දෙක තුනකටත් සුද්ද ලෙසම "ඒ බී" අරගෙන තිබුනා. 

දෙදාස් දෙක අවුරුද්දේ අන්තිම කාලය වනවිට මාත් ප්‍රශ්ණ පෙළ විබාගේ ලියා අහවරයි. එතෙක් කල් “ඉගෙන ගනිං”, “පාඩං කොරහං, කියා මාමාගෙන් තිබූ තර්ජනද නැතිවී යාමත් සමගම මට අවලංගු කාසියක් තත්වයට වැටෙන්නට සිද්ධ වුනා. අපේ මාමා හිතාගෙන හිටිය හැටියට පාඩං කරන ලමයි පැය විසි හතරම ඇහැරගෙන සිටිය යුතුය. මාමා රෑ දොලහට හෝ ඇහැරුනොත් මං ඇහැරිලා පාඩං කරමින් ඉන්න ඕනෑ. 

ඒ විදිහේ හිරේ වැටිලා ඉඳලා එක පාරටම මං යන එන තැනක් කවුරුවත් හොයන්නේ නැති වීමත්, හොරෙන් නොව එලිපිටම දවල් දවසම නිදන්න පුලුවන් වීමත්, ටීවියෙකේ චිත්තරපටි කොයි තරම් බැලුවත් කවුරුවත් එපා නොකීමත් නිසා ඇතිවූ මානසික කලකිරීමෙන් ඉන්න හිටින්න බැරිවිය. 

මේ වනවිටත් මම ලොකු පුංචම්මාගේ ඉඩමේ දලු කඩා දීම අතිරේක ආදායමක් ලෙස කරගෙන ගියත් අතට ලැබෙන ගාන මදිවීම නිසා වෙනත් ආදායමක් ලැබෙන වැඩක් කරන්නට ඕනෑ විය. ඒ කාලයේ අපේ තාත්තාගේ දුරින් නෑදෑයෙක් වන මල්ලී කෙනෙක් කොළඹ පැත්තේ ලොකු බිල්ඩිමක් හදන බව මගේ කනට වැටුනා. සතිගානක් බලා හිටීමෙන් පස්සේ ඒ බාප්පා ගෙදර එන වෙලාවක් බලා උන්දෑට පින්සෙන්ඩු වීමෙන් මටත් 

“එතන රස්සාවක් දෙන්න පුළුවංද බලන්නං” 

බවට පොරොන්දුවක් ලැබුණා. සතියකට විතර පස්සේ මට රස්සාවට එන්න කියා පණිවිඩය ලැබුණා. අතේ එක්කහු කරගෙන තිවුන ගානත් සාක්කුවට දාගෙන, තියෙන රෙදි පාංකඩ ටිකත් බෑග් එහෙකට දාගෙන බස් එකට නැග්ගේ පාර කියන්න හිටපු තුණ්ඩු කෑල්ලකුත් එක්ක. ගෙදර ගාවින් බස් එකට නැගලා මතුගමිං බැහැලා කොළඹ යන බස් එකක නැග්ගා. දෙහිවල කියන්නේ කොතන තියෙන එකක්දැයි නොදැන පාර දිගේ කඩවල්වල බෝඩ් එකක් ගානේ කියව කියවා, කොයි වෙලේ බහින්න වෙයිද දන්නැති හිංදා පණ බයේ බාගෙට ඉඳගෙනයි හිටියේ. පළවෙනියටම “ගාලු පාර, දෙහිවල” කියලා කඩේක බෝඩ් එකක් දැකපු තැනින් බැහැලා ලොතරැයි කූඩුවල ඉන්න අයගෙං පාර අහගෙන මහරගමට යන බස් එකට නැග්ගා. එතැනිං මහරගමට ඇවිත් ආපහු හත් අට දෙනෙක්ගෙන් පාර අහගෙන මාළඹේ යන බස් එකට නැංගා. අන්තිමට අදාල හංදියෙන් බැහැලා අලුතිං හදන බිල්ඩිම අයිති කෙනාගේ පොටෝ සාප්පුවෙන් ඇහුවම මාව **සිරි බාප්ප වැඩ කරන තැනට ගෙනැවිත් දැම්මා.

එදා පටං මමත් අත්වැඩකාරයෙක් විදිහට රස්සාව පටංගත්තා. ගිනියං වුන කොළඹ අව්වේ කරකුට්ටං වෙච්ච පොලවේ යකඩෙන් ඇනලා බවුන්ඩේසම් කැපිල්ලත්, ගල් වැලි, සිමෙන්ති, වතුර, බදාම ඇදිල්ලත්, කොන්ක්‍රී සහ බදාම ඇනිල්ලත්, ඒ ඔක්කොටම වඩා බැනුං ඇහිල්ලත් පුරුදු වෙන්න මට වැඩි වෙලාවක් ගියේ නෑ. කොන්ත්‍රාත්කාරයා වුන **සිරි බාප්පත්, මමත්, අපේ ගම් පලාතෙංම එතන වැඩට ගිහිං හිටපු චූටිඅයියත් යන අපි තුන්දෙනා බාගෙට හදපු බිල්ඩිමේම නතර වෙලා උයාපිහාගෙන කාලා හිටියා. හැමදාම රෑට නිදාගන්න යද්දී “හෙට නං යනව යන්න.” කියලා හිතාගෙන නිංදට වැටුනත් පහුවදාට ආයිමත් නැගිටලා වැඩ කරන්න හිතෙනවා.  වෙන මොනවත් නිසා නෙමෙයි දවසට රුපියල් තුන්සීයක් ලැබෙන හිංදා. අපේ ගෙදර කාටත් වඩා සල්ලියක් මට ලැබෙන හිංදා මට උජාරුවෙන් ඉන්න පුලුවං. 


ඒ විතරක් නෙමෙයි “කෝපි කඩේ” පොඩ්ඩෙ විදිහට රඟපාන නලුවා අපි වැඩකරන තැන කිට්ටුවෙන්ම කඩෙයක් දාගෙන ඉන්න නිසා මට කඩෙං බඩු ගන්න ගියහම නලුවෙක් එක්ක කතා කරන්නත් පුලුවං. ඒ විතරක් නෙවෙයි, “කෝපි කඩේ” ඩිංගි මහත්තයගේ පැල තවාන තිවුනෙත් එතන නොවැ. මට ගමේ ගිහිං කියන්න පුරාජේරු සෑහෙන තියෙනවා.
මේ අතරේ තමුංගේ ලොකු දුව කොටහලු වෙච්චි ආරංචිය ලැබුණු දවසෙ හවසම **සිරි  බාප්පා මටත්, චූටි අයියටත් තුණ්ඩුවක් දුන්නා.

“මේං බොල දෙන්නගෙ පඩි ගණං. හෙට හවසට මහත්තයට මේ තුණ්ඩුව දීලා ඒ සල්ලි ඉල්ලගෙන වරෙල්ල ගමේ”

පහුවදා බිල්ඩිම අයිති මහත්තයා ආවෙ නැති හංදා අපි දෙන්නට ඉං පහුවදා වෙනකං ඉන්න සිද්දවුනා. එදා හවස එතුමා ආවා. අපි දෙන්නව පැත්තකට අඬගහලා අපි හීනෙකිං අහන්නවත් නොහිතපු කතාවක් කිව්වා.

“මල්ලිලා **සිරි අයියා මට ලොකු පොල්ලක් තියල පැනලනෙ. හාඩ්වෙයාර් එකෙං මං කිව්වා කියල සෑහෙන බඩු ප්‍රමාණයක් අරං. මගෙන් වැඩ කරපුවට වැඩිපුර සල්ලිත් අරං. දැං එයා ආපහු වැඩට එන්නෙත් නැතිලු.”

අපි දෙන්නා අපිට බාප්පගෙන් ලැබුණු තුණ්ඩුව ඉදිරිපත් කළා.

“මං ඔයාලගෙ පඩි ගෙවන්නං. ඔයාලට පුළුවංද දිගටම වැඩ කරලා මේ වැඩටික ඉවර කරන්න?”

මහත්තයා අපේ ඊළඟට හිටපු හෙඩ් බාස් වන පියරත්න අයියගෙනුත්, අපෙනුත් ඇහුවා. අන්තිමට අපි දිගටම එතන වැඩ කරන්න පොරොන්දු වුනා. 

ඒ අතරේ **සිරි  බාප්පගේ ලොකු දුවගේ කොටහළු මගුල් ගෙදර ගිය අපේ අම්මව

“ඒ හරියෙ කුඩ්ඩො ඉන්නව, උං රුපියල් දහයටත් මිනී මරණවා. රෑට ඇහිල්ලා දැලි පිහියෙං බෙල්ල කපල කරේ තියෙන චේන් උස්සනවා. ඒකයි මං කිව්වෙ එන්න කියලා. ඔන්න මං එහෙම දන්නෑ ආවෙ නැතුව මොකක් හරි උනාට.”

