Follow by Email

Friday, April 21, 2017

ගුවන් විදුලිය හෙවත් Air Electricity - 2

රේඩිවේක ආයිමත් කට අරින්නෙ රෑට හතට විතර. තාත්තා ගෙදර ඇවිත් එයාගෙ ධර්ම දේසනාව පටං අරගෙන ටිකක් වෙලාවක් ගියාට පස්සෙ හදිස්සියෙම


"ර්ර්රංග.... අද සේඩිවේකෙ නාට්ටි තියෙනවද?"

කියල අහනව.

"ඇයියද මුවම්පැලැස්ස තියෙනොවනෙ"

මං උත්තර දෙනව.


"කීයටද් තියෙන්නෙ ක්හ්ං"


"දැම්පටං ඇරං ඇති"


තාත්තා තමුංගෙ කට වහල රේඩිවේක දානව.


"ටික්"


ඊළඟට ලොකු රවුම කරකෝන ගමං පීකරේ කිට්ටුවට කන දික්කරනව. ආයිමත් චිමිනි ලාම්පුව රේඩිවේකෙ කිට්ටුවට අල්ලල මීටරේ කටුව දිහා බලනව. මීටරේ එක කොනක ඉඳං අනික් කොනට යනකං ලොකු රෝදෙ කීප සැරයක්ම කරකැව්වට මුවම්පැලැස්ස තියෙන සේවෙ අහුවෙන්නෑ. ඒ ගමන රේඩිවේක බැනුං අහනව.


"මේ බඩකැවුත්ත ඒගාන අහුවෙන්නෑ."


තාත්තා ඒකට වෙදකං කරන්න පටං ගන්නව. මේකට පළවෙනියටම කරන්නෙ ගොඩ වෙදකං. අත්බෙහෙත් හැටියට ඒරියල්ලෙක පුළුවං තරං උසට දිගාරිනව. ඊළඟට ඒරියල් එකට ගෙදර තියෙන තරමක් කම්බි හොයල අමුණල එක කොනක් ජනේලෙං එලියට දානව. නැත්තං පුවක් කපන පිහියෙ මුවහත පැත්ත ඒරියල්ලෙකට ගාවනව. නැත්තං රේඩිවේක එක එක අතට හරෝල බලනව. මුනිං අතට තියනව. රේඩිවේක වටේ එක එක තැංවලට තට්ටු කරනව. ඇල කරනව. ඒත් මේ කිසිම අත්බෙහෙතකිං මුවම්පැලැස්ස තියෙන සේවෙ අහුවෙන්නෑ. ඒ හිංද තාත්තා බටහිර වෙදකමට යොමුවෙනව.


"මේ ඕයි"


තාත්තා අම්මට කතා කරනව.


"ඕ"


"අර කෙල්ලගෙ ඕඩිකොලොං බෝතලේ දෙනොව මෙහෙ"


අම්මා නංගිගෙ ඕඩිකොලොං බෝතලේ තාත්තට දෙනව. තාත්ත රේඩිවේක මේසෙ උඩ උඩුබැලි අතට හරෝල තියල විට වට්ටියෙ තියෙන පිහිය ඇරං ලයින් කඩන පොඩි රවුමයි, අඬ අඩුවැඩි කරන රවුමයි දෙකම යටිං පිහිය තලේ දාලා උස්සලා ඒ රවුං දෙකම ගලෝනව. ඒ රවුං දෙක උඩ පැනල මේසෙ දිගේ රෝල් වෙනව. මං ඒ දෙක අල්ල ගන්නව. ඊළඟට ඒ රවුං දෙක ගලෝපු තැන යටිං තියෙන කූරු දෙක දිගේ හොඳට යටට බහින්න ඕඩිකොලොං දානව. දාල පිඹිනව. ආයිමත් රවුං දෙක හයිකරනව. ඉං පස්සෙ ඒ දෙකම හත් අට පාරක් දෙපැත්තට කරකෝනව.

"ටිට් ටහ් ටිට් ටහ් ටිට් ටහ් ටිට් ටහ් ටිට් ටහ්"

"යාහුප් බාහුප් කාඋප් යඋප් හෙප් හොප්"

එතකොට රේඩිවේකත් තමුංගෙ රවුං කරකැවෙන හැටියට බහුබූත කියනව. ඉං පස්සෙ තාත්තා රේඩිවේක මුනිං අතට තියලා රේඩිවේකෙ පස්ස පැත්තෙ පියන අරිනව. බැට්ටි බටෙත් ගලෝනව. එතකොට රේඩිවේක අස්සෙ පදිංචි වෙලා ඉන්න කැරපොත්තො එහෙමෙහෙ දුවනව. තාත්තා ගුරුලේත්තුවෙ තියෙන දුංකල ගුලිය ලිහල දුංකල නැටි කෑල්ලක් අරං ඒකෙං කැරපොත්තංව එළියට ඇදල දානව. ඉං පස්සෙ සේවා අල්ලන රවුමෙ යටි පැත්ත කියල හිතෙන තැනටයි තවත් කොහෙද අහුමුළු දෙක තුනකටයි ඕඩිකොලොං දාල පිඹිනව. ආපහු බැට්ටි බටේ හයිකරල රේඩිවේක නැගිට්ටෝල අරගෙන අතට අහුවෙන ලොකු පොඩි රවුං සේරම හත් අට වතාවක් දෙපැත්තට කරකැව්වට පස්සෙ ඒ වෙදකමත් ඉවර වෙනව. සමහර දවස්වලට ඒ වෙදකමත් හරියන්නෙ නැතුවහම තාත්තා බොහොම දරුණු තීරණයක් අරගෙන


"මේකෙ රවුං මලකඩ අල්ලල."


කියලා ඕඩිකොලොං වෙනුවට කුප්පි ලාම්පුවෙ තියෙන ලාම්පුතෙල් ටිකක් රේඩිවේකෙ ඒ තැංවලට දානව.


ඔය සේරම කරලා යංතං සේවෙ අල්ලගෙන බලනකොට නාට්ටියෙ අන්තිම කොටහ. නැත්තං නාට්ටිය ඉවර වෙලා අන්තිමට නිවේදකය 


"ලබන සතියේත් මේ වේලාවටම ඒ බවර් සහ සමාගම ඔබ වෙතට ගෙන එයි... ටනනං ටනනං ටනනං ටනනං ටට්ටා ආාාාා .... මුවංං   පැලැස්ස...."


කියල කියනව. ආං එතකොට අපේ තාත්තට යකා වැහෙනව.


"ඉඳකිං රේද්ද... මේ කැවුතුකැටිය"


කියලා රේඩිවේක බිම දාලා ඇඳයට්ට විසිවෙන්න පයිං එකක් ගහනව. ඒ වෙලාවට බැට්ටි බටේ පැන්නොත් රේඩිවේකෙ සද්දෙ නවතිනව. එහෙම නැත්තං රේඩිවේක තාත්තට ඔලොක්කුවට වගේ ඇඳයට ඉඳං දෙමළ සිංදුවක් කියනව.


"ඩඟර පටං ඩඟර පටං..ටං ටං ටං ටටං ටටං. ආඩාාා....... අඩේ ...... පූඩා....."


ඒ වෙලාවට මං කොස්ස ඇඳ යට්ට දාලා රේඩිවේක ඇදල අරං ඒකෙ සද්දෙ වහනව.


මුවම්පැලැස්ස ඇරුණම ආයිත් තිවුනෙ "රහස් පරීක්ෂක නාට්ටිය" කියල එකක්. කඩිගුලක් උඩ ඉඳගත්ත කෙනෙක් උඩ පැනල පස්ස බදාගෙන කෑ ගහනව වගේ බොහොම බයානක සද්දයක් ඒ නාට්ටියෙ මැද හරියෙ දාන හිංදා මං ඒක අහන්න බයයි. ඒකෙ තියෙන්නෙත් බය හිතෙන කතා. ඒ බය හිතෙන දේවල් සේරම අහං ඉඳල මං රෑට දොට්ට යන්නෙ ඇස් දිස්ටි මානෙ තියෙන හැම ගහක් කොලකටම ටෝච්චෙක අල්ලල ඒ කොයියම්ම එහෙකවත් හොල්මනක්වත් ඇටරැකිල්ලක්වත් ලේ පෙරාගත්ත ගෑනියෙක්වත් නෑ කියල සහ සුද්දෙම්ම දැනගෙන. ඒත් අමතර ආරස්සාවට අම්මත් මගෙ පිටිපස්සෙම්ම ඉන්න ඕනි. 


මේ රේඩිවේක කියන භාණ්ඩෙ වැඩකරන විදිහ ගැන විජය පත්තරේ ලිපියක් කියෙව්වට පස්සෙ මට අපේ රේඩිවේක වැඩිදියුණු කරන්න ඕනි වෙනවා. ඒ හංදා එහෙං මෙහෙං හොයාගත්තු තඹ කම්බි, යකඩ කූරු එක්කහු කරලා පොල්කට්ටක් විතර ලොකු මකුළු දැලක් වගේ අරුම පුදුම ඇන්ටනාවක් මං හදාගන්නව. ඊළඟට බැට්ටි වෑර් කෑල්ලක් හොයාගෙන ඒක පලල ඒක අස්සෙ තියෙන කම්බි ටික අරගෙන එකිං එකට කොනිං කොන තියල අඹරලා දිග කම්බියකුත් හදාගන්නව. අන්තිමට ලාඩප්ප කෝට්ටක අමුණපු ඇන්ටනාව මිදුලෙ හිටෝල ඒකෙං ඇදගෙන ආපු කම්බිය ඒරියල් එකට ඇමුණුවහම SW පැත්තෙ වෙනදටත් වඩා සේවා අහුවෙනව. ඒ සේවාවල සමහර බාසාවල් මං ජීවිතේට අහලත් නෑ. එයිං එක සේවයක් මෝටරයක් කැරකෙන සද්දෙං මුළු දවසම "ට්ර්ර්ර්ර්රර්" කියනව. තව එක සේවෙක මිනිහෙක් සැරිං සැරේ


"පප්පා................ චාලී........................ඉස්සා................ ටැංගෝ"


කියනව. තව එක සේවයක් දවස පුරාම


"කීකීක් කීක් කීක් කීකීක් කීක් කීකීක් කීකීක් කීක්"


කියනව. ඒව පිටසක්වල රේඩියෝ සේවා කියල මට හිතෙනව. මේ ඔක්කොම ගෙදර කවුරුවත් නැති දවස්වල දවල්ට විතරයි. අනික් වෙලාවට මගෙ ඇන්ටනාව අටුවෙ හංගල තියෙන්නෙ මගෙ පර්යේසන ගැන දැනගත්තොත් තාත්තා මගෙ "ඇස් දෙකේ ඉඳං පට්ට ගහන" හිංදයි.


ඔය විදිහට මගෙ පර්යේසන වලිං "සමස්ත ඉංදීය ගුවංවිදුලිය" කියල එකක් හොයාගන්න මට පුළුවං වෙනව. දවාලක ඒ සේවෙ අහපු වෙලාවක ආපහු සේවෙ වෙනස් කරන්න බැරිවෙලා රෑට අපේ තාත්තා රේඩිවේක දාපු ගමං සමස්ත ඉංදීය ගුවන්විදුලිය සිංහලෙං ප්‍රවුත්ති කියන්න පටං ගන්නව. එදා ඉඳං හැමදාම අපේ තාත්තා රෑට ප්‍රවුත්ති අහන්නෙ ඒකෙං. සමහර දවස්වල හවසට කඩේ ගාව කයිවාරු ගහන අය


"මන්නං පවුත්ති අහන්නෙ වෙරිටාස්සෙකෙං. ඒකෙං කියනව හරියටම ඇත්ත විස්තරේ"


කියද්දි අපේ තාත්තා ඒ පම්පෝරියට දමා ගහන්නෙ සමස්ත ඉන්දීය ගුවංවිදුලියෙං.


"එයිට වඩා ඇත්ත කියනව හැබැයි අර සමස්ත ඉංදියා ගුවංවිදිලියෙං. හරියට හතකුග් ගාන්ට පටං ගන්නෙ. බලාහිටිය වගේ කියනොව. හොඳට අඬ තියෙන සේවෙයක්. මීටරේ මැද හරියකට අහුවෙන්නෙත්."


ඔය අතරෙ තමයි "ශ්‍රී ලංකා බුවංවිදුලිස් සංස්තාවේ වෙළඳස් සේවයයි" කියන සේවෙ තමුංගෙ පැටි පැටවු රෑනත් එක්ක FM පැත්තට පනින්නෙ. FM නැති අපේ රේඩියෝ වලට ඒ පැනිල්ල නොදැනුනාට ඒ පැනිල්ලත් එක්ක ජීවිතේට අහපු නැති අලුත් සිංදු රේඩිවේකෙං ඇහෙන්න ගන්නව. කැසට් තියෙන ගෙවල්වල අය නං


"දැන්නං වෙළඳ සේවෙ පැහැදිලියි කියන්නෙ මේ ළඟ ඉඳං කතා කොන්නොව වගේ"


 කියල කියනව. ඒව අහං ඉන්න අපේ ගමේ අනික් අයත් පුළුවං හැටියෙං තමුන්ටම කියල කැසට්ටෙකක් ගන්නව. ගෙදර තියෙන පරණ රේඩියෙක අල්මාරියට දානව. නැත්තං අටුවට විසික් කරනව. ඒ රැල්ලට අහුවෙන අපේ නැංදත් මාසෙයක් දළු කඩාපු සල්ලි එක්කහු කරල ඉතුරු ටික මාසෙයක් ගානෙ ගෙවන පොරොන්දුව පිට තනි පිකරේ කැසට්ටෙකක් ගේනව.



අලුත් කැසට්ටෙක ගෙදර ගේන ගමං අපේ මිදුලෙං පාතට බහින නැංදා ගල්වැටිය උඩ නතරවෙලා කැසට්ටෙකේ පෙට්ටියෙ පිටිං ඇඳපු රූපෙ විතරක් අපිට පෙන්නනව.


"මේං මේ ජාතියෙ සූපේ තියෙන ජාතියෙ එකක් ගෙනාවෙ."


"ඕක එලියට ඇරං පෙන්නන්නකො නැංදෙ අපිටත්"


නංගියි මායි කියනව.


" බෑ බෑ බෑ බෑ. මෙතෙන්නං එළියට ගන්න බෑ. ගෙදර ගිහිං තමා එලියට ගන්නෙ. ඕන්නං තව ටිහිකිං එන්න බලන්න ඕන්නැං."


එයිං පැය බාගෙකට විතර පස්සෙ නැන්දලගෙ ගෙවල් පැත්තෙං මහා හයියෙං ඇහෙන මහ පිරිත අපේ කං අස්සට රිංගනව. මං නැංදලගෙ ගෙවල් පැත්තට අඩිය උස්සනකොටම අපෙ අම්මා මට බයිනව.


"තෝ යන්නෙපා උංගෙ ලොක්කං බලන්න. ගියොත් අඬු කඩ්නොව දැනගං."


අම්ම ඉලපත අතට ගනිද්දි මං නවතිනව. රෑ වෙලා ගෙදර එන තාත්තත්


"මොකද්ද අර මැණිකලෑ ගෙවල් දිහාවෙං මහ හයියෙං එකාකාරෝම බලියනව ඇහෙන්නෙ ඕයි"


කියල අම්මගෙං අහනව. ඒ නැංදලෑ ගෙදෙට්ට ගෙනාපු අලුත් කැසට්ටෙක බවත්, ඒක හැංදෑවෙ ඉඳංම ඔය විදිහට බලියන බවත් අපේ මිදුලෙදි ඒක දිගෑරල පෙන්නුවෙ නැති බවත් ඕන්නැං බලන්න එහෙට එන්න කියපු බවත් මං කියනව. මට උංගෙ ලොකුකං බලන්න යන්න නොදීපු බව අම්ම කියනව. ඒ සේරම අහගෙන ඉන්න තාත්තා ඒ ගැන අනාවැකියක් කියනව.


"ඔය කොයික ගෙනාවත් වැඩහ්නෑ. පීසේන මල්ලි ඕකටත් වැඩිකල් නොගිහිං මකබාස් වැඩේ කොරයි."


එදා ඉඳං හැමදාම මහ පාන්දර දෙකට තුනට නැන්දලගෙ ගෙදර කැසට්ටෙක මහ සද්දෙට පිරිත් කියද්දි අපිව උඩ විසිවෙලා ඇහැරෙනව. බිංදුවා ටකරමත් පෙරලගෙන පෝර කවරෙත් පටලවගෙන මිදුලට පනිනව. ඒ සද්දෙට කලබල වෙලා වත්තෙ කුකුලොත් ඇහැරිලා නිදිමතේ අඬලනව. රේඩිවේකෙ උදෑසන දම්ම චිංතාව කියන  සද්දෙට අපේ ගෙදර කුස්සියෙ වලං මුට්ටිත් හෙල්ලෙනව. පාන්දර දේශාභිමානී ගීත ඇහෙද්දි අපේ තාත්තා එඩිතරව නැගී හිටිනව.


"අම්ප මේකි මේ කෙහෙම්මලක් ගෙනැත් බලියෝන හැටි. කිසියම්ම කිසි මිනිහෙට්ට නිංගක් ඇහැ පියවන්න නෑනෙව."