ආදී වශයෙන් කියා බය කරන්නත් බාප්පා කටයුතු කරල තිබුණා. ඒ හංදා මට සාමාන්‍ය පෙල වෙනකං ජපන් සිස්සත්වෙ දීපු ජපන්නු මාව බලන්න එනවාලු යැයි පණිවිඩයක් එවලා අපේ අම්මා මාව ගෙදර ගෙන්නුවා. ජපන්නු බලන්න ගෙදර ආපු මට තමුං කිව්වේ බොරුවක් බවත් එහෙම කරන්න සිද්දවුනේ බාප්පා මේ මේ ආදී වසයෙන් එව්වා කියා බය කරපු හිංදා බවත් අම්මා කියා හිටියා. ඒ හංදා බාප්පා කරලා තිබුණු හොරකම් වංචා ආදියත් අම්මගෙ කනේ තියලා පහුවදාම මං ආපහු වැඩට ගියා. කට්ටිය මදි වෙනකොට චූටි අයියා උගේ මල්ලිලා පවා වැඩට ගෙන්න ගත්තා. 

අපි හදාපු බිල්ඩිම. අද

අන්තිම දවස් කීපයේ රෑ දවල් නැතුව වැඩ කරලා නියමිත දවසට බිල්ඩිම අංගසම්පූර්ණ කරලා බාර දෙන්න අපිට පුලුවං උනා. කහවත්තේ ගුරුගේ මුදලාලි ඇතුළු සම්භාවනීය අමුත්තෝ නැකතට පීත්ත පටිය කපලා බිල්ඩිම විවෘත කරද්දි චූටි අයියයි, උගේ මල්ලිලා ටිකයි, මමයි බිල්ඩිම පිටිපස්සේ බිම කාඩ්බෝඩ් ටිකක් එලාගෙන දවස් ගානක් නැතිවෙච්ච නින්ද පොලියත් එක්ක අරගත්තා. කන්න බොන්න අඩු නැතුව දීලා අපිට සංග්‍රහ කරන්න බිල්ඩිම අයිති මහත්තයා කටයුතු කලා. ඒ අතරෙම මට විතරක් මෙහෙම කිව්වා.


“සුරංග කැමති නං මෙතන වැඩ කරන්න. ස්ටුඩියෝ එකේ පොඩි වැඩ ටිකක් කරගෙන ඉන්න පුලුවං. ලොකු පඩියක් නම් දෙන්න බැරි වෙයි. වෙඩින් තියෙන කාලෙට නම් හොඳ ගානක් හොයාගන්න පුලුවන්”


ආපසු ස්ටුඩියෝ එකේ වැඩට එන පොරොන්දුව පිට මාසක් තුනක් තිස්සේ හම්බ කරපු සල්ලිත් අරං මං ගෙදර ආවා. රුපියල් විසි හතර දාහක් විතර මගෙ අතේ තිබුණා. මං මහරගම ටවුමෙ හැමතැනම ඇවිදලා කමිස දුසිමක්ම ගත්තා. දෙහිවල ටවුමෙත් ඇවිදලා තවත් ඇඳුං ගත්තා. ජීවිත කාලෙට හම්බ කරපු ලොකුම සල්ලියෙන් හරි හමං අඳින්න ඇඳුං ටිකක් අරගෙන, හොටලේකින් බඩ පිරෙන්න කාලා වේටර්ටත් රුපියල් විස්සක්ම දුන්නා. ගෙවල්වලටත් ඇපල්, දොඩං, මිදි, නාරං, පුහුල්දෝසි ආදිය අරගෙන ගමේ ආවා. දවස් දෙක තුනක් ආඩම්බරකමෙන් කොළඹ විස්තර කිය කියා ඇවිද්දා. කෝපි කඩේ ටෙලිනාට්ටියෙ පොඩ්ඩෙයි, ඩිංගි මහත්තයයි දෙන්නම මං අඳුරන අය බව කියද්දි ආතයි, ගුනොවද්දන මාමයි දෙන්නම

“හැබෑඈඈට...”

කියලා බොහොම ලොකු විස්සාසෙකිං මයෙ දිහා බැලුවා.

ඒ අතරේ පුංචම්මා මං නොදන්නා රහසක් කිව්වා.

“උඹලෑ අම්මා තාත්තට හොරෙං නංගිගෙ චේන්නෙක උගස් තියලා. දැං සින්න වෙන්න යන්නෙ. ඒක නැතිවුනොත් නං උඹලෑ තාත්තා අම්මව මරයි.”

අන්තිමට අම්මගෙත් එක්ක කීප විටක් රණ්ඩු කරලා ඒක ඇත්ත බව මං තහවුරු කරගත්තා. අපෙ අම්මා ඒක උගස් කරලා කහන්තැන්නේ දානෙ ගෙදරට ලොකු ඉස්කෝතු පෙට්ටියක් ගිනිච්චලු. ඉතුරු සල්ලි වියදං උනාලු. උගස් තියපු රිසිට් එකත් නැතිවෙලාලු.

“මං ඒක බේරලා දෙන්නං. උඹ ගාව තියෙන සල්ලි දීහං. උකස් කඩේ මනුස්සයා මං අඳුරනව. රිසිට්ටෙක නැතුව මට ගත්තැකි”

අන්තිමට පුංචම්මා මගෙ අතේ ඉතුරුවෙලා තිබුණු රුපියල් විසිදාස් ගානම ඉල්ලගත්තා. පන්තියකට රුපියල් තුන්සීය ගානේ උසස් පෙළ විෂය තුනට අවුරුදු දෙකකට පන්ති යන්න ඒ ගාන තිබුණ නං හොඳටම ඇති. අම්මව මරණෙන් බේරගන්න මාස තුනක දාඩිය මහන්සිය පුංචම්මගෙ අතේ ගුලිකලත් අන්තිමට මාසෙකින් විතර අහද්දි චේන් එකවත්, සල්ලිවත් මට ලැබුනෙ නෑ. 

“චේන්නෙක සින්න වෙලා. දැං දෙන්නැහ්ලු. උඹේ සල්ලි මං පස්සෙ දෙන්නං”

මං කට වහගත්තා. මට වෙන ඉන්න හිටින්න තැනක් තිබුනෙ නෑ. මට ඉන්න හිටින්න තැනක් හදාගන්නකං පුංචම්මා හිටපු අම්මගේ මහ ගෙදරත්, මාමගෙ ගෙදරත් විතරයි මට ඉතුරු වුනේ. පුංචම්මගේ කටේ බලය පාවිච්චි කරලා මේ තැං වලින් මාව දොට්ට දාන්න පුළුවං කියලා මං දැනගෙන හිටියා. පුංචම්මා මගේ අසරණ කමෙන් මාව ගැටගැහුවා, කටත් වැහෙන්නම.


මං ආපහු කොළඹ ආවා. උසස් පෙළට ඉස්කෝලෙ පටං ගන්නකං මං ස්ටුඩියෝ එකේ වැඩ කලා. මාසෙට රුපියල් දෙතුං දාහක් හම්බ කරගත්තා. උසස් පෙළ පටං ගත්තට පස්සෙත් මගුල් ගෙවල් වැඩි කාලෙට මට පණිවිඩයක් ලැබෙනවා. එතකොට ඉස්කෝලෙ යාම බල්ලට දාලා මං කොළඹ යනවා. එක මගුල් ගෙදරක වීඩියෝ කරන්න ලයිට් ඇල්ලුවම රුපියල් පන්සීයක් ලැබෙනවා. 


ඒ අතරේ මං අපේ ගෙදර අය වැටකට නොගෙන අතෑරලා දාලා තිබුණු අක්කර කාලක විතර තේ ඉඩමක් සුද්ද කරලා ඒකේ කනාටු ගැහිලා තිබුණු ගස් ටිකේ දලු කඩන්නත් පටං ගත්ත හින්දා මගෙ ඉස්කෝලෙ යාම කෙරුනේ සතියට දවස් දෙක තුනක් වගෙයි. ඒ ඉඩමෙත් ආදායම මට කලිං අම්මා මග රැකගෙන ඉඳලා දලු ලොරියෙ මහත්තයගෙං ඉල්ලගත්ත මාස බොහොමයි. අන්තිමටම තේ ඉඩමත් අම්මටම දීලා මං නිකං හිටියා. අම්මා ආයෙමත් ඒ ඉඩම කැලේටම යන්න ඇරියා.

පළවෙනි පාර මං උසස්පෙළ පේල්. මට ඉගෙනීමත්, සල්ලිත් දෙකම නැතිව ගියා. පලවෙනි පාර වගේ නෙවෙයි, දෙවෙනි පාර ඉස්කෝලෙ යන්න ඕනි නැති නිසා විෂයන් තුනටම පන්ති ගියා. ඒ නිසා මං උසස් පෙල පාස්. හැබැයි ප්‍රතිඵල එද්දි මං තේ පැට්ටේරියේ රස්සාව පටං අරගෙන ඉවරයි. මං පැට්ටේරි යද්දි මගෙ යාලුවො තුංවෙනි පාර උසස්පෙල ලියල කැම්පස් ගියා. මට ආයිමත් තුන්වෙනි පාරක් ඉගෙනගන්න ඕනකමක් තිබුනෙ නෑ. සල්ලි අතේ ගැවසෙන්න පටං අරං ඒක නැතිවුනොත් ජීවත් වෙන්න අමාරු බව මං දැනගෙන හිටියා.

පුංචම්මා ඒ වෙනකොට තමුංගෙ සේසතම නාස්ති කරගෙන ඉවරයි. පවුලෙ අයගෙ රත්තරං බඩු පවා හොරකං කරලා උගස් තියලා රටට ණයවෙලා තිබුණා. අන්තිමට එයා බාප්පයි, ළමයි දෙන්නයි එක්ක මහගෙදරින් අයින් වෙලා ටිකක් දුරකින් වෙනම ගෙයක් අටවගෙන පදිංචි වුනා. ගේ ඉස්සරහම කඩ කෑල්ලක් අටවගෙන අහල පහල වතුවල දෙමල මිනිස්සුන්ට වෙළඳාමකුත් කරගත්තා. 

ඒ කාලෙ වෙනකොට තමයි මට මොටෝ බයිසිකලයක් ඕනි වෙලා තිබුණේ. රෑට වැඩ ඉවරවෙලා එන්න බස් නැති හංදත්, අනික් අය හැමෝම බයිසිකල් අරගෙන තිබුණ හංදත්, ඒ ඔක්කොටම වඩා කෙල්ලෙක් යාලු කරගන්න බයිසිකලයක් ඕනි හිංදත් රුපියල් අසූ දාහකට බයිසිකලයක් හොයාගත්තා. ඒ වෙනකොට මගෙ අතේ තිබුණු සල්ලි ටිකට තව විසිදාහක් එකතු වුනානං මදි පාඩුව පොලියට ගන්න ක්රනමයක් මට තිබුණා. ඒ හංදා මං අවුරුදු පහක් පරණ මගේ ණය මුදල වන රුපියල් විසිදාහ පුංචම්මගෙං ඉල්ලුවා. උන්දෑ මට බැනලා එලෙව්වා. නමුත් මං හිටියෙ බැනුං අහලා කට වහගන්න වයසක නෙමෙයි. 


ඒ වෙනකොට පුංචම්මා කලක් තිස්සේ මුලු පවුලෙම සල්ලි මකර කටේ ගිල්ලලා කරපු විජ්ජාව මොකද්ද කියන්න කවුරුත් දැනං හිටියෙ නෑ. මමත් ඒ ගැන දැනං හිටියෙ නෑ. හැබැයි “මුන්දෑ ඔය සල්ලි වලට කලේ මෙන්න මේකයි” කියලා කවුරු හරි බොරුවක් උනත් ගොතලා කිව්වනං මුළු පවුලම එකහෙලාම පිළිගන්න තත්වයක් තිබුණා.

මං ඒ සැකේ ප්‍රයෝජනයට ගත්තා. වස්තු බීජය විදිහට පුංචම්මගේ දිනපොතක තිවුනාය කියලා බාප්පම සනාථ කරපු පුංචම්මගේ පරණ ප්‍රේම සම්බන්ධයක් අරගෙන කතාවක් ගෙතුවා. ගොතලා අපේ අම්මගෙ කනේ තිව්වා.

“ඔන්න අම්මේ අම්මගෙ නංගිට ගිහිං කියන්න. මගෙ සල්ලි නුදුන්නොත් පුංචම්මා හැමෝගෙම සල්ලි හොරකං කරලා ***දසිරි මහත්තයට දුන්නයි කියලා මං බාප්පට කියනවා. මට ***දසිරි මහත්තයා පහුගිය දවසක් හම්බවුනා. මිනිහා මාව අඳුරන්නෑ. හැබැයි මිනිහා පුංචිගෙං සල්ලි අරං වාහනේකුත් ඇරං. මට සාක්කි ඇතුව පෙන්නන්න පුලුවං. පිහි ඇනුමක් යන වැඩක් වෙන්න යන්නෙ. අම්මගෙ නංගි බේරගන්න ඕනි නං මගෙ සල්ලි තව සතියෙං ඕනි”

අම්මා මට බල්ලෝ, හරකෝ කියා බැන්නත් මං මගේ තීරණේ වෙනස් කලේ නෑ. 

“තොට සහගහයි. ඒකිට දැං මේ වෙලාවෙ සල්ලි නැතුව ඉන්නෙ. ඇට විකුල්ලා සල්ලි දෙන්නද? රට වටේටම නයයි. තොට ඉස්සර ඒකි ඇඳුං කැඩුං හිට අරන්දීල තියෙනව. තොට ඒ ගුණේවත් නෑ”

අම්මා මට දහ අතේ බැන්නත් මගේ තීරණේ වෙනස් උනේ නෑ. අන්තිමට සතියෙං සතිය පුංචම්මා අපේ අම්ම අතේ රුපියල් දහදාහ, පන්දාහ ආදී කොටස් වලිං රුපියල් විසිදාහ එව්වා. අන්තිම පන්දාහෙ වැඩිපුරම තිබුනෙ දහයෙ, විස්සෙ කොල, කිලෝ එකක විතර කාසි ගොඩකුත් තිබුණා. දාහෙ කොලේ පටං සත පනහ වෙනකං ලංකාවෙ පාවිච්චි වුන සේරම සල්ලි ඒ පන්දාහ ඇතුලෙ තිබුණා. පුංචම්මා ඒ සල්ලි ටික දෙන්න ළමයිංගෙ කැට පවා කඩන්න ඇති. මට දුකක් හිතුනෙ නෑ. මගෙ හිත ඇතුලෙ හිටපු අවුරුදු දාසයේ කොල්ලා හිනාවුනා. ඌ අවුරුදු පහක් ඉවසලා දිනුවා. පහුවදාම පැළෑඳ ලොරියෙ සුමින්දයා මට තව තිස්දාහක් පොලියට දුන්නා. ඒ සල්ලි සේරම එකතු කරලා මං බයිසිකලේ ගත්තා. 



Sunday, December 4, 2016

Tea and Tamils හෙවත් තේ සහ දෙමළු




සිංහලුන් ගාවට අපේ රටේ වැඩිම ජනවර්ගය දෙමළුය. මේක ඕනිනං ‘සිංහල ජනවර්ගය හැර අපගේ රටෙහි මීළඟට වැඩිම ජන වර්ගය ද්‍රවිඩ ජනතාවයි‘ කියා ලියන්නත් පුළුවන. ඒ වුනාට අපි ඇත්තටම භාවිතා කරන්නේ දෙමළු කියා නොවේද? මං අද ලියන්නේ තේ ගහට ආත්මය බද්ධ කරගත් දෙමළු ගැනයි.


ලංකාවේ දෙමළ ජනතාව කොටස් කීපයකට බෙදේ. උතුරු නැගෙනහිර පලාත්වල ඉන්නේ ගොවිතැනක් බතක් කරගෙන, රස්සාවක් කරගෙන, සමාජයේ ඔලුව කෙලින් තියාගෙන ඉන්නා නම්බුකාර දෙමළ මිනිස්සුය. කොළඹ සහ තදාසන්න නගරවල ජීවත්වන දෙමළ මිනිස්සුද බහුතරයක් ව්‍යාපාර හිමි පෝසතුන්ය. ඊළඟට සමාජ තත්වය මදක් අඩු කොටස ජීවත්වන්නේ උඩරට වතුකරයේය. ඔවුන්ගේ බහුතරය තේ වතුවල ජීවත් වුවද, වත්තේ වැඩ කරන්නේ පවුලේ දෙමව්පියන් පමණි. දරුවන් වෙනත් රැකියා කරති. ඒ අතරින් උගත් අය රජයේ රැකියාද, පෞද්ගලික අංශයේ මධ්‍යම මට්ටමේ රැකියාද, ව්‍යාපාරද කරති. ඔවුන්ගේ පවුල්වලට වත්තේම ඉඩම් කොටසක සාදාගත් ගෙයක්ද හිමිය. ඔවුන්ට ඒ නිවසට හිමිකාරීත්වය ඇත. ඒ සියල්ලටම වඩා වටිනා ඡන්ද බලය ඇත.