උදේට ඉර පායලා, පාංකාරයත් ඇවිල්ලා, ළමයි ඉස්කෝලෙත් ගිහිල්ලා, අනික් ගෙවල්වල අයත් වැඩට යද්දි නැංදයි, මාමයි දෙන්නත් වැඩට යනකොට කැසට්ටෙකත් කට වහගෙන තමුංගෙ දෑවැද්දට හම්බුවෙච්ච පෙට්ටිය ඇතුළට රිංගල නිදාගන්නව. ආයිමත් හවසට ඒ දෙන්නා ගෙදර ආපු ගමං කැසට්ටෙක එලියට ඇවිල්ලා ගමටම සිංදු අස්සවන්න පටං ගන්නව. ඒ සද්දෙට මූන දෙන්න බැරුව අනික් ගෙවල්වල රේඩියෝ සේරම කට පියාගෙන ඉන්නව. අපි නිදාගනිද්දිත් රෑ නමේ ප්‍රවුත්ති ප්‍රකාශය නැන්දලගෙ ගෙදර ඉඳං කන්ද නැගගෙන ඇහිල්ලා අපේ ගෙදර දොරෙං රිංගලා අපේ කං වලට අනිනව.


මේ විදිහට ගමටම රේඩියෝ අස්සවන එකේ ආනිසංස හැටියට නැන්දගෙ නමට තියෙන කඩේ ණය පොතේ දවස් තුන හතරකට සැරයක් බැට්ටි කෑලි හතර ගානෙ ලියවෙනව.





බ්ලොග් වසන්තය ඡන්ද පොලට ගොස් ඔබ කැමති බ්ලොග් ලිපි තුනකට ඡන්දය දෙන්න. මෙතැන ඔබන්න.

Thursday, April 13, 2017

අවුරුදු සෙල්ලං හෙවත් The donkey game and other games


"වැවයි, දාගැබයි, ගමයි, පන්සලයි........ මේ තමයි අපේ ජාතියේ ඒ බැඳියාව සංකේතවත් කරන, ඒ අනභිබවනීය, ඒ සාර්වත්‍රික, මනෝ බද්ධීය, ඒ ... ඒ.... ඒ.... මා හැඟි හැදියාවේ එකතුව හුවා දක්වන මා හැඟි වස්තුව. එවැනි රටක ඉපදුනු අපි අපේ මාහැඟි සංස්කෘතියේ මහා උත්කර්ශවත් මවුලී මංගල්ලයේ උත්කෘෂ්ඨ වාත්සල්‍ය ගෙනහැර දක්වන මහා ආනන්දනීය විභූතිමත් අද්විතීය මුවදොරකටයි මේ පැමිණ තිබෙන්නේ. දේශයේ අංක එකේ නාලිකාව අකුරු තුනේ නාලිකාව සහ දැම්මොත් ගනු බැරි බැංකුව එක්ව ඔබගේ ඉස්තෝප්පුවේ පාපිස්ස උඩට ගෙන එන හෙළයේ මහා අසිරිමත් මංගල්ලය ඉර මගුල මහා දැවැන්ත සංස්කෘතික චිත්තාකර්ශනයයි මේ.  අපේ එදා තිබූ සුහැදියාව, සුනම්‍යත්වය, ඒ මහා ජවාස්කන්ධය රටට ගමට කියාපෑ අපේ ඉපැරණි මහා ග්‍රාමීය සංස්කෘතික පෙළහැරේ ශක්තිය, තේජාන්විත බව, උත්කෘෂ්ඨත්වය, මෙව්වෑක පිළිඹිබු කළ අපේ හෙළ ජන ක්‍රීඩා ගැනයි අපි මේ කොලබොක්කාව වැව්තාවුලේ තේජාන්විත වනස්පතියක් මූලයේ මස්තක ප්‍රාප්තවී විශ්ලේෂණය කොට ඔබ හමුවේ පරිශිෂ්ඨ කිරීමට බලාපොරොත්තු වන්නේ.......



අදත් ඒ සඳහා අප සමග ඒ සඳහා පිළිවෙතින් සුසැදිව පේවී සංගෘහිතව සිටින්නේ තුම්මුල්ල සරසවියේ ජේස්ට කටකතාචාර්ය අත්තනඇට පොරෝ මහතා, ඔබතුමා පිළිගන්නවා මේ සභාවට ගවුරවයෙන්, ඒ වගේම මහාචාර්ය ජිරාප් මුට්ටියප්පෙරුම මහතාත් සාදරයෙන් පිළිගන්නවා මේ විද්වත් කතිකාවතට, ඒ වගේම නාට්‍ය හා රංගකලා මහාචාර්ය අසුවල් වංසේ නාසාදික මහතා සහ ඒ වගේම විශාරද කලාවේදිනී අසුවල් මහත්මියත් මේ සභාවට මහත් බෞමානයෙන් යුක්තව පිළිගන්නවා.



මා පළමුවෙන්ම යොමුවන්නට කැමතියි අපේ නාසාදික මහතා තුමා වෙත, ඔබතුමා මේ සම්බන්ධයෙන් ප්‍රවිශ්ඨයක් ලබාගන්නැයි මා ඉල්ලා සිටිනවා."


"හොඳයි හට්ටි, මං පැරණි ජන ගියකිං මෙයට පිවිසෙන්නම්."


"තක්ක..... තකිඳ..... දික තක දිග ............
දිගත තකිද තක තා..... තා....ආාාආාාාා...........

සිප්පි හයක.......... දෑතට අ...ර.......... ගෙන සොලවා.....ආාාා........
එක්කොම ටික.......... බිමට දමපු කළ සොඳවා..........ආාාාා........
හයම උඩට .............. කට ඇරගෙන........ සිට ලෙසටා....ආාාාා......
බොක්ක දමපුඌ...... ලෙස කියුවයි......... පිරිස ඥෙදා.....ආාාාා......"


ජිං තකබුං තක බුං තක තක තක බුං බුංබුං තකතකතංබුං තකං දොහ්"


"හට්ටීඊඊ. මං ඒ ගායනා කලේ අපේ පංච කෙලිය ගැන..... එහි මූලාරම්භය ගැන...... කියවෙන පල්ලම් පත්තුවේ ගැමියන් අතර වියවහාර වන ජන ගීයක්. එහි සඳහන් වෙන්නේ පංච කෙලින පිරිස අතරින් යමෙක් මේ පන්ච බෙල්ලන් හය දෙනා අතට ගෙන වැරෙන් සොලවා... මෙන්න මෙතන මේ පංච බෙල්ලන් සෙලවීම..... ගැන..."



"හට්ටී.... මට සමාවෙන්ඩෝන............ මේ නාසාදික මහත්මා................ මේ කියන රත්තරං වටින කතාවට මට......... යමක් එක්කාසු ගරන්ඩ ඉඩ දෙන්ඩ............ ඔබතුමා... සඳහන් කලා.... බෙල්ලන් වැරෙන් සොලවන්ඩ ඕනැ කියා..... නඹුත්.... අද බලන්ඩ අබේ ඛොල්ලො ඛෙල්ලො ඛාටවද් බෑ අඩුහ්ම ගානෙ පංච බෙල්ලො ටිකවත් හරියාකාරව හොල්ලගන්ට..... අපේ එක ඛෙල්ලෙක් ඉන්නවද හරියට මේ බෙල්ලෙක් හොල්ලාගන්න..... මේ ... පංචා බෙල්ලෙක් හොල්ලා ගන්න පුළුවං... නෑ.... අද බෑ...... ඒ හංදා අපි ගේන්ඩෝන අබේ මැල්ලුං මුට්ටිය ආපහු.... පර සුද්දා එදා අපෙං අරංගිය ඒ.... මැල්ලුං.... මුට්ටිය ආපහු ගෙනත් කවන්ඩෝන මේ ඛොල්ලන්ට ඛෙල්ලන්ට.... මොකකටවත් නෙවෙයි..... අඩුම ගානෙ......අඩ්ඩුම ගානෙ පංච බෙල්ලො ටිකවත් හොල්ලන්ඩ තරං හයියක් මේ මාත්තුරු භූඹියෙ තියෙන්ඩ අපි එතෙන්ටයි හට්ටී යන්ඩෝන..... ආං එදාටයි අපේ පංච දැමීම, පොර පොල් ගැහීම,   අං ඇඳීම, ගුඩු පැනීම, පීරිසි කුට්ටං ඇල්ලීම වගේ ජන ක්‍රීඩා..... නැගී හිටින්නෙ...."



මේං මේ ආකාරයේ කතාවක් අනිවාරයෙන්ම අවුරුදු දාට ඔබේ ගෙදර රූපවාහිනියෙං බලන්නට පුළුවනි. හැබැයි ඒ කියන ජන ක්‍රීඩා බලන්නට ඔබේ හය හතර නොදත් දරුවාට ඕනෑ උනොත් එව්වා ජන කලා කටුගෙයිවත් නැති බවත් කියා දෙන්නට ඕනෑය.


ඇන්කර් පෙට්ටියක අලෝපු තැනිං ගලවලා දිගෑරලා, වටේට තියෙන හතරැස් කොටු, දිග කොටු කෑලි ටික කපලා දාලා ඇරගෙන ඒකෙ ඇතුල් පැත්තේ කන කොකාගෙ පාට උඩිං පැටිග්ගම් එහෙකිං ඇඳපු පංචි කොලයක් අපේ මාමා හදල තිවුනා. ඒක නැත්තං මාමා ඉස්කෝලෙං ගෙනා රටහුණු කැටේකිං බිම සිමැන්තියෙ උනත් පංචියක් ඇඳගන්න පුංචම්මට පුළුවං. ලොකු පුංචම්මලගෙ පවුල් දෙකේ උදවිය ආපු දවසට සිංදු කියනවට අමතරව පංචි දැමිල්ලත් කෙරෙනවා. එදාට ආච්චම්මගෙ කබඩ්ඩෙකේ තියෙන පංචි බෙල්ලො ටික තමුංව ඔතල තියෙන හඩු ලේන්සුවෙං මිදිලා හුස්ම ගන්නවා. කට්ටිය අඩු දවසක නං මටත් පංචි දාන්න හම්බු වෙනවා. නැත්තං අනික් අය සාලෙ බිම ඉඳගෙන පංචි දාන අතරෙ සාලෙ අයිනෙ තියෙන වි ගෝනියක් උඩට වෙලා ඒ දිහා බලා ඉන්නත් මට පුළුවං. හැමදාම අයියයි අක්කයි දෙපිලට බෙදිලා අන්තිමට දිනපු පැත්ත පැරදුනු පැත්තට නින්ද යනකම්ම හූ කියන මේ සෙල්ලම කෙරෙන්නෙ පවුලෙ කට්ටිය එක්කහු වෙච්ච දවසක විතරයි.

ඒ වුනාට අවුරුදු සෙල්ලං කියන්නෙ එ්ව නෙවෙයි.


“මේ ගමන සෙල්ලං කර්න්නැද්ද මැණිකෙයක්කෙ?“

පළවෙනි රතිඤ්ඤෙ පත්තු වෙන්නත් කලිං, පාංකාරයට කේක් ඕඩරේ දෙන්නත් කලිං, කොටිම්ම කොහා අවුරුද්දට කෑ ගහන්න “ක“ යනු “හ“යනු පාපිලි ටික හොයාගන්නත් කලිං අපේ ගමේ අය පුංචම්මගෙ කඩේට ඇහිල්ල අහන්නෙ ඒක. 


“ආයි නං කවම කවරදාකවත් කරන්නෑ කියල ගියපාරම කිව්වෙ ඒකනෙ. මෙතන රණ්ඩු බේරන්න බෑනෙ අපට“


“ඒකට බීපු එවුන්ට එන්න නොදි හිටියං ඉවරයි. ඒක අප්බලාගන්නං. මේ ගමනත් සෙල්ලං කරමු“


ඔය විදිහට දහ අතේ පොරොන්දු දුන්නට පස්සෙ මහගෙදර සෙල්ලං කෙරුවාවට ඉඩ හැදෙනව.
ඒ අතරින් ඉස්කෝලෙ යන පොඩි ළමයි, ගෑණු ළමයි වගේ අයට සෙල්ලං කරන්න හැදෙන්නෙ අඹ ගහ යට. අවුරුද්දට කලිම්ම පටං ගන්න මේ සෙල්ලම් කෙරුවාව නොනගතේට නැවතිලා ආයිමත් හුස්මක් අල්ලලා පටං ගන්නෙ නැකතට කෑවයිං පස්සෙයි. ලැල්ලකට ගලකිං ගැහුව වගේ ඇහෙන “ටක්“ ගාන සද්දෙට කාසි පුරෝපු සාක්කුවක් තියෙන ඕනිම ක්‍රීඩාශීලී ළමයෙක් ඇදිල යනව.


“මේ පහාඩුයි.... මේ පහාඩුයි....“


ආ වැඩියි“

“මේ පහත් වැඩියි“


“මේ දහයම අඩුයි... මේ දහයම අඩුයි“

රුපියල් දෙකේ, පහේ කාසි ජෝඩු දාල බිමට වැටෙනව

“කැටේ හොල්ලල ගහන්නෝනෙ. හරෝල ගහන්න බෑ.... හරිද?“


“ටක්“


“මට කැටේ... මට කැටේ.... අල්ලන්නෙපා“


වැඩි වෙලාවක් නොගිහිං එතන ගාලගෝට්ටියක් වෙද්දි අපේ ආච්චම්මයි, පුංචියි කෑ ගහනව.


“ළමයි කෑගහන්නෙපා..... පොලිස්සියෙං පනියි කෝලහලෙ මොකද බලන්න“


ඔය අතරෙ සමහර "අලුකුත්තේරු එවුං" එකෙක් කැටේ ගහද්දිම කැට ලැල්ලට 'චීන පටස්' ගුලි වලිං ගහනව.  කැටපොලේ ඉන්න අය පණ කඩාගෙන දුවනව.


රුපියල් පහක් අරං එන ගල්කොටුවෙ ආනන්දය රුපියල් පනහ හැට අරගෙන ආපහු යද්දි නාවලවත්තෙ ළමයි අවුරුද්දට වැඳල හම්බුකරගත්තු රුපියල් දහය පහලොවත් නැතුව ගෙදර යනව.


අහල පහල වැඩිහිටි ක්‍රීඩකයො පාර දිගේ යද්දි මේ වගේ කැට පොලක් දැක්ක ගමං නවතිනව. බයිසිකලේ පැටල්ලෙක බිමට හිටින්න හේත්තු කරල හරි එහෙමත් නැත්තං බිත්තියකට හේත්තු කරල හරි කැට පොල ගාවට කිට්ටු කරල එතන ඉන්න කෙනෙක්ගෙං 


"මේ.... මෙතන සෙල්ලං කරනෑය කොහෙද ඉන්නෙ ළමෙයො?"


කියල අහනව.


"අර එහා පැත්තෙ අයිනෙ මඩුවෙ"

පොඩි එවුං උත්තර දෙනව. පාර අයිනෙ කැට පොලක් තියෙනව කියන්නෙ ඒ පිටිපස්සෙම තැනක කුට්ටමේ සෙල්ලං කෙරෙන තැනකුත් කෙරෙනව කියන එකයි. ඒ විත්තිය දන්න අය දන්නව. ඔය විදිහට අපේ පුංචම්මලෑ මහගෙදර පිටිපස්සෙ තියෙන මාමගෙ කාමරේ එක 'සෙල්ලං කරන තැනක්' බවට පත්වෙනව. කලු මාමගෙ කඩේ ඉස්සරහ කැට පොල තියෙනව කියන්නෙ එයිට පිටිපස්සෙ කෝපි ගාලෙ 'සෙල්ලං කරන' තැනක් තියෙනව කියන එකයි. ඒ විදිහට ගම පුරාම පාරක් ගානෙ අඩු නැතුව සෙල්ලං කරන තැං තියෙනව.


ඒ තැංවල හුඟක් වෙලාවට ඉන්නෙ පිරිමි අය විතරයි. ඔට්ටු ඇල්ලිල්ලත් කැට ගැහිල්ලට වඩා ගානිං වැඩියි.

"මේ සීයප්පරදි"


"මේ දෙසියප් පරදි"


"ආ මේ දෙසිය දිනුං"


කුට්ටම අනල දුන්නම, ඒක කපන කෙනා කොලේ කියනව. කුට්ටම අනපු කෙනාම කොලෙං කොලේ දෙපැත්තට බෙදාගෙන බෙදාගෙන යනව. හැමෝම සද්ද නැතුව බලං ඉන්නව. හරි කොලේ වැටිච්ච ගමං උම්බලකඩ කෑල්ලක් දැක්ක බලල්ලු ටික වගේ හැමෝම පොරකනව.