මේ කොටස් එකකටවත් අසු නොවුනු දෙමළ ප්‍රජාවක් ලංකාවේ වෙසෙන බව ඔබ සමහර විට අසා නැතිවන්නට පුළුවන. ලන්ඩනයේ තේ වෙන්දේසිවල විකිණෙන තේ වර්ගවලින් අඩක් පමණ නිපදවීමට අවශ්‍ය දළු නෙලන්නේ ඔවුන් බව ඒ අවට උද්‍යානවල ‘ලාංකීය ද්‍රවිඩයින්ගේ විමුක්තිය වෙනුවෙන් උද්ඝෝෂණය කරන උගත් ද්‍රවිඩයින්‘ දන්නේද නැත. නමුත් පහතරට තෙත් කලාපයේ එවැනි දෙමළ ජනතාවක් වෙසෙති. ඔවුන් අපේ ගමේ හැඳින්වෙන්නේ දෙමළු නමිනි. සිංහල මිනිස්සු 'සිංහලුන්' ලෙස හඳුන්වන ලෙසම මෙතැන් පටන් මොවුන්ව හැඳින්වීමට මං 'දෙමළු' යන වදන යොදාගන්නේ ඔවුන්ව හැඳින්වුනේ එලෙස බැවිනි. 



දෙමළු ඉන්නේ ලැයිං වලය. ලැයිං යනු අපේ රටේ ඉස්කෝල හෝල් එකක් තරං දිග එයිං බාගයක පමණ පළලින් යුත් ටකරං සෙවිලි කල ගොඩනැගිලිය. මේවා අඩි දොලහක පමණ පළලැතිව කාමරවලට බෙදා ඇත. එවැනි කාමරයක පවුලේ අට දෙනෙක් පමණ සිටීම සුළභය. ගොම මැටි ගෑ පොලවේ එක පැත්තක බිම බැඳි ලිපක උයාගෙන කෑමත් එම කාමරයේම බිම එලූ පෝරකවර කීපයක් මත එක පොදියට නිදාගැනීමත් ඔවුන්ට උරුමය. සිය එකම සේසත වන ඇඳුං කඩමාලු ටික කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියකත්, හැලිවලං ටික ගෙබිම මතත්, තබාගන්නා ඔවුන්ගෙන් කලාතුරකින් අයෙක් සතුව ඉඳහිට රේඩියෝ කැසට් යන්ත්‍රයක් තිබෙනු මා දැක ඇත. රාත්‍රී කාලයේ එක කුප්පි ලාම්පුවෙන් මුළු ලැයිං කාමරයම එළිය කෙරේ. බොහෝවිට ඔවුන්ගේ පොඩි ළමයි රෑ නින්දෙන් ඇහැරී ගොස් කුප්පි ලාම්පුව පෙරලාගෙන ගිනි ඇවිලී අබ්බගාත වූවෝය. නැත්නම් මිය ගියෝය.



ඔවුන්ගේ එකම ජීවනෝපාය තමුන් සිටිනා වත්තේ වැඩ කිරීමය. සමහරුන් සුළුවෙන් කුකුළන්, එළුවන් ඇති කළහ. නමුත් දෙමලුන්ගේ කුකුල් බිත්තරද අපට හිරිකිත විය. ඉඳහිට ගමේ අය ඔවුන්ගෙන් කුකුලෙක් මරවා ගත්හ. සිංහල අවුරුද්දට ඔවුන්ගෙන් එළුමස් මිලදී ගත්හ. ඔවුහු ඉඳහිට වත්තේ වැඩ නැති විට ගමේ සිංහළුන්ගේ කුලීවැඩද කළහ. සමහරු වත්තේ වැඩ මගහැර පිටස්තර තැන්වල වැඩට ගොස් හවසට වත්තෙ මහත්තයාගෙන් පිටපුරා ලාඩප්පා පොළු පාර කෑවෝය. උදේට 'මහ ජෝඩුව' වැඩට යාමත් අවුරුදු අටේ දහයේ ලොකු ළමයි සහ වැඩ කළ නොහැකි මහළු අය ගෙදරට වී අත දරුවන් බලාගැනීමත් කළහ. ඔවුන්ගේ නිසි වයස සපිරූ ළමයි පාසල් නොගියහ. සමහරු යන්තම් එක දෙක වසරවල් වලට පමණක් ගියහ. ඔවුන්ට දෙමළ භාෂාවෙන් පාසල් අපේ අහල ගං හතකවත් නොතිබිණි. මට මතක ඇති පරිදි මා පාසල් යන විට 1 වසරේ සිිටයේ එක දෙමළ කෙල්ලක පමණි. කරුණාවතී මිස් විමසූ විට සිය නම 'මාරි කූරි' යැයි ඇය කීවාය. 


"මේ ලමයගෙ නම මාලු කූරිලු"


කියා ඇයත් අනෙක් ගුරුවරියෝත් අපිත් සිනාසුනෙමු. මාරි වැඩිකලක් පාසල් නොආවාය. නමුත් 'කරුපයියා නන්දකුමාර්' නම් තවත් සිසුවෙක් නම් හතර වසර වනතෙක් පාසල් පැමිණියේය. අපි සැමවිටම දෙමළුන් සමග එක ඩෙස් එකේ වාඩිවීමට නොකැමති වීමු. බස් එකේදිවත් අප සමග එක අසුනේ ඉඳ ගැනීමට දෙමළුන්ට ඉඩ නැත. එනිසා 'කරුපයියා' පිටුපස මේසයක තනිවම සිටියේය. කුණුහරුප ගැන හසල දැනුමැත්තෝ ඔහුගේ නමෙහි ඇති 'කරුව' ඉවත් කලෝය. අනෙක් දෙමළ ළමයි මෙන්ම කරුපයියාද අවුරුදු දොලහෙන් පමණ ඉස්කෝලේ අතහැර කුලී වැඩට යන්නට පටන්ගෙන, කසිප්පු බීමටද හුරුවී රැවුල වැඩෙන විටම ලැයිමේ කෙල්ලෙක් සමග වෙනත් වත්තකට පැන යන්නට ඇත.


මේ අතරින් සමහර දෙමළු ජංගම ජීවිතයක් ගතකළහ. තේ අක්කර තුන හතරක් පමණ ඇති ගම්වැසි සිංහලයෝ සිය ඉඩමේ කොනක පෙට්ටියක් වැනි කුඩා ගෙවල් ඉදිකර එහි දෙමල පවුල් නවත්තා ගත්හ. එවැනි දෙමල පවුල් ඉඩම් හිමියාගේ තේ ඉඩමේ වැඩද, ගෙදර වැඩද කරමින් ජීවත් වූහ. මෙවැනි දෙමළ පවුලක් වැඩට තියාගන්නා තැනැත්තා කලක් යාමේදී ඔවුන්ව එළවා දමා වෙනත් පවුලක් ගෙන්වා ගනී. බොහෝවිට එල්ල වන චෝදනා වන්නේ 'තේ ගස් නාස්ති කිරීම', 'හොරකම් කිරීම', බීගෙන කුණුහරුප කියාගෙන ගෑනියි මිනිහයි මරාගැනීම ආදියයි. නමුත් බොහෝවිට එසේ එළවන්නේ ඔවුන්ගෙන් වැඩ කරවාගෙන මාසයක් එකහමාරක පමණ පඩිය නොදී තබාගෙන එය ඉල්ලූවිට බව තතු දත්තෝ දනිති. ඒ සියල්ලේ පාඩුව විඳගන්නට වන්නේ ඒ පවුලට ණයට බඩු දුන් කඩේ මුදලාලිටය. හිටිගමන් පළවාහැරෙන මෙවැනි දෙමළ පවුල් නවතින්නේ වෙනත් ගමක එවැනිම ඉඩම් හිමියෙක් ළඟය. මෙම දෙමළ පවුල්වල කාන්තාවන්ට ඉඩම් හිමියාගෙන් අතවර නොවන්නේ දෙමළු යනු හිරිකිත ජාතියක් බව කුඩාකළ පටන් කාවද්දා ඇති නිසාය. නමුත් මා දන්නා එක්තරා ඉඩම්හිමියකු සිය ඉඩමේ වැඩ කරන දෙමළ කාන්තාවකට සිය හැඩ රුවේම දරු සම්පතක් ලබාදී ඇත. එය තමුන්ට වූ අසාධාරණයක් බව ඒ දෙමළ කාන්තාව නොසිතීමම ඔවුන්ගේ ජීවිත කතාවේ එක් පාර්ශවයක් පෙන්නුම් කරයි. 