"ඒක මගේ ඒක මගෙ"


"නෑ නෑ මං දිනුං ඇල්ලුවෙ"


සුදුවැලිපොත ආතර් කඩේ ගාව වගේ සමහර තැංවල ඔට්ටු අල්ලන්න පුළුවං රුපියල් පන්සීයෙං එහා ගණං විතරයි. ඒ රස්නෙ කඩේ ඉස්සරහ තියෙන කැට පොලටත් දැනෙන හිංදා එතනත් කාසි ඔට්ටු අල්ලන්න බෑ. අඩුම ඔට්ටුව දහය. ඒ වගේ තැංවලට එන සමහර ක්‍රීඩකයො මුළු සෙල්ලම් පොලේම තියෙන සල්ලි ටික තමුංගෙ ඔඩොක්කුවට ගන්නෙ පැය බාගෙං. එතන ඉන්න හැමෝම හින්දපු ගමං සල්ලි ටිකත් ඔඩොක්කුවට දාගෙන තව සෙල්ලම් පොලකට යනව. ඒ විදිහට දිනපු ලස්මගෙ අයියා ඒ සල්ලි වලිං අලුත්ම අලුත් ලොරියක් ගෙනැත් අවුරුද්දෙං පස්සෙ දළු එක්කහු කලා. හැබැයි ඊළඟ අවුරුද්ද වෙද්දි එයා ලොරියත් නැතුව පුස්සයිකලේටම වැටුනා.


හැම අවුරුද්දෙම අඬන පුංචම්මත් අනික් පුංචම්මත් තුමංගෙ දරු පවුල් පිරිවරාගෙන මහගෙදරට එන දවසට රෑට පවුලෙ අයයි, විස්වාසවන්තම කීප දෙනෙකුයි එක්කහු කරගෙන වෙනම සෙල්ලං පිටියක් තියනව. එදාට මාත් අපේ අම්මත් ඇර අනික් හැමෝම කොල කුට්ටමේ සෙල්ලමට යනව. අයියයි, අක්කයි, පුංචම්මයි, බාප්පගෙං සල්ලි ඉල්ලගෙන ඔට්ටු අල්ලනව. අපේ ආතත් රුපියල් සීයක් ගෙනත් ඔට්ටු අල්ලනව. ඒක පැරදුනහම කාමරේට ගිහිං ලාච්චුව ඇරල, ටින්නෙක ඇරල, පෝස්සෙක ඇරල තව රුපියල් සීයක් අරං එනව. ඒකත් පැරදුනහම ආයිත් ගිහිං ඒ විදිහටම සීයක් අරං එනව. අපේ තාත්තා රුපියල් දාහක් විතර පැරදුනහම කාඩ් කුට්ටම පොලවෙ ගහල නැගිටිනව. අඬන පුංචම්මයි, අයියයි, අක්කයි පැරදුනහම බාප්පව බදාගෙන අඬනව.


"අනී ජෝගේයපි ඔයා ජුක් මාංචියෙං ඔයච චල්ලි චික පලාද කෙලුවාආාා"


"අනී තාත්තී..... අපි ඔයාගෙ සල්ලි නහත්ති කෙලුවා...."


මං කඩදාසි කුට්ටමේ තියෙන නැට්ටුව ඉන්න කොළ දෙක අරගන්නව. ඊට පස්සෙ පැදුරු දෙක අකුලල තියනව.


 සූදුවට යන්න හොඳ නැති බවත් ඒ හංදා පවුසිද්ද වෙන බවත් පන්සලේ හාමුදුරුවො බණට කියනව. ඒ හංදා උපාසක උපාසිකාවො කවුරුවත් කැට පොලකට, බූරු පොලකට යන්නෙ නෑ. ඒ අය වෙනුවෙං පන්සලට හැරෙන තැන ගෙදර ඉන්න රඹුටං ආතා ගෙදර ඉස්තෝප්පුවෙ වෙනම සෙල්ලමක් පටං ගන්නව. මුලිම්ම සල්ලයිට් කැට දෙකක් හැමෝටම පේන්න පැදුරෙං තියනව. ඉං පස්සෙ


"ආ... හැවෝම පහ ගානෙ දාන්න"


ඉතිං මිනිස්සු රුපියල් පහ ගානෙ පැදුරට දානව. ඊට පස්සෙ රඹුටං ආතා සුරුණ්ඩු කරපු කඩදහි කෑලි ටිකක් හොලෝල පැදුරට දානව. සල්ලි දාපු අය ඒ ටික පොරකාල ගන්නව. එතනිං අංක එක, නැත්තං ලොකුම අංකෙ තියෙන තුණ්ඩුව ලැබිච්ච එක්කෙනා සබං කෑලි දෙක දිනනව. රඹුටං ආතා පහේ කාසි ටික එක්කහු කරගන්නව. රුපියල් විස්සක් විසිපහක් වටින සබං කැට දෙක දීලා රඹුටං ආතා රුපියල් පනහක් විතර එක්කහු කරගන්නව. ඒ විදිහට සබං කැට, පවුඩර පෙට්ටි, සබං පෙට්ටි, කතුරු, වීදුරු, පිඟං, ඉටි මැටිකෝප්ප, ඉටි බේසං, කම්බි ලේන්සු, ඇලමේනියං මුට්ටි, තාච්චි, පිත්තල හැඳි, කොකිස්සච්චු, සල්ලි දාන ඉටි කැට, විතරක් නෙමෙයි සෙනග ඉන්නවනං කලිං අවුරුද්දෙ තෑගි හම්බුවෙලා අඳින්නැතිව තියාගත්තු සරොං, චීත්ත, ගෙදෙට්ට එන අය ගෙනාපු කේක්, විස්කෝතු එහෙමත් නොම්බර ඇදිල්ලට තියනව.


මෙතන බූරු කුට්ටමක්වත් කැටයක්වත් නැති හංදා ඒක සූදුවක් නෙමෙයි. ඒ හංදා පන්සල් ගිහිං ආපහු යන හුඟක් අය රඹුටං ආතගෙ 'නොම්මර අදින' තැනට ගිහිං, පන්සලේ පඬුරු දාල ඉතුරු වෙච්ච මාරු කාසි ටිකත් ඉවර කරල යනව.


මේ විදිහට ක්‍රීඩාවෙ යෙදෙන ගමේ ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවන් අල්ලන එක අවුරුදු කාලෙට පොලිසියෙං කරන සෙල්ලමක්. ඒ ගොල්ලොත් එන්නෙ සරං කමිස ඇඳගෙන. කැට පොලක් ළඟ ලොකු අය පදින පුබ්බයිසිකල් හත අටක් නවත්තල තිවුනොත් එතන 'බූරු පොලක්' බව පොලිසිය දන්නව. ඒ වෙලාවට කැට පොලේ ඉන්න ළමයෙක්ගෙං පාර අහගෙන බූරු පොලට පනින සෙල්ලමට පොලිසියෙ අය දස්සයි. ඒ හංදා කැට පොලක, බූරු පොලක එහෙම 

"ඔන්න පොලොස්"


කිව්වත් තප්පරෙන් දහයෙං පංගුවකදි බූරු පිටියෙ ඉතුරු වෙන්නෙ පැදුරු දෙකයි, නැට්ටුව ඉන්න කොල දෙකයි විතරයි. කලාතුරකිං හොඳටම බීපු දුවාගන්න බැරි කෙනෙක් ඇරෙන්න පොලිසිය පැන්නත් අහුවෙන දෙයක් නෑ. ඒ වගේ අයත් පොලිසියට ගෙනිහිං පහුවදාට ගෙදර එවනව. 


ඔය විදිහටම අවුරුදු දවසක රඹුටං ආතගෙ ගෙදර මිදුලේ 'නොම්මර ඇදිල්ල' කෙරීගෙන යද්දි පොලිස් ජීප්පෙක ගේ ගාව පාර අයිනෙ නැවැත්තුවා. තලත්තෑනි ගෑණු අය, පිරිමි අය වටවෙලා ඉන්න හිංදා පොලිසියෙ රාලහාමි කෙනෙක් පාරෙ ඉඳං 


"ඔතන ඔය සූදුවක් නේද?"


කියල ඇහුවා. රඹුටං ආතා අත්දෙක පිටිපස්සෙ පිහිදන ගමං නැගිට්ටා.


"නෑ රාලාමි අපි මේ නොම්බර අදිනව."


පොලිසියෙං රඹුටං ආතවයි, පැදුරු දෙකයි, සබං කැට, පවුඩර් බෙලෙක්ක, කතුරු, සැමන් ටිං, කම්බි ලේන්සු, සබං පෙට්ටි, ඉස්කෝතු පැකැට්, වීදුරු පිඟං බඩු, ආදී නොම්මර අදින තෑගි ටිකයි පටවගෙන ගියා. එතන හිටපු මිනිස්සුංවත් එලෝල දැම්මා.


අවුරුද්ද ඉවරවෙලා, අලුත් ඇඳුංවල බුලත් කහට ගැවිලා, අතේ සතේටම හිඳිලා, අන්තිම අවුරුදු උස්සවෙත් ඉවර වෙලා, කොහාගෙත් කට රිදුනට පස්සෙ මිනිස්සු තමුං කරපු සෙල්ලං ගැන කියනව.


"අපේ එකා දොලොද්දහක් පැරදිල."


"විමලෙය අල්මාරියෙ තිවිච්ච දහදාහමත් පැරදිල ගෑණිගෙ චේන්නෙකත් තුන්දහකට උකස් තිවුවලු. ඒකත් පැරදි කියන්නෙ"


"අර එගොඩහ එකෙක්ගෙ බයිසිකලේනෙ ඔය ඉස්ටුවංගෙ ළමෙයට රුපියල් දහදාහකට තියල තියෙන්නෙ. බූරු පොලෙදිම"


"රාජ නං බරගානක් දිනුංලු. මොකක් හරි ගෙනෙයි හෙටානිද්ද"



"ආතර් කඩේ ගාව නං ගුටි කෙලියක් ගිහිං කොටියෑ දද්දෙකක් කල්ලලු කුමාරෙය"


ගුනොවද්දන මාමත් ඉස්තෝප්පුවට ගොඩවෙන්නෙ ඒ වගේ කතාවක් කියාගෙනමයි.


"අර බලිපොලේ පිහියැනුමක් ගිහිං දෙන්නෙක් මහ ඉස්සිතාලෙ කියල අපෙ දූ කිව්වෙ"


"හැබෑට ගුනොවද්දන"


අපෙ ආතත් අහනව.


"ඒකනෙ මාමෙ මං ඔය කිසියම්ම සූදුවකට යන්නැත්තෙ. පිහැයැනුං කන්න ඕන්නෑනෙ නිකං. අනික සූදුව හොඳ එකක් නෙමෙයිනෙ. අපරාදෙ පවුසිද්ද කොරගන්න බෑ, මං නං පංසල් ගිහිං එනගමං හිතුනොහ් නොම්බර ඇදිල්ලට ඉතරක් යනව. මොකක්කත් වදෙයක් නෑ. පිනේ පවේ හැටියට හම්බුවෙනව.  මට නං මේ ගමනත් පීරිසි කුට්ටං හයක් ඇදුන. ආං කබඩ්ඩෙකේ තිවුව එහෙම්මොම"


ආත කරබාගෙන විටකට පුවක් ගෙඩියක් ලියනව. 











Tuesday, April 4, 2017

ගුවන්විදුලිය හෙවත් Air Electricity - 1

ඊයේ පෙරේදා හදිස්සියේම අර කොනකිං පටංගෙන ලියාගෙන ලියාගෙන යන දොස්තර නෝනා රේඩියෝ වැඩසටහනකට යන්න බ්ලොග් ලියන දෙන්නෙක්ට අවස්ථාවක් හොයලා දුන්නා. ඒක දැක්කයින් පස්සෙ මටත් හිතුනා රේඩියෝ ගැන ලියලා දාන්න.


පහ වසරේ සිස්සත්ව පෙරහුරු ප්‍රශ්ණ පත්තරේ ප්‍රශ්ණවලට "රේඩියෝව හොයාගත්තේ කවුද?" කියලා ඇහුවම අපි ලිව්වේ "ගුග්ලි එල්මෝ මාර්කෝනි" කියලයි. ඒ මාර්කෝනි කියන කෙනා කොයි දීපංකරේක ඉන්න කෙනෙක්දැයි දන්නේ නැතත් රේඩියෝ නැතිබංගස්ථාන කරන මකබාස්ල නං අපේ ගමේ මං දන්න කීප දෙනෙක්ම හිටියා. එයිං එක්කෙනෙක් අපේ පවුලේ කෙනෙක් විදිහටත් බොහොම ආඩම්බරෙං කියන්න පුළුවං.


මං පොඩි කාලේ අපේ ගමේ ගෙවල්වල "ගෑනි" ඇරුණහම තොරතුරු දැන ගැනීමේ අනික් ක්‍රමය උනේ රේඩිවේක. ඉංග්‍රීසියෙං Radio කියලා ලිව්වත් සිංහලෙං "ගුවන්විදුලි යන්ත්‍රය", "රේඩියෝව" කියලා ලිව්වත් අපි ඒකට කිව්වේ "රේඩිවේක", "රේඩියේක" නැත්තං "රේඩීක". ඉස්සර මිනිස්සු රේඩිවේකට "කතා පෙට්ටිය" කියලා කිව්ව බව ඉස්සර කාලෙ කතා ලියන අය පත්තරේ ලිව්වත් එකදාස් නමසිය තිස් ගනංවලවත් එහෙම කියාපු කෙනෙක් නොහිටිය බව අපේ ආතා මට කිව්වා. ඒ විතරක් නෙමෙයි රේඩිවේකට "වෑර්ලස් එක" කියල කියන කෙනෙක්වත් අපෙ ආතගෙ මතකෙ හිටියෙ නෑ. ටෝච්චෙකට "බැටලිය" කියන අපේ තාත්තගෙ අම්මත් කිව්වෙ "රේඩිවේක" කියලා.


අපේ ගෙවල්වල තිවුණ බැට්ටිකෑලි වලිං වැඩකරන බඩු තුනෙං වටිනාම එක උනේ රේඩිවේක. අනික් දෙක ටෝච්චෙකයි බිත්තියෙ එල්ලන ඔරලෝසුවයි. ගෙට හොරු පැන්නොත් ගෙනියන්නෙත් රේඩිවේකයි, ඔර්ලෝසුවයි ටෝච්චෙකයි. ඒ හංදා හුඟක් අය දුර ගමනක් යද්දි ඔරලෝසුව රෙදි දාන කාට්බෝට් පෙට්ටියෙ අඩියෙං හංගලා, ටෝච්චෙක ඉනේ ගහගෙන රේඩිවේකත් අතේ එල්ලගෙන අරං යනවා. ජෑංහාමි මාමයි, නන්දසේන බාප්පයි අපේ ගෙවල්ඔල එද්දිත් ගෙදර තියෙන රේඩිවේක ගේනව. ඒ කාලෙ හුඟක් බස්වල රේඩිවේකක් නැති හංදා සමහරු එහෙම ගමං යද්දි තමුංගෙ අතේ තියෙන රේඩිවේකෙ ඒරිල් කූරත් පුළුවං තරං දිගට ඇදලා බස්සෙකේ හැමෝටම ඇහෙන්න සිංදු දාගෙන යනව.

අපේ ගෙදර තිවුණ රේඩිවේක වගේ එකක්


අපේ ගෙදර තිබුනෙ UNIC කියන වර්ගෙ රේඩිවේකක්. ඒකෙ පැත්තක දැල් රෙද්දකිං වහපු ලොකු පොඩි හිල් විසි අටක් තියෙන රවුමකිං තමයි සද්දෙ එන්නෙ. ලයිං අල්ලන්න ලොකු රවුමයි, ලයිං කඩන්න පොඩි රවුමයි, සද්දෙ වැඩිකරන්න රවුමයි බීල ආවහම තවත් ටිකක් අඬ වැඩි කරන්න Tone කියල ලියපු තව රවුමයි තිබුණා. ඒකට බැට්ටි කෑලි තුනක් දාන්න පුළුවං. පිටිපස්සෙ තියෙන බොත්තං දෙක ඇරලා පිටිපස්සෙ පියන අයිස්කිරිං වෑන්නෙකේ පිටිපස්සෙ දොර වගේ උඩට අරින්න පුළුවං. ඊළඟට බැට්ටි කෑලි දාන ඉටි බටේ ඉස්ප්‍රීන්නෙක පැත්තට තද කරලා පන්නල ගන්න ඕනි. බැට්ටිකෑලිවල වල ගැහිච්ච පස්ස පැත්ත උඩට තියෙන්නත් අග මොට්ටුව පහලට එන්නත් විදිහට බටේ එලියට ගත්තොත් බැට්ටි කෑලි තුනම පෝලිමට කකුල උඩට දාගන්නත් පුළුවං. ආං එතකොට අපේ තාත්ත නං උඩ පනිනව.


“හත්තිලව්වයියාවයි මේ මොලකැටි ටික සේරම වැහ්නනෙ කකුලඋට්ට“


බැට්ටි කෑලි චුරුපැනල ඉස්ම වැක්කෙරිල තිවුනොත් ඒවා අතේ ගාගන්නෙ නැතුව කැන්ද කොලයකිං හරි පින්න කොලයකිං හරි අල්ලලා පරිස්සමට අරගෙන පුළුවං තරං උඩිං හෙලපල්ලට විසි කරන්න ඕනි. අපේ ගෙදරිං විසිකරන සමහර බැට්ටි කෑලි රත්නෙ බාප්පගෙ කුඹුර පුරං කොටද්දි හම්බුවෙනව. ඊළඟට පරණ  පාංකඩයක් අරං බටේ හොඳට පිහදාලා ගන්න ඕනි. ඒත් මලකඩ ගඳ වගේ තියෙනවනං තෙත රෙදි කෑල්ලකිං පිහදාන්න ඕනි. ඉං පස්සෙ ටෝච්චෙකේ තියෙන බැට්ටි කෑලි ටිකයි මේසෙ උඩ තියෙන පරණ බැට්ටි කෑලි ටිකයි අරගෙන බිස්ටල් පැකැට්ටෙකේ ඊයං කොලේ දික් අතට තීරුවක් වෙන්න නමල අරං ඒකට ටෝච් බලුප්පෙක තියල හරි එහෙම නැත්තං කම්බි කෑල්ලක ටෝච්චෙකේ බලුප්පෙක අමුනගෙන හරි එක එක බැට්ටි කෑල්ලෙ එලිය බලන්න ඕනි. එයිං එළිය වැඩිම බැට්ටි කෑලි තුන ටෝච්චෙකට දාලා ඊළඟට එලිය වැඩිම බැට්ටි කෑලි ටිකෙං තුනක් අරං රේඩිවේකෙ බටේට දාන්න ඕනි. ටෝච්චෙකට දාන්න තරං එළිය හොඳ බැට්ටි කෑලි නැත්තං අපේ තාත්ත  අම්මට මෙහෙම කියනව.


"මේ ඒයි... තමිසෙ හවසට මැණිකෙලෑ කඩෙං බෙලෙත්තහඩුව තියෙන ලස්සපාන කෑලි තුනක් ඇරං එනව. අර නිල්පාට කඩදහි ඔතපු එක එහෙම ගේන්නෙපා. ඒක ඉහ්මන්ට බහිනව."


අපේ අම්ම ඒකට උත්තර දෙන්නෙ මෙහෙම.


"මැණිකෙලෑ කඩේ තියෙන්නෙ අර මොනොවදෙව්ව ජාතිය ඉතරයිනෙ"


"මොන ජාතියද?"


"අර මොකාදෙකා ඉන්න ජාතිය. මොකද්ද යස නමක් කියනව ඒකට. මට මතක නෑනෙ"


“අර නමේ ඉලක්කම මැද්දෙං කොලදීයෙක් පයින රූපෙ තියෙන එකද“


“ආන්නේක තමා“


"එහෙනං ඒකවග් ගේනොවකො. හැබැයි එව්වෑ එයාකාර එළියක්නං නෑ."


බැට්ටි දාපු බටේ රේඩිවේකට දාල පියන වහල අඬ වැඩිකරන රවුම කරකැව්වම 'ටික්' කියල සද්දෙකුත් එක්ක වෙනදට වඩා හොඳට සද්දෙ එනව. රේඩිවෙකේ මැද තියෙන බුරිය වගේ එකත් මනුස්සයෙක් කතා කරද්දි දිව පේනව වගේ රේඩිවේකෙ සද්දෙ විදිහටම රතු පාටට නිමි නිමී පත්තු වෙනව.


රේඩිවේකෙ SW ලයින් අල්ලන එක ඉඳිකට්ටට නූල දානවටත් වැඩියෙං අමාරුයි. ලයින් අල්ලන රවුම කලු කූඹියෙක්ගෙ අණ්ඩක පළල විතර දුරක් කරකවද්දි “ජෘෘක්..බෘෘක්“ කියලා ලයින් රොත්තක්ම මාරු වෙනව. අඩි බාගයක් විතර දුරකට ඕන හැටියෙ ඉඩකඩ ඇතුව ඉන්න පුළුවංකම තිවුණත් සේවා ඔක්කොම ඉන්නෙ තැංතැංඔල රංචු ගැහිලා බුරුතු පිටිං. රේඩිවේකෙ ඒරියල්ලෙක දිගෑරල තිවුණත් අකුලල තිවුණත් අහුවෙන සේවාවල වෙනසකුත් නෑ. ඉංග්‍රීසි, සිංහල, දෙමළ, හින්දි තවත් මොනවද නොදන්නා බාසාවල් කියන සේවා ඒ විදිහට මීටරේ දිගේ එක එක මණ්ඩි අල්ලගෙන කියෝ කියෝ ඉන්නකොට ඒ මැදට මීටරේ කට්ට ගෙනිච්චහම ඉස්කෝලෙ ඉන්ටෝල්ලෙක වගේ සේවා දෙක තුනක් එකපාර කියෝනව. ඇහැට ගිය රොඩ්ඩක් ගන්නවවගේ බොහොම පරිස්සමිං ඉවසීමෙං ලොකු රෝදෙ කරකෝල එක සේවයක් තනියෙං අල්ලගත්තයිං පස්සෙ ඒක බඩිං ඉන්න ගෑණු කෙනෙක් වගේ පරිස්සං කරගන්න ඕනි. ඒ වගෙ වෙලාවට අපෙ අම්මා


“ආ බොලේ තමිසෙට කහඩ්ඩිංගබ්බොනොව“


කියල අපේ තාත්තට බොන්න කහට බෙලෙක්කෝප්පෙ මේසෙ උඩිං ගෙනත් තියපු ගමං


“විදුලි බල මණ්ඩලයේ සමන්තගේද, ඕසට්‍රේලියාවේ සාමාගේද, නැන්දනියමූද මැටිල්ඩා ඇලිස් තිසේලා මැතිණිය කලුරියකෙලින්.....“


කිය කියා හිටපු රේඩිවේක එක පාරටම


“සන්තෝසවෙන්න පීතිමෙන්න එන්න මිට්ටයෝ... හැන්ද කාලා කාල දිපං මීමට කුරු කොස්“


කියලා සිංදුවක් කියන්න පටංගන්නවා. නැත්තං දුම්මැස්ස උඩ බලල්ලු දුසිමක් පොරකනව වගේ වලං පිඟං කෝප්ප පොඩිවෙන සද්දෙං දෙමළ සිංදුවක් කියනව.


එහෙම ගැස්සිල්ලක් වෙන්නෙ නැතුව පරිස්සං කරගෙන සේවයක් අල්ලගත්තත් ටික වෙලාවක් යද්දි “චුහූඌඌඋඌඌඌ ක්“ කියලා සද්දයක් පිටිපස්සෙං කෑ ගහනව. එහෙම නැත්තං කියන දේවල් පැහැදිලි නැතිවෙනව. එතකොට


“මෙන්න සන්දෙයා ප්‍රවුත්තික් ප්‍රකාශය රම්‍යාවලිගසේකර ඉතින්.“

කියලා පටං ගන්න ප්‍රවුත්ති කිවිල්ල

“චාචාචාචකචාචාචාචා චාචාච චාචාචාච චාචා චෑචීච“

කියල කාටවත් නොතේරෙන බාසාවකට හැරෙනව. ඒ හංදා චන්දරෙ මාමා හැමදාම කියන්නේ


“හමුදාවෙං පයින එවුං අල්ලනවට වැඩියෙං අමාරුයි රේඩියේකෙං හරිහමං සේවෙයක් අල්ලගන්න“

කියලයි.


MW පැත්තෙ සේවා අල්ලන්න ඒ තරං අමාරු නෑ. ඒවා ඉන්නෙ ටිකක් ඉඩ ඇතුව. ලංකාවෙ සේවා විතරයි අහුවෙන්නෙත්. ඒකෙත් සේවා එක උඩ යන ලෙඩේ ටිකක් තියෙනව. ඒ හංදා රේඩිවේක හැන්දෑවට පන්සිල් කියද්දි ඒත් එක්කම බැරල් පලුවකට තඩිගගහ කියන දෙමළ සිංදුවකුත් අහන්න අපිට පුළුවං.


රේඩිවේකෙ SW පැත්තෙං තියෙන තවත් උදව්වක් තමයි අකුණු ගහනවද කියල දැනගන්න පුළුවං එක. රේඩිවේකෙ සද්දෙ අතරිං රත්වෙච්චි තෙල් තාච්චියට වතුර බිංදුවක් වැටුන වගේ යංතං “චරස්“ ගාල සද්දයක් ආවොත් ඒකෙ තේරුම දිස්ත්‍රික්කෙ කොහෙට හරි වහිනව කියන එකයි. නිවිතිගල, කොලොන්න, ඇලපාත දිහාවෙ වැස්සත් අපේ ගමේ රේඩිඔලට ඒක දැනෙනවා.


හැබැයි පත්තර පිටුවක් දික් අතට ඉරනව වගේ නැත්තං පොලියෙස්ටර් යාරයක් ඉරනව වගේ දිගට “චරාාාාස් රස්“ ගාලා සද්දයක් ආවොත් ඒකෙ තේරුම කිට්ටුව පාතම හෙන ගහන බවයි. මේ වෙලාවට රේඩිවේක නොවැහුවොත් අර කෙහෙල්මුවේ වගේ හෙන ගහන යකඩෙ කඩා පත්වෙන්නෙ රේඩිවේකටම තමයි.


හැමදාම හවස තුන වෙද්දි රේඩිවේකෙ හිංදි සිංදු වැඩසටහනක් තියෙනව. ඒකෙ නිවේදකය කතා කරන්නෙ බත් කන්නැති පොඩි ළමයි බය කරන්න “ඔන්න බබෝ හග්ගුඩු බිල්ලා“ කියල බය කරනව වගේ ගාම්බීර සද්දෙකිං. එයා සිංදුවක් දාන්න කලිං ඒ සිංදුව ලියන්න කඩදාසිය හදපු තැන ඉඳං විස්තරේ සේරම කියනව.


“එදා ඉංදි තිරය වර්නවත් ගල උරංගථෝලා චිත්‍රපටයෙනුයි මේ ම්යුරු ගීදය. මෙම ගීදයට රංගනයෙන් ධායකබූවේ අසුවල් කපූර් සමග නර්ගීස්. ගායනා කලේ ලදා මංගේස්කාර් සමග මණ්නාඩේ. සංගීතවත් කලේ අසුවල් සාමි.“

ඉං පස්සෙ ලංකාවෙ කඩවල්, ඉස්කෝල, ගෙවල් සේරගෙම තියෙන සර්පිනා සේරම එකපාර අලි ලව්වා පාගවනව වගේ බයානක සද්දෙකිං සංගීතෙ පටං ගන්නවා. ඒ වගේ සද්දයක් සිංහල චිත්‍රපටිවල දාන්නෙ කොල්ලට කඩුවෙං කොටන්න හරි වෙඩි තියන්න හරි කිට්ටුවෙනකොටයි. ඒ සද්දෙ සෑහෙන වෙලාවක් තිවුණට පස්සෙ අපේ නැන්දා වලං ටික දොලට ගිනිහිං හෝදන්න කලිං ඇලමිනියං වලඳෙ අඩියෙ තියෙන දංකුඩ ටික හැංදෙං හූරන සද්දෙං, එහෙම නැත්තං පොඩි චූටියා ඇඟිල්ල කපාගත්තං කෑගහන සද්දෙං ගායිකාවක් සිංදුවට මුල පුරනව.


“ආාාාා........................................................................................................... දිලි බරිඊඊඊඊඊඊ ඒ........... සා............ආාාාඅ“


ඒ ඇදිල්ල ඉවර උනාට පස්සෙ වඩිග පටුනට බෙරගහනව වගේ බෙර පහලොවක් විතර ගහල තමයි සිංදුව තාලෙකට යන්න පටං ගන්නෙ.

හිංදි සිංදු වැඩසටහන ඉවර උනාට පස්සෙ සදේසීය සේවෙට කරකවන්න ඕනි. ඒකෙ තියෙන්නෙ ළමා පිටිය. එදා දවසෙ උපන්දිනේ තියෙන ළමයින්ගෙ නං ටික කියල ඉවර උනාට පස්සෙ හැමදාම දාන උපන්දින සිංදුව දානව. ඊළඟට චිත්‍ර එවපු අයගෙ චිත්‍ර පෙන්නනව. පෙන්නනව කියන්නෙ “අහවල් විද්‍යාලෙ අහවල් ශ්‍රේණියෙ ඉගෙනගන්න අහවල් නංගි අපිට මේ චිත්‍රය එවල තියෙනව. ඒ චිත්‍රෙ ගොඩාක් ලස්සනයි. එතකොට අහවල් විද්‍යාලෙ අහවල් ශ්‍රේණියෙ ඉගෙනගන්න අහවල් අක්කා මේ චිත්‍රය එවල තියෙනව. ඒ චිත්‍රෙ ගොඩාක් ලස්සනයි“ කියාගෙන යන එකයි. ඒව අමාරුවෙං අහං හිටියට පස්සෙ තමයි මං අහන්න බලං ඉන්න “කොටස් වසයෙන් විකාසය වන ගුවංවිදුලි ලමා මාලා නාටකය........... තක බොං තක බොං තක බොං..... ජාපනේට.... පාලමක්“ පටංගන්නෙ. ඒ නාට්ටිය වගේම “ඔබේ දැනුමට“ කියල එක එක්කෙනා ලියල එවපු රුවන් වැකි, ලෝකෙ ලොකුම, පොඩිම, දිගම, කොටම, පරණම ආදී එක එක ජාති කියවෙන ඒවත් මං පාඩං කරගන්නව. පහුවදාට ඉස්කෝලෙ ගිහිං අනික් අයගෙං අහනව.


“ලෝකෙ පොඩිම හෙලිකොප්ටරේ මොකද්ද“


 එතකොට උචිතයි ලස්මයි දෙන්නා කම්පා වෙනව එයාල එව්ව දන්නැති එක ගැන. එතකොට මං උජාරුවට උත්තරේ කියනව.

“රොබින්සන් කියන හෙලිකොට්ටරේ“

ඒ උනාට ගල්කොටුවෙ ආනංදය, දිනුකය එහෙම මට බයිනව.


“තොගෙ පණ්ඩිතකං කියෝල මෙතන අපිට කියල හොක්ක තලෝගන්නෙපා“


රේඩිවේකෙං කෙරෙන ලොකුම වැඩේ තමයි පවුත්ති කියන එක. පවුත්ති කියන්න කලිං වෙනම වාදනයක් ඇහෙනව. මට මතක විදිහට ඉස්සරම තිවුනෙ

"ටංටංට ටංටංට ටංටංට ටංටංට තකට බිම කටක දොහ්"

කියලා එකක්. අපේ ආතා කියන විදිහට ඒ තාලෙං කියන්නෙ "ඇන්නැන්ට පුළුවංද තුංහවුල පරදන්ට" කියන එකලු. පස්සෙ කාලෙක චන්දිරිකා මැතිනි දිනුවට පස්සෙ ඒ වාදනේ වෙනස් උනා.


"ඩක්ක ඩක්ක ඩක්ක ඩකර ඩක්ක ඩක්ක ඩක්ක ඩකර ඩකර ඩකර ඩා ඩා ඩක්ක ඩක්ක ඩක් ඩා ඩහ්"


ඒ වාදනෙං පස්සෙ බිංදුවා අපි කන දෙයක් ඉල්ලනකොට කෙඳිරිගානව වගෙ


"කූහ්.......... කූහ්......... කූහ්........ කූඌඌක්"

කියලා සද්දෙකුත් දාල තමයි පවුත්ති කියන්න පටංගත්තෙ. හවසට නං පටං ගන්නෙ "මෙන්න සන්දයා ප්‍රවුත්තික් ප්‍ර්කාසය" කියලයි. උදේට නං කතා කරන්නෙ "උදා" කියල කෙනෙක්ට. දවල්ට නං "දිවා" කියල කෙනෙක්ට.

ඒ කාලෙනං ප්‍රවුත්තිවල කියවෙන්නෙ යුද්දෙ ගැනම තමයි.

“ඊයේ සන්ද්යා කාලයේදී ඉරට්ටකුලම් ප්‍රදේසයේදී එල්ටීඩී ත්‍රස්තවාදීන් සහ යුද හමුදාවේ සොල්ලාදුවන් අතර ගැටුමකින්............“


කියලා පටං ගන්න කතාවෙ අගට මැච් එකේ ලකුණු ගාන වගේ හමුදාවෙ මැරිච්ච, අතුරුදහන්, තුවාලවෙච්ච ගනං එක්ක කොටින්ට වෙච්ච ආපදා ගැනත් කියනවා. ප්‍රවුත්තිවල අගට සතියක් හමාරක් පරණ පිටරටවල්වල ප්‍රවුත්තියකුත් කියනව. ඊළඟට කන බොන බඩුමුට්ටුවල ගනං කියලා මරණ දැන්වීං කියද්දි අපේ අම්මා රේඩිවේක වහන්නෙ “මූසලයි“ කියලා.


ඒ දවස්වල “ධීවර නවෝදය“ කියලා එකකුත් තිබුණා. වී අහුලල ඉවර වෙලා ඇතුල්පතේ තියෙන හාල් ටික නෑඹිලියට හලනව වගේ සද්දෙකුත් සැරිං සැරේ එන සිංදුවක කොටහක් දාල තමයි ඒක පටං ගන්නෙ

“ඔබ තනිනෑ ඔබත්තෙක්ක අපිච්චින්නවා“


ඒකෙදි කියන්නේ “අහවල් වරායෙන් අසුවල්දා මුහුදු ගිය අසුවල් පුතා ධීවර යාත්‍රාව මේ වනතෙක් ගොඩබිමට පැමිණ නැත. තොරතුරක් දන්නේ නං කියන්න“ එහෙමත් නැත්තං “අසුවල් පුතා ධීවර යාත්‍රාවේ සිටින අසුවලාටයි පණිවිඩය. ලොකු අම්මා ආන්තරා උනා වහාම ගොඩබිමට පැමිණෙන්න“ වගේ පණිවිඩ. ඒකෙදි අපි ජීවිතේට දැකල නැති “ඇට නගුල් පරවු“ වගේ මාලුංගෙ හිට මිල ගනංනුත් කියවෙනවා.