ඉහත දැක්වූ පරිදිම 'දෙමළු' උපතින්ම ණය වන්නෝය. ඔවුන් කෑමට අවශ්‍ය පිටි, සීනි, හාල් ආදිය මිලදී ගන්නේ අවට ඇති කඩවලින්ය. ණය පොතක ලියවෙන ඒ ණය ගෙවෙන්නේ වත්තේ පඩි දෙන දවසටය. මුලින්ම මුදලටත් ඉන්පසු රුපියල් දාහක ණය සීමාවකට යටත්වත්, ඉන් පසුව ඊට වැඩි ණය සීමාවකටත් කඩෙන් ණයට ගන්නා ඔවුන් සමහර විටෙක ලැබෙන පඩියෙන් ණය නොගෙවා වෙනත් කඩයකින් බඩු ගනිති. මේ ආකාරයට වංචා කිරීම ඔවුන්ගේ සිරිතකි.


ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන ආහාරය රොටීය. දෙමළුන් කළු වන්නේ රොටි කෑම නිසා යැයි අපේ ආච්චම්මා කියයි. අපේ ගෙවල්වලට පාං පිටි ගෙනියන්නේ එහෙමත් වෙලාවක වුවත් දෙමළු එකවර පිටි කිලෝ දෙකක් තුනක් ගෙනියති.


අපේ ගමේ සිටින කවුරුත් එකිනෙකාට අමතන්නේ අයියෙ, අක්කේ, නංගියෙ, මල්ලියෙ, මාමෙ නැන්දේ, ආතෙ ආච්චම්මේ වශයෙනි. සමහර විට නම සමගම ඉහත ඇමතුම යෙදේ. නමුත් ගොවිගම කුලයට වඩා පහත් කුළවල අයටත්, දෙමළුන්ටත් නෑකම කීමක් නැත. රත්නෙ බාප්පාට 'රත්නෙ බාප්පේ' කියතත් ඒ වයසේම සිටින දෙමළ මිනිහෙක් වන 'සංකර'ට අපි 'සංකරයෝ' කියා අමතමු. වැඩිහිටියෝද අප වැනි පොඩි අයට 'පුතේ' කියතත් අපේ වයසේම සිටින සංකරගේ පුත්‍රයාට 'රාමුවෝ' කියා අමතති. අපව හැඳින්වීමේදී 'පංසල ගාවා සොම්පාලගෙ ලමයා' ආදී වශයෙන් කියතත් දෙමළ ළමයෙක් දුටුවිට 'කාගෙද මංද දෙමළ පැටියෙක්' කියා කියති. වයසක දෙමළ මිනිසුන් 'කංකානම' නමින්ද, දෙමළ ගෑනු කවුරුත් 'ආච්චි' නමින්ද හැඳින්වේ. එබැවින් අපේ ආච්චම්මා තමුන්ට 'ආච්චි' යනුවෙන් අමතනු ලැබීමට නොකැමතිය. අපි කෙසේ ඇමතුවත් දෙමළුන් වැඩිහිටි සිංහල අයට 'මාතියා', 'නෝනා' යනුවෙන්ද, අපේ ආච්චම්මාට 'ලොකු මෙනිකේ' ලෙසද, කුඩා ළමුන්ට 'චූටි මාතියා', 'චූටි මැණිකේ' යනුවෙන්ද ඇමතිය යුතුය. අපි පාරේ යනවිට දෙමළුන් ඉඩ දිය යුතුය. 


ලැයිං කාමරවල ඉන්නා පවුල් හිටි ගමන් රණ්ඩු වී කපා කොටා ගනිති. ඒවා බේරන්නේ වත්තේ මහත්තයාය. බොහෝවිට අඩුවෙන් තුවාල ලැබූ එකාට කොන්ද හරහට ලාඩප්පා පොල්ලකින් තැලීමෙන් දඬුවම් දෙනු ලැබේ. වරක් අපේ පුංචම්මාගේ කඩෙන් ණයට ගෙන ණය නොගෙවූ දෙමළෙක්ව පුංචම්මා විසින් රඹුටං ගහේ බැඳ ලාඩප්පා පොල්ලෙන් තලන ලදී. කඩේ ළඟ වටවූ සෑහෙන පිරිසක් ඉදිරියේ තැලුම් කෑ ඔහුව හදිසියේ කඩාවැදුනු අපේ මාමා විසින් නිදහස් කර යවන ලද්දේ පුංචම්මාව පොලීසි ගෙනියන බවට තර්ජනය කිරීමෙන් පසුවය. නිදහස ලැබූ මිනිහා තමුන් ලැබූ පොලු පාරවල්වල වාඩුව ගත්තේ තමුන් ගුටිකන තෙක් පැත්තකට වී බලාසිටි සිය බිරිඳ සහ ළමයින්ට තැලීමෙනි. නමුත් මේ කිසිවිටකත් දෙමළුන් පොලීසියට ගොස් 'ඇන්ටරියක්' දැමීමට තරම් නිර්භය නොවීය.


ඔවුන්ගේ ආගමික උත්සවයක් කියා ඇත්තේ එකකි. ඒ කුඩා දේව රූපයක් ඔවුන් විසින් සාදාගත් කුඩා දෝලාවක තබා ගෙනයන උත්සවයයි. එය දෙමළ පෙරහැර නම් වේ. මහ රෑ නවයට පමණ වත්ත පාරදිගේ ප්‍රධාන පාරට පැමිණ මහපාරේත් ටික දුරක් යන මේ පෙරහැරේ කාවඩි නටන්නෝ කීප දෙනෙක් සිටිති. දේව පිලිමයට ඉහලින් වත්තේ සිටින එකම ධනවතා වන 'රාජා'ගේ ගෙදර තිබෙන ඩියුබ් ලයිට් එක එල්ලා ඇත. එයට කරන්ටෙක දෙන බැට්ටිය ඔහු විසින් සිය පාපැදියේ තබාගෙන තල්ලු කරගෙන යයි. ඔවුන්ගේ පෙරහැරේ ගෙනයන ටිං බෙලෙක් කැටයට අපි කවුරුත් සත පනහක් රුපියලක් දමමු. එයට වැඩි ගානක් නොදමන්නේ 'දෙමළ දෙයියන්ට' පඬුරු දැම්මාට පිං නොලැබෙන නිසාය.


පසුගිය යුද්ධ කාලයේදී දෙමළුන්ට නිතර ගුටි කන්නට සිදුවිය. සමහර ප්‍රදේශවල ග්‍රාමීය දේශප්‍රේමියෝ සිය ගමට හමුදාවේ කෙනෙකුගේ මෘත දේහයක් ගෙනෙන සැම විටම අසල පිහිටි වතුවලට කඩාපැන දෙමළුන්ගේ හට්ටි මුට්ටි පොලවේ ගසා දෙමළුන්ට ගුටි ඇන්නෝය. ඔවුන්ගේ කුකුළු කූඩුවල සිටි කුකුළන් මරාගෙන කෑවෝය.


දෙමළ පවුල්වල වැඩියෙන් දුක් විඳින්නේ ගැහැණුය. යන්තම් අවුරුදු දොළහ දහතුන වනවිටම කුවුරන් හෝ 'දෙමල' මිනිහෙක් සමග පැනගොස් වෙනත් වත්තක ලැයිමක නවතින ඔවුන් වැඩි කල් නොයාම ළමයින් පෝලිමක් හදාගන්නේ උපත් පාලන ක්‍රම ගැන නොදන්නා නිසා විය යුතුය. මෙයින් ළමයින් කීප දෙනෙක්ම කුප්පි ලාම්පුවට පිලිස්සීම, ඇලක දොලක වැටීම, ලෙඩ හැදීම ආදිය නිසා අඩු වයසින්ම මියයති. ඉතුරු ළමයින්ද අතපය හතර හයිවනවිටම කුලීවැඩට ගොස් ඇටෙං පොත්තෙන් එලියට එන කාලයේදීම කා සමග හෝ පැනයති. ඔවුන්ගේ කසාද ජීවිතද මාස දෙකතුනක්, අවුරුද්දක් දෙකකට වඩා වැඩි කාලයක් රඳන්නේ නැත. එවැනි විටක ළමයින්ද සැමියාද දමා අලුත් 'මිනිහා' සමග පැනයාම 'දෙමළ' ගෑහැණුන්ට අරුමයක් නොවේ. 


'ඉංගනේසන්ගේ ගෑනි' වන 'රානි' හැමදාම වත්තේ හෝ ගමේ අයගේ කුලී වැඩ කරද්දී ඉංගනේසන් කිසි වැඩක් නොකර සිය බිරිඳගේ අතේ ඇති මුදල පැහැර ගනිමින් එයින් කසිප්පු බී ඇයටම තඩිගැසුවේය. මේ නිසා 'රානි' අලුත් සැමියෙක් හොයාගෙන ඔහුත් සමග පැන ගියාය. 'ඉංගනේසන්' තවත් ගෑනියෙක් ගෙනාවේය. දවල් දවසේ වැඩ කිරීමත්, නොකඩවා ළමයින් වැදීමත්, රාත්‍රියට ගුටිකෑමත් නිසා මට මතක ඇති කිසිඳු 'දෙමළ' ගැහැනියක් මෝල් ගහක් තරංවත් මහත නැත.