කවුරු හරි ඒ වෙලාවට රේඩිවේක වහල දාන්නෙ “නිකං බැට්ටි පිච්චෙනව“ කියලයි.





Thursday, March 30, 2017

ඉතා කෙටි කලබල හීන - Extreamely short busy dreams - 1

අපේ ගමේ මිනිස්සු හුඟ දෙනෙක් වී කුන්නියක දෙහෙක ගොයිතැංබත් කරගෙන, දල්ලක් දෙකක් අහුලගෙන, සබර ගහක් දෙකක් හූරගෙන, කුරුඳු පැලැහැට්ටක් දෙකක් තලාගෙන එදා වේල පිරිමහගෙන ජීවත් වෙච්චි අය. ඒ උනාට ඉක්මනිං පෝසත් වෙන්න හදපු උත්සාහවන්තයොත් හිටියා. කහට වතුරෙං කලවං කරපු අරක්කු විකුණපු කලු මාමගෙ පවුල, ගොඩ පෙරකදෝරුකං කරපු ගෙපලෙ අජිත්, මාසෙට සීනි මිටියෙ හමාරෙ පෙරන සූරියසේන, සීට්ටු දාන අතුල වගේ කීප දෙනෙකුත්, කුම්මැහි කඩකාරයො කීප දෙනෙකුත් ඒ උත්සාහවන්තයො ගොඩට අයිතියි. ඒ ඇරුනම කලිං කලට එන "ගර්කිං වගාව", "වැලි ගොඩදැමිල්ල", "වීයෝසී බඩු හෙවිල්ල", "කිඹුල් හූනො, කලු බලල්ලු, ආදී සත්තු හෙවිල්ල", "තඹ සත හෙවිල්ල", "ගල්පොත්තක් ගානෙ නිදං හෙවිල්ල", "දඬු ලේං හං වේලිල්ල" වගේ ඉක්මනිං පෝසත් වෙන ක්‍රමත් ගමට කඩා වැදෙද්දි ඒවා දෝතිං බදල අල්ලගන්න කොටසකුත් ගමේ හිටියා.  එක ජාවාරමක් ඇවිල්ල ගිහිං අනෙක එනකං ඒ අය පතල් කැපුවා, ටිකට් හීරුවා නැත්තං දිනුං ටොපි ඇද්දා. අදටත් මේ ජාවාරංවලට අහුවෙච්ච අයගෙං ගොඩගිය කෙනෙක් නැති තරං.

"අදික තහ්නාව විනාසෙට මුලයි."

අපෙ අම්ම ඉස්සර මට කියන්නෙ එහෙම. ඒ හංදා අපේ අම්මා අපිට තහ්නාවෙං ගොඩ ගහන්න දුන්නෑ. තමුංගෙ අතට එන සේරමත් ඉවර කරලා තහ්නාව නැති කලා. මගේ පොත් අස්සෙ, අහුමුලුවල තිවුණු තහ්නාවත් ඒ පාරෙම ඇරල දැම්මා. ගමේ අනික් ගෑනු අය සීට්ටු දාලා සල්ලි ඉතුරු කරද්දි අපෙ අම්මට අහුවෙන සල්ලි ඉතුරු උනේ කඩවල්වල ලාච්චුවෙ. කඩවල්වල ණය පොත් අස්සෙ අපෙ අම්මගෙ නම උස්සගෙන හිටපු ඉලක්කම් බලං හිටියෙත් අපේ ගෙදර කවුරුහරි ඇවිල්ලා මුදලාලිට සල්ලි දීලා තමුංව නිදහස් කරයි කියලයි. ඒ හංදා අපේ අම්මා පවුලෙ නාස්තිකාරම ළමයා හැටියට ඔටුන්න දාගෙනයි හිටියෙ.


"බොලෑ අම්මට්නං ලස්සයෙද්දුන්නක් මෙහෙක් කොන්නොකොට ඉවර කොන්නොව"

ආතා ඉඳං ඉන්න පුටුවෙං බාගෙට නැගිටලා මගෙ මූණටම මූන කිට්ටු කරලා දකුණු අතේ මැදැගිල්ලයි මහත ඇඟිල්ලයි එක උඩ එක ලිස්සෝලා බල්ලන්ට "ඉජුහ්" කියන විදිහ කරන ගමං කියනව.


"තවුසෙට සල්ලියද් දැක්කං ඒක වියදං කොන්නකං නින්දෙයන්නෑ නේදෝයි.. ක්හ්ං"

අපේ තාත්තා බීගෙන ඇහිල්ල කියනව. ඒ උනාට බුදු බණේ වාසියට හරවගන්න අපෙ අම්මා දෙන්නෙ වෙනම උත්තරයක්

"අපියදහිල්ල හෙටමැරෙද්දන්නෑ. මහ්නංඕන්නෑ ගොඩගහං ඉන්න. මැරිච්චහං ගිනියන්නයැ"


ඒ හංදා තාත්තා හම්බු කරන සල්ලි පැදුරු, කොට්ට, කමිස අත, වී කවර අස්සේ, දුමේ, ලැයිට්ටෙකේ පෙට්ටියේ, බට පැලැල්ලේ වගේ ඉතා රහසිගත තැංවල හැංගිල්ලත් අපේ අම්මා එව්වා හොයාගෙන වියදං කෙරිල්ලත් සතියකට දෙකකට සැරයක් ඒ හිංදා ඇතිවන මහ වලිත් එක්ක අපේ ගෙදර දියුණුවක් කියා එකක් තිබුණෙම නෑ.


අපෙ අම්මගෙ බාල නංගි වෙච්චි පුංචම්මා, ආතා, ආච්චම්මා, අපේ තාත්තා, අඬන පුංචම්මා, ලෝකපාලු බාප්පා, අනික් පුංචම්මා, ගුණපාල බාප්පා, ගමේ අය, අහල පහල අය සේරම අපෙ අම්මට මේ ගැන දොස් කිව්වා.


"එපා ලොක්කක්කෙ නහත්ති කොරන්න"


"ලොකුජුවේ නහත්තිකොරන්නෙපා"


"ඕ තරං නහත්තිකොරන්නෙපා ජයක්කෙ"


ඒ හැමෝම එකම පද හතර මාරුකර කර කිව්වට අපෙ අම්මට නහත්තියෙං ගැලවෙන්න විදිහක් කිව්වෙ නෑ. ඒ හංදා අපෙ අම්මා ඒ හැමෝටම කිව්වෙත් එක සමාන උත්තර.


"අනෙක් කටවහං හිටං මැයිකෙ"


"උඹොලට වැඩහ්නෑනෙ මයෙ වැඩ"


"නහත්තියම්මොකද්දැ කඩෙම්බඩු ගෙනාවහං"


මේ වගේ අපේ අම්මාට විරුද්දව රැස්වෙන කමිටුවෙ පළවෙනි තැන ගන්නෙ බාල පුංචම්මා. සමහර වෙලාවට කඩේ බඩුදීමත් ටික වෙලාවකට ඇන හිටිනවා. මේ කමිටු හැමදාම රැස්වෙලා, එකම කතාව කට රිදෙනකං කියෝල අවසං කෙරුවා. අපේ අම්මත් තමුංගෙ නාස්තිය දිගටම කරගෙන ගියා. අපේ තාත්තත් සල්ලි ගෙදෙට්ට ගේන්නැතුවම ඇරියා. ඒ හිංදා දෙපැත්තෙම්ම කටු රැහැලා ඉතුරුවෙන පං ගහ වගේ මගේ ආර්ථිකෙත් හීං වෙලා ගියා.


කාලයක් යද්දි බාල පුංචම්මා කසාද බැන්දා. ඒ කසාද බැන්දෙත් පොලේ වෙළඳං කරන වෙළෙංදෙක්ව. පුංචම්මගෙ කඩෙත්, බාප්පගෙ පොලේ වෙළඳාමත්, තේ ඉඩංවලින් එන ආදායමත් එක්කහු වුනාම ඒ දෙන්නට සෑහෙන සල්ලියක් තිවුනා. ඒ හංදා කේටියෙස්සෙකේ වැඩ කරපු විජේ මාමා හොරකං කරල අහුවෙලා රස්සාවෙං දොට්ට වැටිච්ච වෙලාවෙ  එයාගෙ තැපැල් නයින්ටිය සල්ලිවලට ගත්තෙත් අපේ පුංචම්මා.


ඒ ගෙවල් මණ්ඩියෙ මිනිස්සුංට දළු ලොරිය එනකං පාර බලාගෙන ඉන්න බැරි හංදා මාසෙ මුල දළු පඩි දෙන දවසට අවට ගෙවල් දහයක පහලොවක දළු පඩි ගන්න බාර වෙන්නෙ අපේ පුංචම්මට. දවල්ට ලොරියෙං දෙන දළු පඩිය හවසට ඒකෙ අයිිතිකාරයගෙ අතේ තියන හිංදා මිනිස්සු අපේ පුංචම්මව විස්සාස කලා.


"මැණිකෙ කවදාක්කත් මිනිහෙට්ට සුපියලක්කත් අඩුවෙං දෙන්නෑ වැඩිය දුන්නොත් මිසක්ක"


"මට අපේ ගෙදරෙවුන්ට වැඩියෙං මැණිකෙ නංගි විස්සාසයි"


පුංචම්මා ගෙදර නැති දවසට හදිස්සියෙවත් දළු පඩි ගෙව්වොත් එදාට ඒව ගන්නෙ මම. ලොරියෙ ඉස්සරහ සීට්ටෙක උඩ තියල තියෙන දළු පඩි කොලේ පහල කෙරෝලෙ STAMP කියල ලියල තියෙන තැන ඉංග්‍රීසියෙං නම ලියල දළු පඩි කොලෙත් සල්ලි දාපු ලියුං කවර ටිකත් ගන්න එක පුංචම්ම මට පවරලයි තිබුණෙ. එතැන ඉඳං හවසට පුංචම්මා එනකං සල්ලි දාපු ලියුංකවර ටික උම්බලකඩ කෑල්ලක් වගේ පරිස්සං කරන එකත් මගෙ රාජකාරිය.


දැහැමෙං සෙමෙං වෙච්චි මේ කටයුත්ත එක පාරටම හයියෙං වෙනස් උනා. මුලිම්ම සිද්දවුනේ මිනිස්සුංගෙ දළු පඩිය පුංචම්මගෙ අතිං ඒ අයගෙ අතට ලැබෙන්න දවස් දෙක තුනක් ගතවෙන එක. දළු පඩි ලැබිච්ච බව නොකියා පුංචම්මා ඒ සල්ලි තියාගත්තා. වෙනදට වඩා දළු පඩිය පරක්කු වෙත්දි මිනිස්සු ලොරියෙ මහත්තයගෙ තුනටියට පය තියලා කරට නගින්න හැදුවා.


"කෝ මහත්තය දලු සල්ලි?"


"කලිං හිිටිය ආනංද මහත්තෙයත් අපේ සල්ලි ඇරිය පිල්ලි"


තමුංගෙ කරේ යන්න ආපු එවුංව කොන්ද නමලා බිමට දාපු ලොරියෙ මහත්තයා ඒවට උත්තර දුන්නා.


"මැණිකෙගෙ අතට දුන්නා."


මිනිස්සු ලොරියෙ මහත්තයා සැක කලාට පුංචම්මව සැක කලේ නෑ.


"අනේ යන්න මහත්තය. මැණිකෙයපිට බොරු කොරන්නෑ."


අන්තිමට කතාව හගිස්සද්දි පුංචම්මා දළු පඩි ටික නොදී තියාගත්තු බවට ඔප්පු උනා.


"මේක හැමදාම මං ගන්න එකයි වරද. දවසක් පරක්කු වුනහං කළ හොඳ සේරම ඉවරයි. ආයිගන්නෑ කාගෙවත් පඩි"


පුංචම්මා සැරෙං කෑගහල මිනිස්සුංට සල්ලි ටික දුන්නා. මිනිස්සුත් බයාදුකමට වචනයක් කියල සල්ලි ඇරං ගියා.


"අපි මැණිකෙ සැකකොලා නෙමී"


"අපි හිතුවෙ ලොරියෙ මහත්තය හොරකං කොලා කියල"


ආයෙ කාගෙවත් දළුපඩි නොගන්න බවට කිරිටොපි බෝතලේ මූඩියට අත තියලා "අම්ප" කියල දිවුරපු පුංචම්මා ඊළඟ මාසවලදිත් අනික් අයගෙ දළු පඩි ගත්තා. ඒ පාර මිනිස්සුංගෙ දළු පඩි බේරන්න සතියක් විතර ගියා. අනික් මාසෙ ගමේ අයගෙ දළු පඩි අරගත්තෙ මම. එදාම පුංචම්මගෙ අතට සල්ලි කවර ටික දුන්නත් දවස් දෙක යද්දි කට්ටඩි මාමගෙ පවුල මගෙ ඇඟට ගොඩවුනා.


"මොකද්ද ළමයො ඔය ලමය අපෙ දළු පඩි ඇරං කොලේ. අපි මැණිකෙගෙං ඇහුවං කිව්වෙ ඔය ළමය දළු සල්ලි ඇරං මැණිකෙට දුන්නෑ කියල."


මං බඹ දෙකක් උඩ ගිහිං බිම වැටුනා.


"මං පෙරේද දවල්ම පුංචිගෙ අතට දුන්නා."


මං මගේ නිදොස් බව ලොවට හඬ නගා කිව්වා. අන්තිමට කට්ටඩි මාමගෙ බිරින්දෑවත් අරගන පුංචම්ම ගාවට ගියහම පුංචම්මා ඊට ලොකු බොරුවක් ගෙතුවා.


"ආ... මං හිතුවා ඒ අපේ සල්ලි කියල. මූ මට ඒක කිව්වෙ නෑනෙ."


වැරැද්ද මගෙ පිට පටෝලා පුංචම්මා එයාගෙ සල්ලි ආපහු දුන්නා. මං පුංචම්මට උත්තර බඳින්න කට අරින්න යද්දි "කට වහප්" කියලා මගෙ කට වැහුවා. ඉං පස්සෙ මාසවලදිත් පුංචම්මා ලොරියෙන් දළු සල්ලි ගන්න මාව යවන්න හැදුවෙ මාව බිල්ලට දෙන්න වග තේරුණ හිංදා මං වැඩේ මගෑරියා.


තව ටික දවසක් යද්දි බාප්පා පොලට බඩු ගේන සල්ලිත් ටිකෙං ටික කේඬෑරි වෙලා ගිහිං නැත්තටම නැති උනා. ඒ වෙනුවට බ්‍රහස්පතින්ද හවසට ***ගම බාප්පලගෙ ගෙදරිං සල්ලි ඉල්ලගෙන බාප්පට දෙන්නත් ආයෙමත් සඳුදා හවසට ඒ සල්ලිය ***ගම බාප්පට දෙන්නත් රෝලක් පුංචම්මා හදාගත්තා. ඒ අතරෙම ආතගෙ දිලිසෙන අල්ලු දෙකක් තියෙන ලාච්චුවෙ ඉස්කෝතු බෙලෙක්කෙ ඇතුලෙ තියෙන ඉටි බුජමෙ දාල තිවුනු පංකොල පෝස් එක අස්සෙ තිවුන මැණික් ගලක් අල්ලපු මුද්ද නැතිවුනා. ඒකට අපේ අම්මව අල්ලන්න පුංචම්මා බොහොම ලොකු උත්සාහයක් දැරුවත් ඒ වෙනකොට පුංචම්මා කියන දේවල්වලට තිවුනෙ අඩු සැලකිල්ලක්. හැමදාම හැන්දෑවට ඉස්තෝප්පුවෙදි ආතගෙ කයිවාරුවට අහුවෙන ඕනැම කෙනෙක්ට ආතගෙ මුද්දෙ තිවුන මැණික් ගලේ වග විස්තර එක්කම අහන්න ලැබුනා.


ඊළඟට ගෙදර තිවුන අනික් රත්තරං බඩුත් අතුරුදහං වුනා. සුදුපාට වෙසක් කොලවල ඔතල රතුපාට පෙට්ටිවල දාල තිවුන මාල, මුදු, රෙදිපොටවල්වල ඔතල තිවුන වළලු අතුරුදහං වුනා. බාප්පගෙ කරේ තිවුණ චේන්නෙක රැයක් එලිවෙද්දි අතුරුදහං වුනා. එදා දවසේම කොට්ට, පැදුරු, ඇඳං, මෙට්ට, පත්තර, රෙදි ගොඩවල් ඇද ඇද අපි බාප්පගෙ චේන්නෙක හෙව්වා. හම්බුන්නෑ. එයිට දවස් දෙකකට පස්සෙ මාමාලගෙ ගෙදර අල්මාරියෙ තිබුණ නැන්දගෙ මගුල් මුද්දත් අතුරුදහන් වෙලා තිබුණා. 


තමුංගෙ කේන්දරේ නරක බව දැනිච්ච ආච්චම්මත්, බාප්පත් පුංචම්මගෙ කබඩ්ඩෙකේ පරිස්සමට තියල තිවුණ තමුංගෙ රත්තරං බඩු ඉල්ලද්දි එව්වා කබට්ටෙකේ ලාච්චුවෙ තියෙන බවත්, ඒ ලාච්චුවෙ යතුර නැතිවෙලා බවත් පුංචම්මා කිව්වා. වැඩි දවස් යන්න කලිං කොහෙ හරි තිවිලා යතුර හම්බුවුනහං ඒ සේරම දීල දාන බවත් ආයි කිසියම්ම දවසක කාගෙවත් ඉටිගෙඩියක් පරිස්සං කරන්න බාරගන්නෙ නැති බවත් පුංචම්මා හැමෝටම ගොරවලා කිව්වා. 


දෙවෙනි පුංචම්මගෙ රත්තරං බඩු ටික ඉල්ලාගන්න අපේ පුංචම්මා හොයාගත්තෙ වෙනමම ක්‍රමයක්.


"චූටියක්කෙ උඹේ රත්තරං බඩුටික දියකො මට මගුල් ගෙදරක දාං යන්න. ජෝකෙ අයියෑ චේන්නෙකත් දියංකො. **ටත් දාංයන්න. අපේ රත්තරං බඩු සේරම ලොකු කල්ල හදවන්න දුන්න මතුගම සමම්පැලස්සෙකට. තාම හම්බුන්නෑ. මේ මගුල් ගෙදර නොයත් බෑනෙ. **රලෑ ළඟම නෑයො"


හිත උණුවෙන දෙවෙනි පුංචම්මා තමුංගෙ රත්තරං බඩු සේරම පොට්ටනි කරලා පුංචම්මට දුන්නා. සති දෙකකට විතර පස්සෙ ඒ රත්තරං බඩු ටික පොට්ටනිය පිටිං ආපහු බාරදුන්න පුංචම්මා 


"අපිට ඒ ගමන යන්න බැරිඋනා. මේං උඹේ බඩුටික"


කියලා ආපහු ආවා.


ටික දවසකිං පුංචම්මා ස්නයිපර්කාරයෙක් වගේ උනා. ගෙදර පැත්තට හැරෙන සමහර මිනිස්සුංගෙ මූණු දැක්ක ගමං 


"මං ගෙදර්නෑකියං"


කියලා ගෙට පැනලා ගෙදර පිලිකන්නේ, වත්තෙ කොහේ හරි හැංගෙන්න පටං ගත්තා. එහෙම පුංචම්මා හැංගෙන සැරයක් ගානෙ ඒ හැංගිල්ලට හේතු වෙච්චි අය ගෙදර ඉස්තෝප්පුවෙ පේන්න ඉන්න ගෙදර කෙනෙක් අල්ලගෙන පුංචම්මා ගැන නෝක්කාඩු කිව්වා.


"නංගි මගෙ චේන්නෙකයි බේස්ලට්ටෙකයි ඉල්ලගත්තා මගුල් ගෙදරක යන්න. තාම දුන්නෑ"


"ගිය මාසෙ මගෙ වලලු ජෝඩුවයි රුපියල් පංසීයකුයි ඉල්ලගත්තා මතුගමෙං වතුරෙ දම්මල ගෙනත් දෙන්නං කියල. තාම දුන්නෑ"


"ගිය පාර මගෙ සීට්ටුව ගත්තා තාම මගෙ සල්ලි දුන්නෑ"


වැඩිකල් නොගිහිං බැංකු, උකස් කඩ වලිං දවසට ලියුං දෙක තුනත් එන්න පටං ගත්තා. මේ සේරටම හේතු අහන අයට හාන්ස් ක්‍රිස්ටියන් ඇන්ඩර්සන්ගේ සුරංගනා කතා වගේ උත්තර පුංචම්මගෙං ලැබුනා. වැඩි දවස් නොගිහිං දෙවෙනි පුංචම්මත් දෙබර කූඩුවක් වගේ මූණ හදාගෙන මහගෙදර ගාවිං බස්සෙකෙං බැස්සා. මළ ගෙදරකට ගොඩවෙන්නා වගේ මහගෙදර ඉස්තෝප්පුවට පැන්නා.


"අලේයව්වේ... චාච්චේ.... එහෙග් එහෙග් එහෙග්.... අවි ඉවලයියව්වේ..."


"මොකෝ චූටියෙ. කොලුට මොකක්කක් කරදරෙයද්ද?"


ආච්චම්මා චීත්තෙ ගැටේ සුටුස් ගාල තදකරන ගමං ඇහුවා.


"මොකෝ කෙල්ලට උනේ"


කොන්ද දිගාරින්නැතුවම පුටුවෙං නැගිට්ට ආත ඇහුවා. පැය කාලක් විතර වද හිරිහැර කරලා, ගසල, පිඹලා, තර්ජනේ කරායින් පස්සෙ අපිට විස්තරේ අහන්න ලැබුනා.


"වැනිකෙයෆෙං ඉල්ලංඟාපු සත්තලං බඩු මාලුකොල්ලා...ආ..ආ.ආා"
"වට ගෙලද්දුල්ලෙව්වා එග්ගොම ඉවිතේසංඥෙව්වා ...ආ ...ආා"
"ෆාත වෙලස්සිද්දා සැගේත වැංගුවත ෆෙල්ලුවා... ආ ...ආ ...ආා"
"වැංගුවෙං තවා ගිව්වේ වේවා සෝල්ගෝද් ගියලා ... ආ ...ආ ...ආා"


පවුලේ අය එක්කහු වෙලා බලද්දි පුංචම්මා වෙලා තිවුණු ණය කන්දරාවෙ දිග පළල දැනගන්න ලැබුණා. සමහර බඩු මුට්ටු නැතිවීම ගැන වැරදිකාරයා විදිහට තීන්දු කරල තිබුණු අපේ අම්මට ඒවයෙං ගැලවීමක් ලැබුණා. අන්තිමට පවුලේ ඇති හැකි අය පුංචම්මා රටට වෙලා තිබුණු ණය ගෙව්වා. ආච්චම්මා බදුරලියෙ ටවුමෙ තිවුණු තමුංගෙ ඉඩං දෙකක් විකුණුවා. පුංචම්මගෙ ණය ටිකක් ගෙවලා හිත හැදෙන්න ඉතුරු සල්ලිි වලිං ගෑස් ලිපකුයි සිලින්ඩරේකුයි ගෙනාවා.  බාප්පත් පොලේ කඩ කාමර දෙක විකුණලා දාලා සිකුරුටි රස්සාවකට ගියා. දෙවෙනි පුංචම්මා තමුංගෙ ටිං බෙලෙක්කවල, අල්මාරියෙ, සීට්ටුවල, බැංකුවෙ තිවුණ සල්ලි සේරම යොදවලා තමුංගෙ රත්තරං බඩු බේරගත්තා. පවුලෙ අනික් අයගෙ රත්තරං බඩු හුඟක් බැංකුවට සින්න වෙලා වෙන්දේසියෙ ගියා. පුංචම්මගෙ හොඳ නම හේදිලම ගියා. 


එක දෙයක් ඉතුරු උනා. 


පුංචම්මා ඒ විදිහට සල්ලි දාලා කලේ මොකක්ද කියන්න කාටවත් හොයාගන්න බැරිවුනා. මටත් ඒ ගැන ඉඟියක් දැනගන්න අවුරුදු දොලහක් විතර බලං ඉන්න සිද්දවුනා. අවුරුදු දොලහකට වැඩි කාලෙකට පස්සෙ ඉතිහාසෙ ආයිමත් සිද්දවුනා.





Sunday, March 26, 2017

නෙලුං යායට පසුවදනක් A back word for lotus field

මේ ගමන නෙලුං සම්මාන උස්සවේට මාව යවන්නේද නැද්ද යන්න ගැන අපේ ගෙදර හතර දෙනාගේ කමිටුව රැස්වීමක් තිබ්බේය. කරුණාරත්නගේ ස්ථාන මාරුවත් එක්කම බලලුන්ගේ රැකවල් කටයුතුවලට කෙනෙක් නැතිවීම නිසා කමිටුව අසීරුතාවකට මූණ දුන්නේය. ඒ හංදා මේ ආකාරයේ යෝජනාවලියක් සභාගත කරන්නට සිද්දවිය.

බලලුන්ට දවල් වේලටද සරිලන පරිදි උදේ කෑම වේල දෙගුණකොට ලබාදීමටත්, දවල් සහ හවස වේල් වෙනුවෙන් Rice-flies දෙසිය පනහක් සහ කිරි පිඟං දෙකකුත් එවෙලේම හදා තියන්නටත්, කහපාට බාජනේ පිරෙන්නට වතුර පුරවා තියන්නටත්, අනෙකුත් දෛනික අවශ්‍යතා සදහා වැලි පිරවූ KP හතරක් තියන්නටත්  බලලුන්ගේ යහපත තකා ජනෙල් දොරවල් වසා තැබිමටත් සංවිධායක මණ්ඩලය යෝජනා කරන්නේය. ඒ අනුව සෘජු හෝ වක්‍රාකාරයකින් බලල් අණ්ඩ හෝ හොස්ස යොදාගෙන ජනෙල් පියං ඇරගෙන පැනයාමක්, ලැටිස් පේලියේ ලී අතරිං රිංගීමක්, ගෙදර බඩුමුට්ටු ආසනාසි කිරීමක්, නැංදාගේ කොණ්ඩබූල් සෙල්ලම පිරිස යොදාගැනීමක් (දැනටමත් කොන්ඩ බූල් තුන හතරක්ම සෙල්ලම් කිරීම සඳහා බලලුන්ට නිකුත් කර ඇත), පිටතට ශබ්දය ඇසෙන පරිදි කා ගැනීම පිඹගැනීම හෝ වලිග පුප්පා ගැනීමක්, හෑන්ඩ්ෆ්‍රී, වයර්, ඩේටා කේබල් ආදිය හැපීම හෝ සෙල්ලම් පිණිස යොදාගැනීමක්, පුටු කොට්ටාවල නියපොතු මැදීමක්, මේසය උඩ තබා ඇති මැටි බුජම හෝ අනෙකුත් ස්ථානවල අලංකාරය පිණිස තබා ඇති බිඳෙන සුළු ඔලු බක්කන්, බබ්බුන්, වලස් ගෙඩියන් ආදිය පෙරලීමක්, සබ්බූපරේ කට ඇතුලින් හොස්ස දැමීමට උත්සාහ කිරීම හෝ බලල් අණ්ඩ දමා එතුල ඇත්තේ මොන කෙංගෙඩියදැයි බැලීමට උත්සාහ කිරීමක්, නිවස තුළ හුදෙකලාව ගමන් යන කඩියන් හෝ වොක්වාගන් වර්ගයේ කැරපොත්තන් අතින් වැසීම, පෙරලීම, ඉව කිරීම හෝ ඔවුන්ගේ ගමන් මාර්ගය වෙනස් කිරීම නැතහොත් පරාණය හානිවන පරිදි ඔවුන්ගේ ශරීර මත ඉඳගැනීම වැනි මාර්ග නීති කඩ කිරීමක් නොකිරීමට බලලුන් මෙයින් එකඟ වන්නේය.


ටිකිරී සඳමාලි මහත්මිය ප්‍රකාශ කලේ මාමයි නැංදයි දෙන්නම ඕනෑ දිබ්බාගයක ගියාට කමක්නැති බවත් ජනේලය ඇරදා යන්නේ නම් තමුන්ට ඕනෑ හැටියට රස්තියාදුවේ යමින් ජීවත්වන්නට පුළුවං බවත්ය. නමුත් මෙයට එකහෙලාම විරුද්ද වූ තල් සූකිරි පැණියා කියා හිටියේ මේ තමුංගේ සරීරේ හැදෙන කාලය බවත් මේ කාලයට කොච්චරවත්ම කන්ට ඕනෑ බවත් පැය දෙකක් යන්න මත්තෙන් ගෘහස්ත එක්සත් කුහුඹුවන්ගේ ඒකාබද්ද සංගමේ පැමිණ කෑම ජාති සේරම ඇදගෙන යන හංදා දවල්ට කන්න ලහඳුවත් ඉතුරු නොවන බවත් එහෙම හීතල වෙච්චි, කූඹි කාපු, හුලං වැදිච්චි එව්වා කන්න ලොං දිග ඉතාමත් ලක්සන පූසෙක් වන තමුන්ට බැරි බවත්ය. වහළය උඩ සිට ඇමතූ චියං බාප්පා සහ බෑනාද පැවසුවේ මේ ක්‍රමය යටතේ ටිකිරී සහ සූකිරි විසින් තමන්ට ඉතුරු කරන ආහාර සලාකය නොලැබී යාමට ඉඩ ඇති නිසා ඒකාබද්ධ ඕ අකුර පාඩං කරන්නංගේ සංගමය වශයෙං  තමුන්ද මේ යෝජනාවට විරුද්ධවන බවයි.


තලේ අදහස් දක්වමින්. ටිකිරී සඳමාලි පසෙකින් සිටී.



ඒ අනුව මේ පාරත් නෙලුං උස්සවේට මාමාව  තනියම යවන එක සුදුසු බව අතක් සහ වලිග දෙකක් ඔසවා තීරණය කරන ලදී. ඉන් පසුව විසඳීමට තිබුණේ ප්‍රවාහන මාධ්‍ය පිළිබඳ ගැටළුවය. හනුමාන් කියා සිටියේ තමුන්ට ඉලෙක්ට්‍රික් වසයෙන් පිස්සු කෙලින්නට ඇති හංදා ගමන එන්නට බැරි බවය. සොයාගැනීම කියා හිටියේ වැස්සොත් එහෙම තමුන් නොදන්නා බවත් වැස්සෙ නැතත් දූවිලි කන්නට සිද්ද වෙනු ඇති බවත්ය. අන්තිමට තීරණය කෙරුනේ හොඳම ක්‍රමය බස්සෙකේ තනියම යන එක බවත්ය. සිකුරාදා හැංදෑවේ අටං අයියා තර්ජනය කරමින් කියා හිටියේ "තෝ නෑවිත් පොල්ල තිබ්බොත් බලාගමු" බවය.


පහුගිය පාර බස්සෙකේදී සිද්දවූ හරිය මතක හිංදා ටීවීයෙකක්, කැසට්ටෙකක්, බපල් එකක් තියා ඉස්පීකරයක් අමුනන්න වහලේ හිලක් හෝ වෑර් දෙපොටක්වත් නැති බස් එකක් තෝරාගන්නට මට සිද්දවිය. දුර ගමන් යාමේදී මනුස්සයෙක්ට බලපාන ලොකුම අබග්ගය වන ටෙලිපෝන් එකේ බැට්ටි බැහිල්ලට පිලියමක් ලෙස අන්දිරිස් පෝන් එක නිදිකර තැබීමටත් ඉෂානි නංගිගෙන් නිකං ලැබුනාවූ ජනේල ටෙලිපෝන් එක විතරක් ඇහැරවා තියාගන්නටත් කටයුතු කරන ලදී. බණ්ඩාරවෙල, හපුතලේ, හල්දුම්මුල්ල, බලංගොඩ කඳු අතරින් අඹරා රත්තපුර, කරවිට අවිස්සාවේල්ල තැනිතලාවේ පොලා, කොස්ගම, මීපේ හුළගෙං හුලං කර ගොඩගමිං මාව බිමට ඇදදාන ලදී. ජනේල දුරකථනයේ සිතියම ටක්කෙටම හරි බව පෙන්නමින් කාගෙංවත් අහන්නේ නැතිව ගොඩගම හංදියෙන් බැස හරි බස්සෙකට නගින්නට මට පුළුවං විය. ඊළඟ පාර හරියටම දිය මුල්ලට (Waters edge) හැරෙන තැනට කිට්ටුම හෝල්ටෙකෙං මාව බිමට බස්සවන්නටද ටෙලිපෝන් එකට පුළුවං උනේය. මට හෙනම සන්තෝසයක් ඇති උනේය. ඒ හංදා ටෙලිපෝන් එක ගැන ඇති අචල, අකලංක, හදබැඳි විස්සාසය උඩ එතැන ඉඳං පාරත් ටෙලිපෝන් එකෙම්ම ඇසූ අතර ටෙලිපෝන් එක කියා හිටියේ එහෙම්මම දිගට ගිහිං කරෝලිස් මාවතෙං හැරී පහලට ගිහිං තව කොහෙංදෝ රිංගන්න කියාය. අනුංගේ පිලිකන්නක් අස්සෙං යන්න ඔන්න මෙන්න කියා තියෙද්දී කොතනක හෝ වැරැද්දක් වී ඇති බව පෙනෙන්නට තිවු නිසා පාර අයිනේ ඉස්තෝප්පුවක සිටි කෙනෙක්ගෙං ඇසූ විට කියා හිටියේ 


"කංද උඩට නැගලා කෙලීඊඊඊඊම්ම පහලට බැහැලා අරෙහට යන්න"


කියලාය. අන්තිමට ටෙලිපෝන්නෙකට එරෙහිව යාමෙන් යන්තම් පාර හොයාගෙන දිය මුල්ලේ පිලිකන්න පැත්තෙං ඇතුල්වී දාඩිය පෙරාගෙන සාලාව ඇතුළට යාගන්නට මට පුළුවං විය. 