දෙමළුන්ගේ ගෙවල්වල කොටහළුවක්, මගුලක් හෝ අවමගුලක් වූ විට උත්සවයක් ගත් බවක් මා දැක නැත. සමහර අවස්ථාවල කලක් තිස්සේ අපි දන්නා දෙමළ මිනිහෙක් දකින්නට නොමැති විට කවුරුන් හෝ ඔහු ගැන විමසයි.


"කෝ රාජො අර උඹලෑ ලැයිමෙ හිටිය බීඩි බොන වයසක කංකානම?"

"යේ එපේ මමානේ මෙනෙිකේ. ගිය ෂුමානෙ මෙරුනා. වත්තෙම් වල්දැම්ම"


වයසට ගොස් මැරුණද, කුඩා කාලයේදී මැරුණද, ළමයි හම්බුවෙන්නට ගොස් මැරුණද, ඔවුන්ව රෙදි කඩමාල්ලක ඔතා වත්තේ පහල කොටසේ තේ ගස් නැති මූකලානක වල දමනු ලැබේ. ඒ තේ ගස් ඇති තැනක හෝ වතු ඉඩමේ ඉහලක වල දැමුවහොත් මළ මිනිය දිරායන සාරය තේ ගහට උරාගැනීමට ඉඩ ඇති නිසාදැයි මම නොදනිමි. 


ඔවුන් ගැන යන්තම් හෝ කියවෙන සිංදුවක් ඇත්තේ මෙපමණය. අවාසනාවකට ඒ සිංදුවටද දෙමළුන්ගේ ජීවිතවලට වුනු දේම සිදුවී ඇත. 




Sunday, November 27, 2016

ජනසන්නිවේදනය නොහොත් කෑගැසීම





ජන සංනිවේදනය කියලා අමුතුම විෂයක් ඉස්කෝලවල උගන්වන බව මාත් දැක්කේ බුකියෙන්ය. දැං පත්තර නොබලන නිසා කවුරුත් විස්තර දැනගන්නේ බුකියෙන් සහ ගොසිප් වලිනි. සන්නිවේදනය ගැන උගන්වන විට කියාදෙන්නේ මිනිසා මුලින්ම සන්නිවේදනය කලේ දුම් ගැසීම, අඬබෙර ගැසීම ආදී ප්‍රාථමික ක්‍රම වලින් බවයි. අපි පාසල් යන කාලේ වනවිට රචනාවලට ලියුවේ ‘දැනට පවතින සන්නිවේදන ක්‍රම වන්නේ දුරකථනය, රූපවාහිනිය, ගුවන්විදුලි යන්ත්‍රය’ යනාදිය බවයි. නමුත් එවකට ඒවා පට්ට පල් බොරුය. නමුත් ඇත්ත ලියුවොත් රචනාවට ලකුණු අඩු නිසා ලකුණු ලැබෙන බොරුම ලිව්වෙමු. ඒ බොරුවලට හිලව් වන්නට මෙතැන ඇත්තම ලියමි.


දුරකථනයෙන් සන්නිවේදනයක් හෙවත් පණිවිඩයක් අපේ ගමට ලැබෙන්න බොහෝ කලක් ගතවේ.  අපේ ගමේ ටෙලිපෝන් තිබුණේ දෙකකි. එකක් තිබුණේ ‘රඹුටන් ආතා’ ගේ ගෙදර තිබූ තැපැල් කන්තෝරුවේය. අපේ ගමේ වෙනත් කිසිම කන්තෝරුවක් නොතිබූ නිසා තැපැල් කන්තෝරුව හැඳින්වුනේ 'කන්තෝරුව' ලෙසය. අනෙක තිබුණේ සිරිසේන මහත්තයාගේ ගෙදරය. අපේ ගමට ටෙලිපෝන් පණිවිඩයක් ආවොත් එන්නේ ඒ තැන් දෙකෙන් එකකට පමණි. සමහර අවස්ථාවලදී ගමේ කාට හෝ ඉතාමත් හදිසි පණිවිඩයක් දැනුම් දෙන්නට තිබුනොත් තැපැල් කන්තෝරුවේ ටෙලිපෝන් නොම්බරේට කතා කර මැණිකේ නැංදාට කී විට එයා දවල් කෑමට ගෙදර එන ගමනේ පණිවිඩය කියයි. නැත්තං අපේ පුංචම්මාට කියා කඩේට එන කෙනෙකු අත පණිවිඩය යවයි. 


“මැණිකෙ නංගියෙ හාමිලවත්තෙ අසෝකෙලගෙ ගෙදෙට්ට කෝල්ලෙයක් ආව. අසෝකෙගෙ පවුලගෙ ලොකු මාම නැතිවෙලාලු. අනිද්ද කටයුතු කර්නවලු. පණිවිඩයක් යවන්න පුළුවනෑ”


එව්වාට උත්තර දෙන්නේ ආච්චම්මාය.


“ඕකුං එක්ක අපේ කතාවක් නෑනෙ. පිට පාරෙම යනව. පැත්තවබ්බලන්නෑ. ඕන්නං මං ජෑකොඩිලෑ ගෙදෙරිං ආවොත් කියන්නං. උං කියයි පණිවිඩේ.”


ඒ අහල පහල කෙනෙක් එදා දවසේ කඩේට ආවොත් හොඳය. නැත්තං පණිවිඩේ කියන්න වෙන්නේ එහෙම කෙනෙක් කඩේට ආ දවසකටය. දවස් දෙකකට විතර පස්සේ ලාම්පුතෙල් ගෙනියන්න කඩේට එන ජෑකොඩිලෑ ගෙදර ළමයෙක්ට කියා යවන පණිවිඩය අසෝකෙගේ කනට වැටෙන්නේ හත් දවසේ බණ දවසටය. ඒකත් හත් අට දෙනෙක්ගේ කටින් කට යාම නිසා ගෙවී ගොස් කෑලි හැළුන පණිවිඩයකි. 


“අසෝක මල්ලිලෑ ලොකුතාත්ත මැරිල කියන්නෙ. භූමදානෙ අනිද්ද කියල කිව්වලු. කන්තෝරුවෙ ටෙලිපෝන්නෙකට කතා කොල්ල කිව්ව කියන්නෙ පහුණු දාසක. අපේ ළමෙය ඊයෙ කඩේ ගියකොට කඩේ මැණිකෙ තමා උට කියල තියෙන්නෙ. ඊයෙ හැන්දැවෙලා වැඩි හංද මං මේ දැං ආවෙ.”


අන්තිමට හරි පණිවිඩේ දැනගන්නට අසෝකට කන්තෝරුවටම යන්නට වෙයි. අන්තිමට ඔවුන් මළගෙදර නොව හත්දවසෙ දානේ හැලිවලං හෝදන වෙලාවට මළගෙදරක්ව තිබූ ගෙදරට යන්නේ “තොපි දැන්ද එන්නෙ. බොලාට ටෙලිපෝන් කොල්ල කියලත් ආ හැටිද ඔය.” කියා බැනුමත් අසාගෙනමය.