උස්සවය ගැන වැඩි යමක් නොකියන්නේ ඒක කෙරෙන්න ඕනෑ හැටියට සිද්දවුන නිසාත් එතන සංවිධාන කටයුතු ආදිය ගැන විචාරන්නට තබා කන්නට බොන්නට දුන් ජාතිවල නං දැනගෙන ඉන්නට තරංවත් දැනුමක් මට නොතිබූ නිසාය. මට කියන්නට තියෙන්නේ කවුරු නමුත් විය පැහැදං කර හරි අපූරු උස්සවයක් සංවිධානය කර තිබුනු බවය. තිලකසිරි මහතා, තමුංගේ හැටි ලියන දොස්තර මහතා, දහඅට සන්නියේ පොල්වත්ත මලෙයා, කාර් පිස්සා, බුකියේ ක්‍රිකට් ගහන නිශාන්ත ආදී කොට ඇති අලුත් කාණ්ඩයක් හම්බෙන්නට ලැබුණ එක වටින්නේය. 


සම්මාන දීමේදී ආකාස කසුන්ගේ හිතවතිය සත්‍යාට සම්මාන දෙකක්ම ලැබීම ගැන මට හරි සතුටුය. ගියවර සම්මාන උස්සවේ අගදී ලියූ පෝස්ට් එකේ අගට කසුන් ගැන ලියූ දේ මේ අවුරුද්දේ උත්සවේදී ඵලදරා තිබීම ගැන මට සතුටුය. මං හැමදාම කියෝන නිදහස් සිතිවිලි බ්ලොග් එකට වසරේ හොඳම බ්ලොග් අඩවියට හිමි සම්මානෙ ලැබීමත් හෙනම සතුටක්ය. ඒ අතරේ චාමරලෑ පන්ති බාර ගුරුතුමීටත් මටත් දෙවෙනි තැන හම්බෙච්ච එක ගැනත් සතුටුය. කොටිම්ම සම්මාන උස්සවේ පුරාවට හෙනම සතුටක්ය.



සම්මාන උස්සවේ අහවර වී ගෙදර එන අතරමග "මං එරන්දි" අක්කාටත් "මං එයාගෙ හස්බන්ඩ්" අයියාටත් "මං එයාලගෙ බබා" දුවටත් අපි හිංදා කරදර වන්නට විය. අපිට මගිං කන්න බොන්නටත් අරං දී කුරුවිටට ගෙනත් දාගන්නටත් ඒ අයට සිද්දවිය. ඒ ගැන ඊයෙ රැයේම කැලේ පිපුණ මලේ වස්සලා ලියා තිබුණේය. අන්තිමට අපිට තවත් හොඳ යාළුවෝ ජෝඩුවක්ම හංම්බුවුනේය. ළඟදීම ඒ දෙන්නා බලන්නට යන්න හිතා ඉන්නා හිංදා ඒ පවුල ගැන වෙනමම ලිපියක් ලියන්නට ඕනාය.


ඉතිං මං ලියන යාංහෑලි කියවන හිතවතුනි, බුකියෙන්, දුරකථනයෙන්, ඊමේල්, වයිබර්, ස්කයිප්, ආදී එක එක ආකාරවලින් මට කතා කර දිරිගන්වන කොමෙන්ට් කරන හිතවතුනි, අපිව ආණ්ඩු මට්ටු කරන අටං අයියේ, ප්‍රසන්නයියේ, සින්ඩිකේටර්, බ්ලොග් රෝල්, පේස්බුක් පිටු, කටකතා, සංවාද, කතාබහ, ආදී හැම දෙයකින්ම මං ලියන දේවල් අනික් අයටත් බෙදාහරින හිතවතුනි, නෙළුම්යාය සම්මාන උත්සවය සංවිධානය කළ මං නොදන්නා හිතවතුනි, ඒ වෙනුවෙන් වියපැහැදම් කල අනුග්‍රාහක භවතුනි, නෙළුම් යාය වෙනුවෙන් අපිට පෙනෙන මානේ සිටිනා සුමිත් කළණසිරි, අජිත් ධර්මකීර්ති, ලක්මාල් කන්දෙවිදාන මහත්වරුණි, යාංහෑල්ලේ ලියන්නා වශයෙන් මට දුන්නා වූ වටිනාකම වෙනුවෙන් ඔබට ස්තූති කරමි. ඒ වගේම යාංහෑල්ල වෙනදා වගේම සැලකිල්ලෙං ලියාගෙන යන බවට ඔබට පොරොන්දු වෙමි.


Saturday, March 11, 2017

පොජෙට්ටෙක - අන්තිම කොටහ

මිනිහෙක්ගෙ ජීවිතේ හරියාකාරව හැදෙන්නෙ ගහෙං ගෙඩි එන්නා වගේ පිළිවෙලකට හීංසීරුවෙ ඉහළට ආවොත් විතරයි.  ගහ පීදිලා, මල් හැදිලා, එව්වයෙං සූටි ගැටයක් හැදිලා, ඒ ගැටේ ඩිංග ඩිංග තරුවක් වෙලා, ඒ තරුව ඩිංග ඩිංග ලොකු වෙලා මහ ගෙඩියක් වෙලා පැහිලා කන්න පුළුවං ගානට ඉදෙන්න සෑහෙන කාලයක් යනවා. මනුස්සයෙක්ට යමක් ලැබෙන්න ඕනැත් ඒ විදිහට කාලයක් ගතවෙලා හීංසැරේ ඩිංගෙං ඩිංග. එතකොට තමයි තමුන්ට ලැබෙන දේක අගයක් තියෙන්නේ. නැත්තං ඉස්පෙක්ටර් ලකී අහසට වෙඩි තිබ්බම පොල් වැටෙනව වගේ එක පාරිං ලැබෙන දේ දරාගන්න අමාරුයි. ඒකෙ අගෙත් ටික දවසකිං නැතිවෙලා යනව.


අපේ ගමෙං පෙජෙට්ටෙකේ වැඩට ගිය අයට කිව්වෙ පෙජෙට්කාරයො කියලා. කවුරුහරි එක දෙයක් දිගටම කරගෙන යනවනං එයා ඒ වැඩේට අදාල "-කාරයෙක්" බවට පත්වෙනවා. පෙජෙට්කාරයො වැඩ ඇරිලා ආපහු එන්නෙ ඇඳිරිවැටීගෙන එනකොට. පෙජෙට්කාරයෙක් බහින තැන ලංවුනාම එයා ඉන්නෙ දොරේ යටම පඩියෙ. බස්සෙක යාංතං වේගෙ අඩුකරනකොටම බිමට පැනලා ටිකදුරක් දුවගෙන ගිහිං නොවැටී බේරෙන්න පුළුවං. පෙජෙට්කාරයා බිමට පැන්නගමං පුට්බෝඩ්ඩෙකේ ඉන්න රංචුවම එකපාර කෑගහනව.

"හරෙයං හරේ"

ඔය විදිහටම ලොරියෙං එන අයත් එක අතක ගමං මල්ලත් එල්ලගෙන ලොරිය පල්ලෙ "තග්" ගාලා පනිද්දි ලොරි තට්ටුවෙ ඉන්න අනික් අයත් කෑ ගහනව. කාලයක් සරම ඇඳලා සරමෙ පළලට අඩිය තියන්න පුරුදුවෙලා හිටපු අය පෙජෙට්ටෙකේ වැඩට යද්දි කලිසං ඇන්ද හිංදා සරමෙන් නිදහස් වෙච්චි කකුල් දෙක හුඟක් දුරිං තියල නුහුරට ඇවිදින්න පුරුදු වුනා. ඒ විදිහට දුරිං අඩිය තියල ගියත් ඒ හැමෝම ගෙවල්වලට යද්දි ඉර මිටියකුලං කන්දෙ වැරනිය ගස්, දංගස් පල්ලෙං කැකිල්ල ගාල අස්සට වැටිල ඉවරයි. ගෙදරට ගිහිං වතුර ඩිංගක් නාගෙන බඩ්ඩිංගක් කනගමං පෙවුත්ති ඩිංගක් බලලා පිඟාන හෝදනකොට රෑ අට නමය වෙලා ඉවරයි. පහුවදා පාංදරිං වැඩට යන්න තියෙන හංදා ඇඳට වැටිලා බුදියනව ඇරෙන්න වෙන කොහෙටවත් යන්න වෙන්නනෙ නෑ.


මේ හිංදා ලොකුම පාඩුව උනේ පෙරන අයට. අපේ තාත්තා ඇතුළු කීප දෙනෙක් ඇරෙන්න අනික් හැමෝම පෙජෙට්ටෙකේ වැඩට ගිහිං මහ රෑ වෙද්දි ආපහු එන හිංදා ගනුදෙනු කරන්න යන්න ඒ අයට බැරිවුනා. වැඩට යන අයගෙ කටිං බීපු සුවඳ ආවොත් ආපහු එවන හිංදා වෙලාව තිවුනත් බොන්න නොයන්න ඒ අය පුරුදු උනා. පෙරන තරමට විකිනෙන්නෙ නැති හංදා නිෂ්පාදකයො වැඩේ අතෑරියා. කරුණාවතී ආච්චිටයි, කලු මාමටයි, සූරියසේනටයි හතලිස් නමේ වැදුනා. අපේ තාත්තා ඇතුළු සෙසු පාරිභෝගික නඩේට සිද්ද වුනේ වැඩිමිලට කලු මාමලෑ කඩේ පිටිපස්සෙ විකුණන අරක්කු ඩිංගක් බීලා හිත හදාගන්නයි. ඒකටත් කලු මාමලෑ නැංදා අනුපානෙට කහට කලවං කරලා සැන්ඩි කරන හංදා අපේ ගමේ බහුතරයක් කාන්තාවන්ගෙ දත් ඇඳි, කකුල් අතපය ආදිය තව ටිකක් කල් රුකුනා.


කුලී වැඩට ගියහම වගේ දවසෙ ආදායමක් නොලැබෙන හිංදා බොහොම අසීරුවෙන් මාසයක් ගෙවුනට පස්සෙ පෙජෙට්කාරයින්ට පඩි ලැබුනා.


පළවෙනි පඩිය අරගත්තු දවසෙ විමලසේන මාමා පුංචම්මලෑ කඩේ ගාවිං ලොරියෙං බිමට පැන්නෙ සිකරැට්ටෙහෙකුත් කටේ ගහගෙනමයි. කහපාට ඉටි තොප්පියත් ඔලුවෙ දාගෙනම බෑක් මල්ලත් වනාගෙනම පුංචම්මගෙ කඩේ එලිපත්තට අඩි දෙකට ගොඩවෙලා වටේ හිටපු කීප දෙනාවම උඩ යන තරං සද්දෙට කෑ ගැහුවා.


"බලන්න මැණිකෙයක්කෙ අපේ ණය. අර පර්නෙව්වත්තෙක්කම බාන්න. එක්කොම දැං ගෙවනොව."


"දැංනං වෙලාවක්නෑ විමලෙයයියෙ. හෙට බලා තියන්නං."


"නෑ...න්නෑ නෑ  නෑ දැම් බ..ල.. න්න දැං බලන්න.. මේ.....ද්දැං ගෙවල වියරෙයක් කොන්නොව"


නොලැබෙන ගොඩට වැටෙන්න තිවිච්චි ණය ගොඩ ලැබෙන්න යන බව ඉවෙං වගේ දැනිච්චි හංදා පුංචම්ම කඩේ මේසෙ කොලේ යට තියෙන ණය පොතේ ගානත්, කරඳමුංගු, නිල්, කුකුලුසායං, ආදිය එල්ලපු කාඩ්වල පිටිපස්සෙ "දෙහි ගෙදර නැංදා", "විමලෙගෙ ගෑනි" කියන නං යටතේ තිවුනු ගණනුත් එක්කහු කරල අන්තිමට ආච්චම්මට මතක තිවුන පොතේ නොලියපු ගණනුත් එක්කහු කරල ගාන කිව්වා.


"*දාස් ** සිය ****පහයි"


"ආං එච්චරයි."


විමලසේන මාමා සාක්කුවෙං ගත්තු සුදුපාට කොලේ ඔතපු සල්ලි මිටිය කඩේ ලැල්ල උඩ හැමෝටම පේන්න දිගෑරියා. දාහෙ කොල පන්සීයෙ කොල දෙසීයෙ කොල ඇරෙන්න සීයෙං පාත කොලයක් ඒකෙ තිබුණෙ නෑ.


"මට දෙන්න මැණිකෙ තව සිකෑට් පෑට්ටෙයයි කුකූමස් කිලෝඑහෙක්ට වැඩියෙං තියෙනෙහෙකුයි. පොඩියෙවුන්ට හොඳට්ට කන්න දෙන්න."


ඒ බඩු සේරමත් අරගෙන අන්තිමට විමලසේන මාමා කඩේ ගාව ඉන්න ළමයින්ටත් අයිස් ඇරං දීල සිකරැට්ටෙහෙකුත් පත්තු කරගෙන ගෙදර ගියෙ උදාන වාක්‍යකුත් කියලා ඒකෙ තිත හැටියට කඩේ ලැල්ලට අල්ලෙං පාරකුත් ගහලයි.


"ආයි මේ සම්මජ්ජාතියෙ මංවක් මයෙ ගෑනිවක් මයෙ පැටියෙක්කක් කාටවක්ම ණය වෙන් නෑ නෑ නෑමයි ඩං"


පහුවදා ඉඳං අපේ ගම වෙනස් උනා. වෙනදට රුපියලේ අයිස්සෙක අරං මැදිං අඹරලා දෙකට කඩාගෙන කාපු ළමයි හැමෝම දෙකේ අයිස් දෙක දෙක අරං ගියා. වෙනදට අලි මාමත්, ඩීසල් උපසේනත් විතරක් ගනිපු "යෝගට්" හැමෝම ගත්තා. පාං ගෙනියන්න ආපු ළමයි ජෑම් බෝතලෙයි, මාගිරිං පැකැට්ටෙකයිත් ගෙනිච්චා. වෙනදට මාසෙට දෙපාරක් ආපු කුකුලුමස් ලොරියට දවස් තුනකට පාරක්වත් එන්න කියලා කියන්න පුංචම්මට සිද්දවුනා. සමහර ගෙවල්වල අයට ගමේ කඩවල්වල "ගන්න හරිහමං බඩුවක් මුට්ටුවක් නැති"වුනා. ඒ වගේ අය ටවුමට ගිහිං ආපහු ආවෙ බඩු පුරවපු තීවිල්ලෙහෙක බිම දාපු හාල් මිටිය උඩ කකුල් තියාගෙන.


සමහර පෙජෙට්කාරයො පලවෙනි පඩියෙං පස්සෙ දවසක් දෙකක් ගෙදර නැවතුනා. විමලසේන මාමා "හැමෝටම සලකන්න ඕනි" කියලා ටවුමට ගිහිං අරක්කු බෝතල් දෙකතුනක්ම අරං ඇවිත් දන්න අඳුරන හැමෝටම බොන්න දුන්න බව ඒ බෝතලේකිංම දෙකක් දාගෙන ඇවිත් අම්මත් එක්ක වලියක් ඇදගත්තු තාත්ත කිව්වා.


පළවෙනි පඩියෙං වියදම ටිකක් සැරවෙච්චි හංදා මහ දවසක් යන්න කලිං ඒ තරම්ම සුද්දෙට වියදං කරන්න නරක බව සමහර අයට තේරුනා. ඒ හිංදා දෙවෙනි පඩිය ඒ තරමටම සමරන්නෙ නැතුව ඉන්න පෙජෙට්කාරයො ඉගෙනගත්තා. ඒත් ගෙවල්වල ගෑනු අයවත් ළමයිවත් ආපසුසට අඩිය තියන්න කැමති උනේ නෑ. ඒ හංදා ඊළඟ පඩි ටිකටත් පරණ පාරෙම යන්න උනා.


ගමේ පිරිමි කරපු රස්සාවලුත් ගොඩක් ගෑණු අයටම කරන්න වූනා. කුඹුරු ගොවිතැනට ඉතුරු උනේ අපේ තාත්තා ඇතුළු කීප දෙනෙක් විතරයි. ඒ හංදා දළු කැඩිල්ල, උදුලුගෑම, ගොයං කැපිල්ල, ගොයං කොල ගැහිල්ල, සේරම කෙරුනේ ගෑනු අය අතිං. කිතුල් මල් කැපිල්ල, තේ ගස් කප්පාදුව, ගෙවල් බැඳිල්ල, ගස් කැපිල්ල, වඩුවැඩ වගේ පිරිමිං විතරක්ම කරපු රස්සාවල් කරන්න කෙනෙක් නැත්තටම නැතිවෙලා ගියා. කුඹුරු පුරං වෙද්දි සමහර තේ ඉඩං කැලේට අත්තැරුණා. සමහර පෙජෙට්කාරයින්ගෙ ගෑණු තේ ඉඩං කුණුකොල්ලෙට විකුණල රත්තරං බඩු හදාගත්තා.