සිරිසේන මහත්තයා ටෙලිපෝන් කෝල් එකක් ගන්නේ මාසෙකට හමාරකට දවසකි. ඒ ගෙදර ටෙලිපෝන් එක විසිතුරු භාණ්ඩයකි. ඉතින් සිරිසේන මහත්තයා ටෙලිපෝන් කෝල් එකක් ගන්න ඕනෑ කියා හිතී රිසීවරය කනේ තබා, ඉලක්කං එබුවාට සද්දයක් නැත. එවිට වෑර් ගලවා හයිකර, පිහදමා, තට්ටු දමා, පිඹ නොයෙක් පිළියම් කළත් ටෙලිපෝන් එක මීක් සද්දයක් නොකියයි. ඒ ගමන, ටෙලිපෝන් එකේ සිට වහලය දිගේ ඇදෙන වෑර් එක බිත්තියට හේත්තුකර තැබූ ඉනිමගක් ආධාරයෙන් අඟලෙං අඟල පරීක්ෂා කර බලයි. එහි කොතනකවත් මීයන් කා නැති තැන අඬුවක්, කතුරක්, වෑර් කෑල්ලක්, කොහු ලනු, වප්පිහියක් ආදිය දැමූ මල්ලක්ද ටෙලිපෝන් කනුවක් තරම උස කෙක්කක්ද රැගෙන උඩ බලාගෙන ගෙදරින් දොට්ට බසියි. ගෙදර වහලයේ සිට ටෙලිපෝන් කනු ඔස්සේ සුදු පාට සැමන් බාග වැනි රවුං වල එති එතී පාර දිගේ කනුවෙන් කනුවට දුවනා ටෙලිපෝන් වයර් දිහා බලාගෙන යන ඔහු සමහර අවස්ථාවල පාරේ ඇති වලවල්, කානු ආදියේ දිග පළලද දැනගන්නේය. සමහර තැනක වැල්ගාලක් ටෙලිපෝන් වයර් බදාගෙන පැටලී සිටී. සිරිසේන මහත්තයා වහාම මල්ල බිම තබා එයින් ගත් පිහිය කෙක්කේ බැඳ වැල් ගාල කපා ඉවත් කරයි. ඒ වැල් ගාලේ කූඩු හදාගෙන සිටින දෙමලිච්චෝ, පොල්කිච්චෝ, බට්ටිච්චෝ, පැණි කුරුල්ලෝ ආදීන් එතුමාගේ මව්ගුණ වයමින් මහා හඬක් නගා පිටවී යයි. එතැන වයරයට අලාභ හානියක් නැතිනම් සිරිසේන මහත්තයා නැවතත් පිහිය ලිහා මල්ලට දමාගෙන කෙක්කත් අතින් ගෙන සිය පාද චාරිකාව අරඹයි. සිය නිවසේ සිට හැතැප්මක් දෙකක් පමණ පයින් යාමෙන් පසු කැඩී ඇති වයර් දෙපොට හොයා ගැනීමට ඔහුට හැකි වෙයි. මෙය බොහෝ විට අතුරුපාරකට හැරෙන තැනක්, හොඳින් ඵල දරා ඇති අඹ, මැංගුස්, රඹුටන් ආදී ගහක් අසලක විය හැකිය. බොහෝ පහතින් ඇති ටෙලිපෝන් වයර් අතුරු පාරවල් වලට හැරෙන දළු ලොරිවල පැටලීම නිසා කැඩී යයි. නැතිනම් ඵල ඇති ගස්වලට වදින පොලු පහරවල් වැරදී වයරයට වැදීම ආදී දේවල් නිසා කැඩී යයි. බොහෝවිට එසේ කැඩී ඇති වයරයේ අත දිග මානයේ ඇති කොටස මේ වනවිටත් ඇත්තේ කාගේ හෝ ගෙදරක රෙදිවැලක් ලෙස, කිතුලේ එල්ලන මුට්ටියේ වරපට ලෙස, වැටක් බැඳි රැහැනක් ලෙස, රේඩියෝවක ඒරියල් එකක් ලෙස හෝ බල්ලෙක් බැඳි රැහැනක් ලෙසය. කැඩී ඇති වයර් පොටෙන් වැඩක් නොකෙරෙන බව දන්නා නිසා එයට අලසකමින් ඉන්නට නොදී එක කැති පහරින් එය මව් වයරයෙන් වෙන්කරගෙන තමුන්ගේ වැඩකට ගෙනයාමට අපේ ගම් වැසියෝ කඩිසර වෙති.


මෙලෙස වයරයේ දිග අඩු අවස්ථාවලදී සිරිසේන මහත්තයා සිය කෙක්කත් මල්ලත් රැගෙන නිවසට ගොස් පිළිවෙලකට හැඳ පැළඳගෙන මොටෝ සයිකලයේ නැගී ටවුමට යන්නේ ටෙලිපෝන් කන්තෝරුවට පණිවිඩය කියා අලුත්වැඩියාව කරවා ගන්නටය. එයිනුත් දවස් කීපයකට පසු එන ටෙලිපෝන් කන්තෝරුවේ ලොරියක් අදාල අලුත්වැඩියාව කරදී යන්නේය. නමුත් සති දෙකතුනක ඇවෑමෙන් වෙනත් තැනකින් වයර් පොටක් කැඩී යන්නේ අසල අඹ ගහක හැදී ඇති අඹ වල්ලක් නිසාය. පසු කාලිනව ටෙලිපෝන් කන්තෝරුවෙන් සිරිසේන මහත්තයාට පොඩි වයර් රෝලක්ද දී තිබුණේ සුදුසු පරිදි අලුත්වැඩියාවන් ඉටුකර ගැනීමටය. ඉන්පසු මදි පාඩුව රෝලෙන් දමා වයර් දෙපොට බිම සිටම පුරුද්දන සිරිසේන මහත්තයා උංචිල්ලාවක් මෙන් පොලවේ සිට අඩි හතර පහක් උඩින් එල්ලෙන වයර් දෙපොට රිටක ආධාරයෙන් ගසක පුළුවන් තරම් උස අත්තක පටලවයි. කලක් යනවිට ටෙලිපෝන් කම්බි කණුවලට වඩා ගස් උඩ රඳවා තිබුනේය. ඒ විදිහට බැලූ කළ සිරිසේන මහත්තයාගේ ටෙලිපෝන් එකෙන්ද පණිවිඩයක් දැනගන්නට ක්‍රමයක් තිබුනේම නැත. එයට ඇමතුමක් දෙන්නට පෙර වයර් කැඩී ඇතිදැයි බලා ටෙලිපෝන් එක සාදාගන්නා ලෙස කියන්නට වෙනම කෙනෙක් යවන්නට සිදුවනවා ඇත. එයින් පණිවිඩයක් යවන්නටද පෙර හැතැක්ම හය හතක් පයිං ගාටන්නත් වැල් ගාල් පාහින්නත්, කම්බි පුරුද්දන්නත් සිදුවීම නිසා ඒ ටෙලිපෝන් එකත් සුදු අලියෙක් නොව ජාති ණයක්ම වී තිබුණේය. 


ටීවීයෙකෙන්ද එකල කෙරුනේ රේඩිවේකෙන් කෙරෙන සේවාව වැන්නකි. අපේ ගමට එදා පටන්ම චැනල් අහුනොවීමේ රෝගය දරුණුවටම තිබූ නිසා ටීවී තිබුණු නිවෙස් කිහිපයේ අයගේ විනෝදාංශය වී තිබුණේ වඩා දිගැති උණ ලී ආදියේ මුදුනේ ඇමිණූ ඇන්ටනා වත්තේ පිහිටි උසම ගස්වල මුදුන්වල අමුණා ඒ මේ අත කරකවමින් චැනල් ඇල්ලීමට උත්සාහ කිරීමය. මේ ඇන්ටනා විවිධාකාරය. සමහර ඒවා 'V' අකුරේ හැඩයට ඇන්ටනා කූරු හෝ පතුරු ඇමිණූ ඒවාය. සමහර ඒවා කූරු දොලහේ, පහලොව පමණක් නොව විසි තිස් ගණන්වල යෝධ රේක්ක වැනි ඒවාය. තවත් සමහර ඒවායේ ඉදිරි පැත්තට කුකුල් කූඩුවලට ගන්නා දැල්, රෙද්ද නැතිව නන ටික විහිදාගෙන නිරිවස්තරෙන් සිටිනා කුඩ ආදියද අමුණා නවීකරණය කර තිබුණි. මේ ඇන්ටනා බූස්ටර ඇතුව හෝ නැතුව අමුණමින් නටන මේ නාඩගම් කොයිකත් අවසානයේ බලන්නට ලැබුනේ හොල්මං වැනි ඡායාවන් පමණි. නමුත් කටහඬ නම් අහන්නට ලැබුණි. නාවලවත්තේ මාමාගේ අංජනමෙන් ඊට වඩා පැහැදිලිව පේන බව අපේ ගමේ අයගේ මතය විය. ඒ නිසා මාසෙකට සැරයක් බැට්ටි චාජ් කරන්නට වැඩ සිද්ධ කරන්නාවූද, අකුණු ගහන වෙලාවට අහක යන අකුණුත් ගෙදරට අද්දවා දෙන්නාවූද ටීවියෙකට වඩා බැට්ටි කෑලි කීපයකින් මාසෙකට වැඩි කාලයක් සද්දේ දෙන රේඩිවේක ඉතා හොඳ විය. 


රේඩිවේකේ තිබුණු ලොකුම පරහ වනුයේ පවතින ආණ්ඩුවට විරුද්ධ අයට අහන්නට ඒවා නොතිබීමය. සමහරු ‘පිලිපීනයේ වැනිලා නුවර සිට ගෙන එන වෙරිටාස් සිංහල සේවය’ කියා එකක් අමාරුවෙං අල්ලාගෙන ඇසූ අතර අපේ තාත්තාද ‘සමස්ත ඉන්දීය ගුවං විදිලියේ සිංහල සේවය’ කියා එකක් බොහොම අමාරුවෙං අල්ලාගෙන ඒකේ පවුත්ති ඇසූ බව මතකය. නමුත් අකුණු ගහන වෙලාවට තෙල් තාච්චියට වතුර දැම්මාක් මෙන් ‘චරාස්’ ගා සද්දයක් එන බැවින් වහින වෙලාවට එයින් තොරතුරු දැනගැනීමට වඩා තාත්තාගෙන් බැනුං ඇසීමට සිදුවේ. 


"ඔය කැවුතු කැටිය වහල දාහං. හෙන ගස්සෝ ගන්නැතුව"


මේ නිසා අපේ ගෙවල් මණ්ඩියේ අය කෙටි දුර ක්ෂණික පණිවිඩ යැවීම සඳහා ක්‍රම දෙකක් යොදාගත්හ. එයින් පළවෙනි ක්‍රමය නම් ‘කෑගැසීමය’. මේ ක්‍රමය ඔස්සේ අපේ ගෙදර සිට චන්දරේ මාමාගේ ගෙදර, හංසනීලාගේ ගෙදර, දැතිහුලස් නිවස, සුදුවලාගේ ගෙදර, ගුනොවද්දන මාමලාගේ ගෙදර, ගනේවිටේ ගෙදර ආදී ගෙවල් අතර සන්නිවේදනය කළ හැකිය. දුර වැඩි ගෙවල් දෙකක් අතර නම් අතරමැදි ගෙයක් හරහා පණිවිඩය යැවිය යුතුය. චන්දරේ මාමලාගේ ගෙදර අයට පොඩිමහත්තෙයා මාමාගේ ගෙදර කෙනෙකුට පනිවිඩයක් කියන්නට ඕනෑ නම්.

“දයක්කේ, දයක්කේ”

කියා අපේ ගෙදර ඇමතීමට සිදුවේ. එවිට මට අපේ ගෙදර සන්නිවේදකයා වශයෙන් මිදුලේ ඉදිරි කොනට පැන.

“ඇයීඊඊ”

කියා අසන්නට සිදුවේ. එවිට

“පුතේ.. පොඩිමහත්තයියලෑ අක්කෑං අහන්නකො අද පංසල් යනවද කියලා”

යනුවෙන් පණිවිඩය ලැබේ. මම එවිට පිළිකන්නට ගොස් පොඩිමහත්තෙ මාමාගේ ගෙදරට අමතමි.

“පොඩිමහත්තෙ මාමලෑ නැංදේ”

කියා කෑගසමි. එවිට 

“ඉන්නෝ”

කියා පණිවිඩය ලැබේ. එවිට මම පණිවිඩය බාර දෙමි.

“චන්දරෙ මාමලෑ නැංද ඇහුව පංසල් යනවද කියලාආ..”

“හතරාමාට්ට ඉතර යං කියන්න....”

මම පණිවිඩය රැගෙන මිදුලේ ඉදිරිපසට යමි.

“හතරාමාට්ට යං කිව්වා”

“හා පුතේ මං එන්නං කියන්න එහෙනාං”

මම නැවතත් පිළිකන්නට ගොස් පණිවිඩය බාරදෙමි.

“හාලූඌඌ”

දැන් අපි සමහර ඇමතුම් වලට පිළිතුරු නොදෙන්නාක් මෙන් මේ ඇමතුම්වලටද උත්තර නොදී සිටිය හැකිය. එවිට,

“දයක්කේ, දයක්කේ”

 කියා කවුරුන් හෝ අපේ ගෙදර අමතන විට

"සද්ද නොකර හිටහං. ඔය කතා කොරන්නෙ අපිට කොටහළු ගෙදර යන්න අඬගහන්න. ඕවෑ ගිහිං බෑ."

කියා අපේ අම්මා මගේ කට වසාදමයි.

 මේ කෑගැසීමේ ක්‍රමයෙන් අහල පහල සිටින කන් ඇහෙන හැම දෙනාමත් මේ පණිවිඩය දැනගන්නා නිසා මේ ක්‍රමය පෝස්කාඩ් යැව්වා වගේය. ඒ නිසා අනික් අය දැනගැනීමට උවමනා නැති පණිවිඩ යැවීමට යොදාගන්නේ පොඩි ළමයින්ය. එවැනි වෙලාවට තමුන්ගේ ගෙදර ඉන්නා පොඩි එකෙක්ට පණිවිඩය කියා පණිවිඩය ලබන ගෙදරට යවන්නේය. අපේ අම්මාද විටින් විට 

“කරුම්මාමලෑ ගෙදෙට්ට ගිහිං නැංදෑං අහල වරෙං ................................... කියල”

ආදී ලෙස පණිවිඩ මා අතේ යවයි. සමහර විට ඒ ගෙදර සිටින ළමයි සමග සෙල්ලමට වැටී පණිවිඩය අමතක වීමෙන් වෙනත් යමක් ඇසීමට ඇති අවදානම නිසා කොල කෑල්ලක අදාල පණිවිඩය ලියා යැවීමටද සිදුවේ. මගේ ඉස්කෝලේ පොතක මැද පිටුවෙන් කෑල්ලක් ඉරාගෙන පැන්සලකින් ලොකු අකුරින් අදාල පණිවිඩය ලියා හතරට නවා 


“මේග්ගිනිහිං චන්දෙරෙ මාමලෑ නැංදට දීහං”


කියා යවනු ලැබේ. සමහර විට ඒවාට පිළිතුරුද මෙවැනි තුණ්ඩු කෑලි ලෙසම ලැබේ.


අපි දුර සිටින නෑයින් සමග විස්තර හුවමාරු කරගන්නේ ලියුං වලිනි. ලියුමක් අපේ නමට ලැබෙන්නේ තැපැල් කන්තෝරුවට හෝ ලිපිනයේ ලියා ඇති ****** ස්ටෝර්ස් බාරේ නම් කඩයටය. ලියුමක් ඇවිත් ඇති බවට කාගෙන් හෝ ලැබෙන පණිවිඩය අනුව කන්තෝරුවට හෝ අදාල කඩයට ගොස් එම ලියුම බාරගත යුතුය. ඒ නිසා ලියුමටද ටෙලිපෝන් පණිවිඩයකට තරම්ම දින ගණනක් ගතවේ.

අද මාර්තු 27 බදාදා,
නිවසේදී,
බුදු සරණයි!
ලොකු අයියා වෙත,
.........................................................................
.........................................................................................................
කියා පටං ගැනෙන මේ ලියුංවලින් බොහෝවිට කියවෙන්නේ තමුන්ට ඇති හිඟපාඩු ගැනත් පුළුවන්නං සල්ලි කීයක් හරි දෙන්න කියා ඉල්ලීමත්ය. එහෙමත් නැතිනම් අපේ වෙනත් නෑයෙක් අපට විරුද්ධව කියූ කළ දෙයක් පිළිබඳ කේලමක්ය. මෙවැනි ලියුමක් ලැබුනොත් කේලම හගිස්සවීමට ගොස් පොලිස් පොතට ඇන්ටරියක් හෝ ගෙදර ගෝරියක් සුවර්ය. එවැනි අවුරුදු ගානක් පරණ ලියුං අල්මාරි, කොට්ට උර ආදියේ හංගාගෙන සිට උවමනා වෙලාවන් වලදී ඉදිරිපත් කර ගෝරියක් පටං ගැනීම ලියුම ලැබූ අයගේ සිරිතකි.


තවත් ලියුං එවන කොට්ඨාසයක් වන්නේ අපේ හතුරෝය. එළිපිට මුහුණට මුහුණලා කාකොටා ගැනීමට බැරි අය අමු තිත්ත කුණුහරුප සහිතව පුස්කැප් කොල පුරවා පෑනේ තින්ත ඉවරවන තුරු බැනුම් ලියා එවන එවැනි ලියුම්ද කෙලවර වන්නේ පොලිස් පොතෙනි. අපේ තාත්තාගේ ලොකු අක්කා කෙනෙක් එවැනි ලියුම් ලියා ප්‍රසිද්ධියට පත්වී තිබූ බව මට මතකය. උන්දෑ එවූ එවැනි අමු තිත්ත කතා සහිත ලියුම් වගයක් අපේ ගෙදර අල්මාරියේ ලාච්චුවක අඩියේ හංගා තිබී නෑදෑයන් අතර ගෝරියක් ඇතිවූ අවස්ථාවකදී අම්මා විසින් එහි සමහර කොටස් උපුටා දක්වන ලද බව මට මතකය.


මේ හැරුණු විට අපට යහපත් යමක් ලියුම්වලින් නොලැබුණි. කලාතුරකින් හෝ රස්සාවකට කැඳවීමක් ලැබෙන, යම් ප්‍රතිළාභයක් හෝ තෑග්ගක් ලැබෙන බවට ලියුමක් අප නමට ලැබුණහොත් ඒවා කන්තෝරුවේදී හෝ අදාල ***** ස්ටෝස් කඩයේදී අතුරුදහන් වන්නේය.