"අපේ මිනිහ ඇත්තරං හම්බු කොන්නොවනෙ. මං මොටද නිකං නහින්නෙ. මේ පොඩියෙවුංගෙ වැට්ටික කරගෙන ඉන්නොව මිසක්"


පෙජෙට්ටෙකේ රෑ වැඩ කරන්න යන කීප දෙනෙකුත් හිටියා. එයිං එක්කෙනෙක් අහල පහල හිටිය ගෑනු අය ගැන සෑහෙන්න විස්තර හොයන්න ගත්තා. කඩේ ගාවට ඇවිත් මගෙත් එක්ක කයිවාරුවක් පිට ඉන්න ගමං කඩේට එන ගෑනු අයගෙ වග විස්තර හීන් නූලෙං මගෙම්ම අහගත්තා. 

"ඒ කවුද දැං අර බිස්කට්ටෙකක් අරං ගියෙ?"


"ඒ අර *** මාමගෙ නැංදනෙ. ඒ මාම වැඩට යන්නෙ රද්දැල්ලෙ බාසුන්නැහැගෙ පුතා එලෝන බස්සෙකේනෙ"


"ගෙදර කවුද ඉන්නෙ?"


"මල්ලියි නංගියි ඉන්නව තව"


"ඉස්කෝලෙ යනවද?"


"ඔව් ඌ සමහර දාස්සොලටනං යන්නෑ. මහ ඇට්ටරයෙක්. නංගි නං මොන්ටිසෝරියෙනෙ"


ඉං පස්සේ දවල් දවසෙ ගමේ සමහර පාරවල්වල ඒ මනුස්සය යන එනව කීප දෙනෙක් දැකලා තිබුනා. ටික දවසකට පස්සෙ එයා අනික් පාරවල්වල නොගිහිං එක පාරක් දිගේ විතරක් යන්න පටං ගත්තා. ඒ පාර කෙළවරේ ගෙදර තිබුණු *නිල් මාමලගෙ ගෙදර නැංදා ඇරෙන්න අනික් හැමෝම කිව්වෙ ඒ මනුස්සයට දවල් දවසෙ ඇවිදින්න පිස්සුවක් තියෙනව කියලයි.


*** මාමලගෙ ගෙදර නැන්දත් "පෙජෙට්කාරයෙක්" එක්ක ඉඳල අහුවුනා කියල හදිසි ප්‍රවුත්තියක් ගම හරහා යද්දි *** මාමලගෙ නැංදගෙ දත් දෙකකුත් අඩුවෙලා *** මාමාට බෝඩිං කාරයෙකුත් අඩුවුනා. තවදුරටත් නිහඬව ඉන්න එකේ තේරුමක් නෑ කියල ගමේ ගෑනු ලමයි තේරුං ගත්තා. නියමිත දිග පළලට හැදී වැඩුණු සෑහෙන්න ඉල්ලුමක් තියෙන ගෑනු ළමයි තමුන්ට දැනට ඉන්න "හමුදාවෙ අයියා", "ත්‍රීවිල්ලෙකේ අයියා", "කොළඹ වැඩ කරන අයියා" අතෑරලා ඩෝසරේක වැඩ තරන අයියා කෙනෙක් එක්ක එක්කහු වුනා. ඩෝසරේක පැයක කුලිය රුපියල් දහක් බව දැනගත්තු ගමං ගෙවල්වල අයගෙනුත් තිවුනු අකමැත්ත නැතිවුනා. දත් ඇන්දෙ පරහක් තියෙන, හමේ පාට ටිකක් අඩු, කොණ්ඩෙ දිග අඩු, නැටුං කරලා කකුල් දෙක ඇදවෙච්චි, කකුල්වල කඩි කකුල් වගේ ලොං තියෙන, කෙල්ලන්ට ලැබුනෙ දෙවෙනි තැන. වෙනිං අඩුවක් නැති හංදා ඒ වගේ කෙල්ලන්ට ලොරියක්, කැබ්බෙකක් එහෙම එළවන කෙනෙක් අල්ලගන්න පුළුවං උනා. ඉතුරුවෙලා හිටිය තුංවෙනි මට්ටමේ අයත් අහුවෙච්චි පළවෙනි පොජෙට්කාරයටම හා කිව්වා. 


බැම්ම බැඳල ඉවර උනහං වතුර යහමිං පිරෙන්න කියලා ඩෝසර් වලිං ජාතුවංගොඩ යායෙ වලවල් හෑරුවා. සමහර ඒවයෙ ඉල්ලං මතුවුනා. ඉස්කෝලෙ යන කොල්ලො ඒවා පිටවේල්ලට දාලා ගරාගෙන ගානක් හොයාගත්තා. සමහර ඩෝසර් කාරයොත් එයිං අමතර ගානක් හෙව්වා. ගොයිතැං කරපු කුඹුරු ටිකත් ඉවරයි කියලා අපි හීල්ලුවා. ගඟට වැටෙන දොලපාරවල්වල තැනිං තැන අඩි ගාන ලකුණු කරපු කණු හිටවුනා. එව්වායෙ මුදුනටම පිරුණත් ගමම යටවෙන්නැති බව පෙනිච්ච හිංදා මොකද්දෝ පරහක් තියෙන බව අපිට පේන්න තිබුණා. ඒ වුනාට කාටවත් ඒ ගැන කතා කරන්න ගානක් තිවුනෙ නෑ. 


පෙජෙට්ටෙකේ වැඩ අහවර උනා. සුද්දො පෙජෙට්ටෙක වහනකොට සේරම බඩුමුට්ටු ගිනි තිබ්බලු.


"කොම්පිවුටර් පෙට්ටි, කොම්පිවුටර් ටීවී එහෙම දෝයි ගාල පොලේ ගහල තැලුව"

"මේස, පුටු ගිනිතිබ්බ"


"ගිනිතියපු කඩදහි ගොඩවල්ලොලටම දැම්ම කැලිකිවුලේටර්රෙහෙම"


"කිසිම කෙනෙට්ට ගන්න දුන්නෑ කිසි දෙයක්"


පෙජෙට්ටෙකේ වැඩ කරපු අය කිව්වා.


"ඔය ඇස්සහ කටවා දෝස යන්න වෙන්නැති. ඒකනෙ ඔය කොටහලු ගෙවල්ලොල කලේ බිඳින්නෙත්"

ගුනවද්දන මාමා ඒකට හේතුව කිව්වා.


පෙජෙට්ටෙක විවුර්ත කරන්න ආවෙ "රනිම්මහත්තයා". ඔව් ඒ කියන්නෙ ඔය ඉන්න අගමැත්තුමා තමා.  මිනිස්සුන්ට පෙජෙට්ටෙක බලන්න යන්න අවට හැම ඩිපෝ එහෙකිම්ම ඇති පදං බස් ගෙනැත්දාලා තිවුනා. වෙනදට පැයකට හමාරකට සැරයක් බස් යන පාරෙ විනාඩි පහෙං පහට බස් යන්න පටං ගත්තා. පහලවත්තෙ පෙදීපයයි, මංජුලෙයයි, ගල්කොටුවෙ ආනංදෙයයි, මහෙන්දරයයි මායි පස්දෙනත් පෙජෙට්ටෙක බලන්න යන්න එක්කහු උනා. අපේ ගම යටවෙලා යන මේ වගේ සෝක දිනයක ඒ උස්සවේට මෙහෙම්මම යන්න බැරි බව අපිට කල්පනා උනා. ඒ හංදා අපි අපේ තැම්පතු ධනය එකට එක්කහු කෙරුවා. ඒ එක්කොමත් එක්ක ඝනකම ටියුලිප් කවරෙයක් දීලා මංජුලෙයව ටවුමට ඇරියා. මංජුලෙයා සෑහෙන අරපරිස්සමිං තෝරලා ගනං අඩුම එව්වයෙං පුළුවං තරං ගෙනැත් තිබුනා. මදි පාඩුවට උම්බලකඩ කෑල්ලක්, පොල් බෑයක්, රතුළූණු ගෙඩ්ඩක් එහෙම පෙදීප්ලෑ කුස්සියෙං හොයාගෙන අපි අපේ පිපාසෙ නිමාගත්තා.


මට කෙලිං යන්න පුරුදුවෙන්න කියලා ආනංදෙයා ප්‍රදීපෙයලෑ මිදුලෙ දෑකැත්තක හැඩේ ඉරක් ඇංදා. ඒක දිගේ යන්න ගිහිං මට කකුල් පැටලුනා. අපි හතර දෙනා පාරෙ තියෙන ගස්ගල් වලට පවා හිනාවෙවී මහපාරට ආවා. කොහෙන්දෝ දුර පලාතකිං ආපු බස්සෙහෙක දොරේ එල්ලුනා. පෙජෙට්පාරෙ ඉගිල්ලෙන බස්සෙකේ දොරේ හිටපු අපිට ටයිටැනික් නැවේ හොම්බෙ ඉන්න ජෝඩුවට වඩා පාවෙන ගතියක් දැනුනා. ටිකට් දෙන්න ආපු කොන්දොස්තරට අපෙං සල්ලි ඉල්ලන්න හිත හදාගන්න බැරිවුනා. එයා අපිට කිව්වෙ එක දෙයයි.


"මල්ලිලා ටිකට් නොගත්තට කමහ්නෑ. බස්සෙක පල්ලෙ වැටෙන්නනං එපා"


අපි පෙජෙට්ටෙක බලන්න ගිහිං වැස්සෙ තෙමුණලු. හමුදාවෙ අයට සැලියුට් ගැහුවලු. ආනංදෙයයි මායි ඉවුරක් පල්ලෙත් පැන්නලු. අපේ ගම ගැන ග්‍රාමාභිමානී සිංදුවක් හදලා එතනදිම ගායනා කෙරුවලු. මං පෙජෙට්ටෙක හදපු සුද්දන්ට විරුද්දව ඉංග්‍රීසියෙං කතාවකුත් පැවැත්තුවලු. දහඅට පිරිච්ච ගමං හමුදාවට ගිහිං පුළුවං තරං බෝම්බ ටිකක් ඇරගෙන පනින්න ප්ලෑන් එහෙකුත් ගැහුවලු. ගම යටවෙන්න නොදී බේරගන්න බැම්ම පුපුරුවන්න පුළුවං වෙන්න බෝම්බ තියන්න හොඳ තැනුත් ලකුණු කෙරුවලු.  එදා දවසෙ වෙන මොනව උනාද කියලා කියන්න මං දන්නැති හිංදා අදටත් මට මතක පෙජෙට්ටෙක බලන්න යන්න අපි හතර දෙනා බස්සෙකේ පුට්බෝඩ්ඩෙකට නැගපු හැටි විතරයි.


********************************************************************

අපි බලං හිටියට අපේ ගම යටවුනේ නෑ. ගඟේ වතුර මට්ටම වැඩිවුනා විතරයි. වෙනදට ලා කහ ලාටට ගලන ගඟ දැං අළු පාටයි. සමහර වෙලාවට ගඟේ වතුර ගලනවද කියලා පේන්නෙත් නෑ. ගඟේ වතුර වැඩිවුන හිංදා වැලි ගොඩදාන අයට ටිකක් වැඩ අමාරු උනා. ඒ හිංදා ඒගොල්ලෝ දිග යකඩ බටේකට පනිට්ටුවක් හයි කරලා බෝට්ටුවෙ ඉඳංම වැලි ගොඩදාන ක්‍රමයක් හදාගත්තා. හැබැයි වතුර වැඩිවෙච්ච හිංදා ගඟ දෙපැත්තෙ තියෙන තේ ඉඩං වලට නරක කාලයක් ලැබුවා. වෙනදට වඩා තේ ගස්වල දළු අඩුවුනා. සති ගානක් බලං හිටියට පස්සෙ අපේ ගම යටවෙන්න තරං විසාලෙට පෙජෙට්ටෙක හැදුනෙ නැති බව අපිට තේරුණා. 


පෙජෙට්ටෙකේ වැඩකරපු පිටගංකාරයො යන්න ගියා. *** මාමලගෙ නැංදත් එයිං එක්කෙනෙක් එක්ක පැනල ගියා. **න්ති අක්කා ගුනොවද්දන මාමවයි, හීම්මැණිකෙ නැංදවයි ආපහු මහ ගෙදරටම එලෙව්වා. මහතුං මාමත් ලැලිගේ අතෑරලා තමුංගෙ ගෙදරට ආවා. ඩෝසර්කාරයො, ලොරිකාරයො, අනික් පෙජෙට්කාරයොත් යන්න ගියා. ඒගොල්ලො එක්ක රවුං ගහපු, චිත්තර පටි බලන්න ගියපු, ගෑනු ලමයි ටිකට යන එනමං නැතිවුනා. ඒ ගොල්ලොංගෙං සමහර අය පරණ "හමුදාවෙ අයියා", "කොළඹ වැඩ කරන අයියා" එක්කම ලැහැත්ති වුනා. 


අපේ ගමෙං බිහිවෙච්චි පෙජෙට්කාරයො ටික අතරමං උනා. ගමෙං තුනෙං පංගුවකට වඩා මේසන් බාස්ලා, වඩු බාස්ලා, වෑරිං බාස්ලා, ඩැයිබරලා වෙලා තිබුණා. පෙජෙට්ටෙකෙං හම්බුවෙච්චි දෙයක් ඉතුරුකරගත්තෙ නැති හංදා ආපහු කුලී වැඩට යන්න ඒ අයට සිද්දවුනා. වෙනද තරං පඩියක් හම්බුවෙන්නෙ නැති හංදා ඒකත් මදිවෙච්චි සමහරු පෙජෙට්ටෙකේදි දැනහැඳුනුංකං හදාගත්ත විදියට කොළඹ රස්සාවල් වලට ගියා. මහතුං මාමගෙ බෑන විතරක් තමුන්ට කියල ගෙයක් හදාගෙන තිබුනා. **පාල මාමගෙ බෑනා ඩැයිබර රස්සාවෙං හොයපු සල්ලිවලිං චයිනීස් ලොරියක් ගෙනාවා. 


පුංචම්මගෙ කඩේ වෙළඳාම ආපහු ණය පොතට බැස්සා. වැඩි කලක් නොගිහිං "රොටි කුමාරි" බස්සෙකත් බඩ මැද්දෙං කරකැවෙන පොල්ලත් ඒකට අමුණපු අනික් අවයව ටිකත් කඩාගෙන මහපාර මැද්දෙ හිරවුනා. ඊළඟ සැරේ ඉඳං හමුදාවට බැඳෙන්න ඉන්න පෝලිම හැතැම්මකට වඩා දිගට තිබුණා. "හමුදාකරයින්ට" ආයිමත් ගමේ තැනක් ලැබුනා. 


සුද්දන්ට ඉන්න හදපු ගෙවල්ටික kukuleganga holiday resort බවට පත්වුනා. අපේ ගමේ තිවුනු සුද්දංගෙ ගෙවල්ටික විදුලිබල මණ්ඩලේට ගත්තා. එතනත් විදුලිබල මණ්ඩලේ සංචාරක නිවාසයක් හැදුනා.



කුකුලේගග හොලිඩේ රිසෝට්


අපේ ගමට ප්‍රජට් හන්දිය කියලා අලුතිං හන්දියක් එකතු වුනා. ඒ එක්කම පෙජෙට්ටෙකට යන පාර දිගේ ගම්මානයක් බිහිවුනා.

පෙජෙට් හංදිය



පෙජෙට්පාරෙ අග හරිය දැනටත් පාලුයි. ඒ හංදා අපේ ගමේ අය ටීවිල් පදින්න, වාහන පදින්න පුරුදු වෙන්නෙ ඒ පාරෙ. ගමෙං වහංවෙලා අඩියක් ගහන්න ඕනි උනාමත් අවශ්‍ය අඩුම කුඩුම ටීවිල්ලෙහෙක පටවං යන්නෙ පෙජෙට්පාරෙ ඉංදොල හරියට. චිත්තරපටි හෝල් එහෙකට, කාමරේකට යන්න බැරි පෙම්වතුන් ජෝඩු හදිසි කටයුතුවලට යන්නෙත් ඒ හරියට. ගමේ වෙන කොතනකවත් නැති නිදහසක් එතන තියෙනවා.


පෙජෙට්ටෙකේ නෂ්ටාවසේස විදිහට ඉතුරුවෙලා තිබුණු කහපාට ඉටි තොප්පියක් කාලයක් අපේ ආතා තියාගෙන හිටියෙ කැරෑ මණ්ඩියෙ පුවක් ගාලෙ පුවක් එක්කහු කරන්න. දැං ඒ තොප්පියවත්, ආතවත් නෑ. ප්‍රෙජෙට්ටෙක හැදෙන කාලෙ ඉපදිච්චි කිරිදරුවො දැං ඉස්කෝලෙ ඉහල පංතිවල.


තව කාලයක් ගියත් පෙජෙට් හංදිය තියෙයි. මහපාලම හදපු විදිහ ගැන ගුණවර්ධන මාමා කයිවාරු කියනව වගේ අපිත් වයසට ගිය කාලෙක පෙජෙට්ටෙක ගැන කයිවාරු ගහයි.